Το σατανικό σχέδιο των Γερμανών

Μετά την ήττα της Αγγλίας από την Αργεντινή με 2-1 στον δεύτερο ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου περίμενα τα σχόλια των πρώην ποδοσφαιριστών που έχουν χρόνια τώρα αναλάβει ρόλους σκληρών δικαστών στα αγγλικά τηλεοπτικά κανάλια (και όχι μόνο) αλλά και στις εφημερίδες. Εμειναν ήσυχοι έναν ολόκληρο μήνα. Και φυσικά ξεσπάθωσαν. Στο στόχαστρο όλων ο γερμανός προπονητής Τόμας Τούχελ.

Άμεση

Η σύγκριση με τον προκάτοχό του Γκάρεθ Σαουθγκέιτ υπήρξε άμεση, επειδή η πρόσληψη του Τούχελ εμφανίστηκε ως μια λυτρωτική πράξη για την Αγγλία που θα γλίτωνε από αυτόν. Ο Τούχελ θα έπρεπε να αλλάξει τη νοοτροπία της εθνικής ομάδας, κάνοντάς την πιο επιθετική. Αλλά μόνο αυτό δεν συνέβη. Στην πράξη, υιοθέτησε μια προσέγγιση των παιχνιδιών πιο συντηρητική από αυτή του προκατόχου του.

Στο ματς με την Αργεντινή π.χ. ο σκοπός του ήταν ο περιορισμός του Μέσι (με τον Αντερσον να τον κυνηγάει παντού), η εξαφάνιση του Αλβαρες (με τη χρησιμοποίηση του βετεράνου Τζον Στόουνς), η γρήγορη μεταφορά της μπάλας στους Χάρι Κέιν και Μπέλιγχαμ. Αλλά στην Αγγλία (και όχι μόνο) όλοι συζητούν για τον τρόπο που η Αγγλία τελείωσε το ματς. Κλεισμένη στην άμυνα, φοβισμένη, ανήμπορη να παίξει ποδόσφαιρο.

Απορία

Ο Τζέιμι Κάραγκερ παρέχει την πιο λεπτομερή ανάλυση στην «Tέλεγκραφ». «Χάρη στον Τούχελ» γράφει «αποκτήσαμε μια ρομαντική βεβαιότητα ότι τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά στις νύχτες που όλα κρίνονται, ότι δηλαδή η Αγγλία θα ήταν καλύτερη στα νοκάουτ ματς γιατί θα είχε στον πάγκο έναν πιο αποφασιστικό, πιο προνοητικό προπονητή, κάποιον με την ικανότητα να διαβάζει το παιχνίδι αρκετά ώστε να παίρνει σωστά κάθε σημαντική απόφαση.

Είχαμε την απλοϊκή άποψη ότι όταν βρίσκεσαι στα νοκάουτ ματς στο υψηλότερο επίπεδο αρκούν απλά οι αποφάσεις. Ξεχνώντας (;) ότι σε αυτές υπάρχει πάντα ένα στοιχείο τζόγου, ειδικά όταν το παιχνίδι κρέμεται σε μια κλωστή και ο αντίπαλος θα κάνει ό,τι μπορεί γιατί του το επιβάλει η ιστορία του αλλά και η σημαντικότητα του ματς. Τι καταφέραμε; Να κοιτάζουμε όλοι την Τετάρτη τον πάγκο νιώθοντας ότι η τακτική της ομάδας χρειαζόταν μια ριζική αλλαγή» τονίζει και συμπληρώνει: «Αλλά ο προπονητής δεν αρκεί πάντα. Και δεν προκύπτει πως και η απόφασή του σε συνθήκες πίεσης θα είναι η καλύτερη.

Η κρίση σε μετατρέπει σε σωτήρα ή σε καταστροφέα. Αυτή είναι η σκληρή πλευρά του ποδοσφαίρου. Η Αγγλία έχασε τα οκτώ τελευταία χρόνια έναν ημιτελικό από την Κροατία κι έναν προημιτελικό από τη Γαλλία στο Μουντιάλ και έχασε και δύο τελικούς με την Ισπανία και την Ιταλία στο Euro. Αλλά στη διάρκεια αυτών των παιχνιδιών νιώσαμε ότι όλες αυτές οι ομάδες ήταν ανώτερες από την Αγγλία και ότι ο Σάουθγκεϊτ έκανε ό,τι μπορούσε. Τώρα όλα ήταν πολύ χειρότερα γιατί η Αγγλία ήταν ανώτερη από την Αργεντινή για τουλάχιστον 70 λεπτά. Κι αυτό γεννά την απορία “γιατί τελείωσε το ματς έτσι”. Που θα είναι πάντα αδύνατον στον Τούχελ να την απαντήσει».

Επιστροφή

Για τον Γκάρι Νέβιλ η ήττα ήταν μια επιστροφή στο 2021. «Ηταν πολύ παρόμοιο όλο αυτό με τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος εναντίον της Ιταλίας στο Γουέμπλεϊ. Εχει να κάνει με τη νοοτροπία και την αυτοπεποίθηση της Αγγλίας: λείπουν και τα δύο – όπως ίσως λείπουν και από τον προπονητή της. Χωρίς αυτά δεν γίνεται κατοχή μπάλας. Δεν μπορώ να πιστέψω πόσες φορές έχω δει μια παρόμοια κατάσταση. Η Αγγλία είναι σαν να έχει πάντα τον ίδιο προπονητή» είπε.

Κατάσκοπος

Η κριτική του Γκάρι Λίνεκερ ξεκινά με μια ερώτηση για το μέλλον και τελειώνει με ειρωνεία. «Είναι ο Τούχελ ο κατάλληλος άνθρωπος για να μας πάει μπροστά; Δεν ζητάω ποτέ την απόλυση κανενός, αλλά η συνέχεια εξαρτάται από τη θέλησή του κάτι να προσφέρει – φυσικά και από το τι πιστεύει η Ομοσπονδία. Είμαστε ικανοποιημένοι που φτάσαμε στα ημιτελικά; Το σχέδιο παιχνιδιού δεν είχε απολύτως κανένα νόημα για μένα.

Από άποψη τακτικής, ήταν ανησυχητικό και ό,τι προηγήθηκε του ματς με τους Αργεντίνους, για να είμαι ειλικρινής. Είδαμε μια σειρά από κακές αποφάσεις. Ημασταν όλοι εκεί, παρακολουθούσαμε το ίδιο παιχνίδι και λέγαμε το ίδιο πράγμα: μα γιατί αφήνουν τον Μέσι να κάνει ό,τι θέλει; Είναι απολύτως αδιανόητο. Κάποια στιγμή έφτασα να αναρωτιέμαι αν ο Τόμας Τούχελ είναι ένα είδος γερμανού κατάσκοπου – ένας σαμποτέρ! Νομίζω ότι η Γερμανία, δεδομένου ότι δεν είναι πολύ δυνατή αυτή τη στιγμή και επειδή στα δύο προηγούμενα Μουντιάλ δεν είχε καταφέρει να περάσει τη φάση των ομίλων, έστειλε κάποιον να μας σαμποτάρει. Και τα κατάφερε» είπε.

Δεν γέλασαν

Ο Λίνεκερ που κάνει μια εκπομπή για το Netflix που μεταδίδεται από τη Νέα Υόρκη έκανε χιούμορ, αλλά κανείς αγγλόφιλος δεν γέλασε. Και πώς να γελάσει; Ο κόσμος παρακολουθούσε την Αγγλία να παιδεύεται να αμυνθεί για πάνω από είκοσι λεπτά πραγματικά παρατημένη στο έλεος του Μέσι. Η Αργεντινή μετά το 70′ έχει κάνει 88% κατοχή μπάλας: δεν έχει ποτέ συμβεί αυτό. Η Αγγλία νόμιζε πως μπορεί να κρατήσει το αποτέλεσμα αφήνοντας την μπάλα στον Μέσι μόνο και μόνο γιατί είχε ένα σχέδιο που δεν του επέτρεπε να φτάσει να απειλήσει την εστία του Πίκφορντ.

Αλλά ο Μέσι μπορεί να γίνει χρήσιμος και παίζοντας για τους άλλους. Στα 39 του αγωνιζόταν σαν «δεξί εξτρέμ δημιουργός», όπως στα 18 του, όταν ξεκίνησε στην Μπαρτσελόνα. Πρώτα μάζεψε τους Αγγλους πάνω του για να ανοίξει τον χώρο για το σουτ του Φερνάντεζ για το 1-1. Και στο 92΄ η σέντρα του βρήκε τον Λαουτάρο για το 2-1. Τον Λαουτάρο που είναι 15 πόντους πιο κοντός από τον Στόουνς και 22 από τον γίγαντα Μπερν που ο Τούχελ έστειλε στο γήπεδο για να σταματήσει τους κινδύνους που δημιουργούσαν τα γεμίσματα της Αργεντινής από το 70′ κι έπειτα χάρη στην ικανότητά του στο ψηλό παιχνίδι.

Φωτογραφία

Κι έτσι την Κυριακή στη Νέα Υόρκη θα δούμε τον Μέσι εναντίον των Ισπανών που τον βοήθησαν να χτίσει τον μύθο του δίνοντάς του τη δυνατότητα να αγωνιστεί στη Λίγκα τους στα 17 του. Και η φωτογραφία που κρατά στην αγκαλιά του τον μικρό Γιαμάλ θα δημοσιευτεί παντού. Σαν απόδειξη ότι ο Μέσι είναι τόσο σπάνιος θεός που ενώ μεσουρανούσε βρήκε νωρίς και τον διάδοχό του…