Μπορεί να μπει στην ίδια ζυγαριά ο Εμπαπέ με τον Κλόζε ή ο Μέσι με τον Ρονάλντο το Φαινόμενο; Ασφαλώς και όχι. Διαφορετικά τα χαρακτηριστικά όλων. Και βέβαια δεν γίνεται σε καμία περίπτωση να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως οι σκόρερ της δικής μας γενιάς είναι «το κάτι άλλο», εν αντιθέσει με τους προηγούμενους.
Ο Εμπαπέ, και προτού δώσει τον χθεσινό τελικό ο Μέσι, έφτασε στα 22 γκολ. Προφανές είναι πως θα έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει το δικό του ρεκόρ γιατί έχει μπροστά του, υγιής να είναι, τουλάχιστον μία διοργάνωση. Εκανε το μπαμ στο Μουντιάλ που έριξε χθες την αυλαία του.
Εστω κι αν δεν κατέκτησε τον τίτλο η Γαλλία. Αλλά όσοι αγωνίζονται τώρα έχουν μπόλικα «συν» στη φαρέτρα τους. Μοιάζουν καλύτεροι αθλητές έναντι όσων βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια. Διαθέτουν τις αντοχές να αγωνίζονται όλη τη σεζόν με τις ομάδες στις οποίες ανήκουν και τα καλοκαίρια να συνεχίζουν χωρίς να σταματούν με τις Εθνικές τους – λες και μιλάμε για ρομπότ με ανθρώπινο πρόσωπο.
Και βέβαια ποιος μπορεί να βγάλει από τη συζήτηση το γεγονός πως δίνουν παραπάνω αναμετρήσεις πλέον στις τελικές φάσεις; Ιδιο αριθμό αγώνων έδωσαν ο Φοντέν, ο Κλόζε και ο Γκερντ Μίλερ και ίδιο οι τωρινοί;
Οσο ψηλά κι αν φτάσει ο Εμπαπέ, δεν μπορεί, αν στο μέλλον γιγαντωθεί και άλλο το Παγκόσμιο Κύπελλο και έχουμε 64 (!) ομάδες, κάποιος ποδοσφαιριστής θα βρεθεί να διαλύσει εκτός από τις άμυνες που θα βρει μπροστά του και τους αριθμούς. Να σπάσει, δηλαδή, το (όποιο) ρεκόρ υπάρχει.
Γι’ αυτό, λοιπόν, ασύγκριτοι ο Μέσι και ο Εμπαπέ. Με καταπληκτική σύνδεση με τα δίχτυα και με το «ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών» να είναι απλά μια ένδειξη και τίποτα παραπάνω. Αλλωστε, οτιδήποτε δεν συγκρίνεται επί ίσοις όροις παύει να έχει τη σημασία του και δεν είναι αντικειμενικό.
Αυτό, όμως, που δείχνει ξεκάθαρο είναι το εξής: το φετινό Μουντιάλ με τις 32 ομάδες υπήρξε ένα μοντέλο που αξίζει να το ξαναδούμε προσεχώς.
Προέκυψαν ενδιαφέροντα παιχνίδια, αναδείχθηκαν πρωταγωνιστές, γεννήθηκαν ιστορίες μικρών ή μεγάλων ηρώων και το μοναδικά αληθινά μελανό σημείο ήταν όταν καταργήθηκε το ίδιο το ποδόσφαιρο με την απόφαση να σβήσει μονομιάς η κόκκινη κάρτα του Μπαλογκάν. Εκεί ήταν που ξεπεράστηκε κάθε όριο. Δυστυχώς.
