Το «εργοστάσιο» νίκησε το ταλέντο

Ποιος αρνείται ότι ήταν έκπληξη η νίκη της Ισπανίας επί της Γαλλίας στον (πρώτο) ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου; Οχι ως αποτέλεσμα, ασφαλώς, αλλά κυρίως με τον τρόπο που αυτή η επιτυχία της Φούρια Ρόχα ήρθε.

Πάει να πει ότι χωρίς να είναι σαρωτική στο χορτάρι, κατάφερε να «εξαφανίσει» τους Μπλε από τον αγωνιστικό χώρο και το σύνολο του Ντεσάμπ δεν έκανε ούτε μια καθαρή φάση για γκολ.

Το λες και πρωτοφανές. Και ναι μεν μπορεί να ειπωθούν πολλά για τις επιλογές του γάλλου προπονητή, για το πώς προσέγγισε την αναμέτρηση, την επιστροφή του άφαντου Τσουαμενί στα χαφ αντί του Κονέ και κυρίως για την αδυναμία να λειτουργήσουν σωστά ως δίδυμο οι Ντεμπελέ και Εμπαπέ.

Εδώ, όμως, έρχεται το «γιατί» συνέβησαν τα ανωτέρω ή πολλά από όσα είδαμε και δεν είδαμε στο χορτάρι. Η Ισπανία δεν διαθέτει τα βαριά χαρτιά της εθνικής Γαλλίας.

Ή τουλάχιστον οι ποδοσφαιριστές της είναι λιγότερο διαφημισμένοι από τους αντίστοιχους των Τρικολόρ. Η δε εθνική ομάδα της Ισπανίας είναι πάντα το αποτέλεσμα παραγωγικής διαδικασίας που αρχίζει από τους πιτσιρικάδες, πάει στους εφήβους και καταλήγει στους νέους.

Μια αλυσίδα εξέλιξης. Ενα ένα ανεβαίνουν τα σκαλιά οι Ισπανοί που βελτιώνονται μέσα από τους αγώνες και ακολουθούν πιστά ένα μοντέλο επιτυχίας. Δεν στηρίζονται στα άτομα αλλά στις αρετές της ενδεκάδας και προκύπτουν αυτές όταν ανοίγει η βεντάλια και αιχμαλωτίζονται οι αντίπαλοι.

Ενα προϊόν αθλητικού «εργοστασίου» είναι η εθνική Ισπανίας! Φυσικά θα απολαύσεις τον κορυφαίο αμυντικό μέσο με το όνομα Ρόδρι, αλίμονο αν δεν πέσει το μάτι στον Γιαμάλ τον σταρ του μέλλοντος ή τον εξολοθρευτή Κουκουρέγια, όλοι όμως οι υπόλοιποι ως χρηματιστηριακή αξία μπορεί και να υπολείπονται συναδέλφων τους άλλων ομάδων και δη της Γαλλίας.

Απλά ανεβάζουν θεαματικά τις μετοχές τους μέσα από την εκτόξευση του συνόλου και αυτό είναι ένα ακόμη μυστικό του Ντε λα Φουέντε.

Για να αποδειχθεί και πως ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων αλλά υψηλών προπονητικών προδιαγραφών, μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Καμιά αντίρρηση, δεν θα γίνουν σούπερ σταρ παίκτες όπως ο Μπαένα ή ο Πόρο, ούτε μπορούν να συγκριθούν με τη λάμψη που έχουν οι άσοι της Γαλλίας.

Κάποιες φορές, όμως, απαιτείται να μπαίνουν τα ονόματα στην υπηρεσία του συνόλου και να αφήνουν στην άκρη τους άσκοπους εγωισμούς για το κοινό συμφέρον. Πολύ απλά, η ηχηρή περίπτωση της Ισπανίας.