Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σκάνδαλο και το χρεώνεται η κυβέρνηση, για τον απλό λόγο ότι στα δικά της χέρια έσκασε η βόμβα. Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η βάση της συζήτησης για το ζήτημα και τη θέτω εξαρχής για να μην έχουμε περιττές παρανοήσεις.
Προφανώς, το σύστημα της κατανομής των ευρωπαϊκών ενισχύσεων στον πρωτογενή τομέα ήταν προσαρμοσμένο στις πελατειακές ανάγκες των κυβερνήσεων, με τη σκυτάλη των εξυπηρετήσεων (κατά συνέπεια και της διαφθοράς) να περνά από τη μία κυβέρνηση στην άλλη. Για τον λόγο αυτόν, υποθέτω, ουδέποτε ετέθη θέμα μεταρρύθμισης του ΟΠΕΚΕΠΕ από οιαδήποτε κυβέρνηση.
Ολοι ήταν ικανοποιημένοι και ο μοναδικός λόγος για τον οποίο εμφανιζόταν ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ειδησεογραφία ήταν για τις περιπτώσεις εκείνες που καθυστερούσαν οι καταβολές των ενισχύσεων στους δικαιούχους. Πόσα έδινε και πότε τα έδινε, δηλαδή. Αυτά μας απασχολούσαν. Πώς τα έδινε; Αν ο τρόπος ήταν αδιάβλητος, αντικειμενικός και δίκαιος; Αυτά μας ήταν αδιάφορα. Επρόκειτο, εξάλλου, για ευρωπαϊκούς πόρους, τους οποίους ο Υπαρκτός Ελληνισμός έχει ιερά υποχρέωση να κατασπαράζει, διότι, κατά το λεγόμενο, «τους δώσαμε τα φώτα» και, όπως ξέρετε, στις μέρες μας οι τιμές της ενέργειας έχουν σκαρφαλώσει στα ύψη – συνεπώς, δεν χάθηκε ο κόσμος αν χρεώνουμε κάτι παραπάνω! Ετσι πήγαινε το πράγμα, ώσπου μας τσάκωσαν όχι με μία μόνο, όπως θέλει το στερεότυπο, αλλά με μερικά εκατομμύρια γίδες στην πλάτη.
Δικαιολογίες για την κυβέρνηση δεν υπάρχουν. Το ξέρουμε ότι το έκαναν και οι άλλοι, αλλά αυτοί πιάστηκαν. Το γεγονός δε ότι έχουν την εξουσία επί επτά χρόνια επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη θέση τους. Τόσον καιρό είχαν για να εξυγιάνουν το σύστημα, γιατί δεν το έκαναν; (Αυτό είναι πάντα το τίμημα που πληρώνεις για την επιτυχία: οι απαιτήσεις των άλλων μεγαλώνουν…) Ομως, αυτό που λέμε «σκάνδαλο» δεν σταματά εκεί, νομίζω.
Δεν είναι σκανδαλώδες ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητάει στις αρχές Απριλίου την άρση της ασυλίας ένδεκα βουλευτών, για να έρθει σχεδόν τέσσερις μήνες αργότερα να απαλλάξει τους επτά και να παραπέμψει τους τέσσερις; Βεβαίως, η Εισαγγελία είχε να υπερβεί το εμπόδιο που θέτει το δικό μας Σύνταγμα, με το επίσης σκανδαλώδες προνόμιο της ασυλίας που παρέχει στους βουλευτές. Προφανώς όμως, η έρευνα που οδήγησε στις αιτήσεις άρσης ασυλίας δεν ήταν όσο έπρεπε σοβαρή. Αλλωστε, το καταλαβαίναμε και εμείς οι άσχετοι από τα ενοχοποιητικά στοιχεία που έβγαιναν στη δημοσιότητα με τη μορφή κωμικών διαλόγων.
Δεν σπεύδω να αποδώσω οποιουδήποτε είδους προθέσεις στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Μπορεί ο τζούφιος οίστρος της Εισαγγελίας να οφείλεται σε προχειρότητα ή απροσεξία, στην έλλειψη πείρας στη λειτουργία του θεσμού, οποίος είναι καινούργιος. Πάντως, ο χειρισμός της υπόθεσης από πλευράς της Εισαγγελίας ήταν σκανδαλώδης, σε βαθμό ώστε να επιτρέπει σε οποιονδήποτε, είτε κινείται από κοινή καχυποψία είτε από σκοπιμότητα, να αμφισβητεί το κύρος του θεσμού.
Μέρος της ευθύνης βαρύνει προσωπικά την κ. Λάουρα Κοβέσι, η οποία δίνει την εντύπωση ότι επεδίωκε την ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση. Ηταν λάθος της, διότι η προσωπικότητα των επικεφαλής που ενσαρκώνουν τέτοιου είδους θεσμούς παίζουν τεράστιο ρόλο για την αποδοχή και την καθιέρωσή τους. Οσο και αν προδιαγράφονται λεπτομερώς οι δυνατότητες και η δικαιοδοσία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η προσγείωση από τη θεωρία στην πράξη είναι απαραίτητο να γίνεται με προσοχή, γιατί η αξιοπιστία χτίζεται σταδιακά. Ο δε θεσμός τον οποίον ενσαρκώνει η κ. Κοβέσι είναι άκρως απαραίτητος και υψίστης σημασίας για την ΕΕ, γιατί δεν νοείται να απουσιάζει ο έλεγχος στην «αξιοποίηση» των ευρωπαϊκών πόρων. Δεν είναι πολυτέλεια για την Ευρώπη, είναι ανάγκη για το ίδιο το μέλλον της η επιτυχής λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Το πρόβλημα είναι ότι ένας ταύρος, με όση προσοχή και λεπτότητα αν κινείται μέσα στο υαλοπωλείο, δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία του θεσμού. Και πάλι όμως, δεν αποδίδω πρόθεση στην κ. Κοβέσι. Πιθανότερο θεωρώ ότι έχει κάποιες ιδέες, σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας του ευρωπαϊκού project, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται πλήρως με την πραγματικότητα. Συμπίπτουν ως έναν βαθμό, είναι αλήθεια, αλλά ταιριάζουν περισσότερο στον κόσμο εκείνο, από τα ερείπια του οποίου βγήκε η κ. Κοβέσι. Η Ευρωπαϊκή Ενωση όμως δεν λειτουργεί με κανόνες Συμφώνου Βαρσοβίας.
