Δεν ξέρω αν είναι ιδεοληψία ή άγνοια, πιθανώς και τα δύο. Ομολογώ όμως ότι εντυπωσιάστηκα με εκείνους που ανακάλυψαν «εργαλειοποίηση» ενός τραγικού γεγονότος.
Προφανώς η νεοσύστατη ΕΛΑΣ του Τσίπρα δεν συνδέεται με τους εμπρησμούς και τη δολοφονία στη Θεσσαλονίκη, ούτε έχει καμία σχέση με τον ΕΛΑΣ του Βελουχιώτη.
Δεν χρειάζονται άλλες εξηγήσεις, ούτε να ακούμε κουταμάρες.
Αλλά και η υποτιθέμενη «εργαλειοποίηση» τι σχέση έχει;
Δεν έγιναν εμπρησμοί; Δεν δολοφονήθηκε μια γυναίκα στην πιλοτή του σπιτιού της; Δεν προκλήθηκαν τραυματισμοί και καταστροφές; Δεν τα έκαναν κάποιοι όλα αυτά;
Δεν πρέπει να τιμωρηθούν; Μας αρκούν οι μυστηριώδεις «αντιεξουσιαστές»; Που θα τους βρει η Κωνσταντοπούλου με τη Δούρου;
Ασε που με την ευκαιρία ξαναγράφεται η Ιστορία. Ακούμε ότι κακώς αποδόθηκε στον ΕΛΑΣ εμπλοκή στον Εμφύλιο ενώ εκείνος απλώς έδιωξε τους γερμανούς κατακτητές.
Καμία αντίρρηση. Αλλά τότε ποιος πολεμούσε την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας στην Αθήνα κι αλλού τον Δεκέμβριο 1944; Δεν ήταν ο ΕΛΑΣ;
Ενώ οι Γερμανοί είχαν φύγει από τον Οκτώβριο 1944 και ουδείς τους έδιωξε. Μόνοι τους έφυγαν επειδή οι Σύμμαχοι προήλαυναν στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Στα «Δεκεμβριανά» λοιπόν ποιους κυνηγούσε ο ΕΛΑΣ; Τους φευγάτους;
Και τότε τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Τσόρτσιλ, τους συμμάχους Αγγλους και τον εθνικό στρατό που επέστρεφε από το Ελ Αλαμέιν και το Ρίμινι ποιος πολεμούσε στους δρόμους μιας πρωτεύουσας που είχε απελευθερωθεί ήδη προ τριμήνου;
Ο Στρατός της Σωτηρίας; Ή ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός»;
Καλώς Ή κακώς τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα. Και δεν αλλάζουν ανάλογα με την αγραμματοσύνη κάθε φανατικού.
Αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι στο παρελθόν μας υπάρχει ένα «κρυμμένο τραύμα» που τραγουδάει και η Αλκηστις.
Διότι προφανώς κάποιοι πολεμούσαν με κάποιους στα «Δεκεμβριανά» και στον Εμφύλιο. Και δεν ήταν οι Οικολόγοι-Πράσινοι, ούτε η ΕΔΗΚ του Ιωάννη Ζίγδη.
Και ασφαλώς κάθε σοβαρός άνθρωπος και καλός δημοκράτης θέλει να θάψουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ουδείς επιθυμεί την αναβίωση εμφυλιοπολεμικών τραυμάτων, ιδίως όταν δεν έχουν σχέση με το σήμερα.
Αλλά αυτό ισχύει για όλους. Δεν γίνεται από τη μία να γιορτάζουμε την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού κι από την άλλη να καίμε τους δεξιούς στα σπίτια τους.
Λυπάμαι αλλά καμία χώρα και κανένας λαός δεν μπορεί να κρύβεται από την ιστορία και το παρελθόν του.
Διότι, όπως έλεγαν με διάφορους τρόπους και ο Μαρξ και ο Τσόρτσιλ και ο Σανταγιάνα και άλλοι σοφοί άνθρωποι, όποιος κρυφτεί είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.
