Ματθαίος Φραντζεσκάκης: Γράμμα στον παλαιότερο εαυτό του

Μάνθο, καλημέρα.

Σε θυμάμαι τέτοια εποχή πριν από μερικές δεκαετίες. Η πίεση των ημερών ήταν αφόρητη. Μια αρρώστια είχε προκύψει που είχε αλλάξει όλο τον προγραμματισμό. Μέρες αγωνίας. Συναγερμός! Νοσοκομεία. Χρόνος χαμένος…

Ομως μια απεργία κάνει την ανατροπή. Δίνει την αναγκαία χρονική ανάσα για ανασύνταξη. Διάβασμα. Διάβασμα. Διάβασμα. Η πίεση μεγάλη. Εξετάσεις. Επιτυχία. Θεσσαλονίκη..!

Το κοινωνικό πλαίσιο ασφυκτικό. Οι Πανελλήνιες σταθμός ζωής ιδιαίτερα για εμάς που είχαμε αφετηρία την ελληνική επαρχία. Οι συνθήκες σίγουρα πιο δύσκολες από τις μέρες μας…

Στο πλαίσιο αυτό – μαζί με την πίεση – κτίζαμε τα όνειρα. Γιατί τα όνειρα ήταν δεδομένα. Ονειρα για πράγματα αχαρτογράφητα. Μια φοιτητική ζωή που στην πραγματικότητα αγνοούσαμε αλλά που λάγνα ονειρευόμασταν. Μια ελευθερία που ενδόμυχα διεκδικούσαμε. Τους έρωτες που ερχόντουσαν, τις εμπειρίες που είχαμε δεδομένες. Τις γνώσεις που ανακαλύπταμε. Ονειρα…

Και παρότι οι συνθήκες δύσκολες… Ακολούθησαν, σπουδές με εμπειρίες. Γνωριμίες, πολιτικοποίηση, έρωτες, γνώσεις, σπουδαίοι συνομιλητές. Μπουνάτσες και μποφόρια αλλά τα όνειρα σταθερά εκεί.

Επόμενη μέρα. Ονειρα για επαγγελματική αποκατάσταση. Δύσκολα και παλεύοντας για τους περισσότερους αλλά τα όνειρα εκεί..! Ηξερες – ή νόμιζες ότι ήξερες – ότι για κάποιο λόγο η γραμμικότητα της ιστορίας θα σε τοποθετούσε σε καλύτερη θέση από τους προηγούμενους και αυτό σου έδινε δύναμη.

Πραγματικότητα και αυταπάτη σίγουρα γεννούσαν δύναμη και ελπίδα για όνειρα.

Κρίση. Covid… Ανατροπή!

Μέσα στο τοπίο της κατάρρευσης αναμοχλεύονται όλες οι «σταθερές» αξίες. Η βεβαιότητα ότι σε κάθε περίπτωση ο νέος θα είχε να απολαύσει κάτι καλύτερο από τον παλιό καταρρέει. Δεν υπάρχει..! Η νέα πραγματικότητα δημιουργεί ένα δυστοπικό τοπίο. Το σχολείο δεν μπορεί να δώσει ελπίδα. Η κοινωνία δεν μπορεί να δώσει ελπίδα. Οι προοπτική είναι κάπως προδιαγεγραμμένη. Είναι η πρώτη φορά έπειτα από 5-6 δεκαετίες που οι νεότεροι αντιλαμβάνονται ότι θα ζήσουν χειρότερα από τους προηγούμενους.

Εφιάλτες!!!

Παιδιά που τους στερούμε το δικαίωμα στην ελπίδα και το όνειρο. Παιδιά που βλέπουν κυρίως τοίχους να υψώνονται. Παιδιά που δεν μπορούν να είναι παιδιά..!

Σε συναντώ σήμερα να διασχίζεις την πέμπτη δεκαετία σου. Εχεις προλάβει να κάνεις και να ζήσεις αρκετά από τα όνειρά σου. Να χαρείς τις ουτοπίες σου… Να τραφείς από τις αυταπάτες σου. Σε συναντώ και μαζί με τη διαπίστωση των αδιεξόδων που σε πνίγουν [γιατί κυρίως πνίγουν τα παιδιά σου] θυμίζω ότι οφείλεις να πράξεις… Να κάνεις μικρές κινήσεις δημιουργικές. Να ακούσεις τα παιδιά και να τα ενθαρρύνεις. Να ακούσεις τις αγωνίες και τα αδιέξοδά τους. Να τους ανοίξεις χαραμάδες φωτός και διαδρόμους ελπίδας και προοπτικής. Να προτάξεις τη μόρφωση και τον πολιτισμό. Για τα παιδιά. Για εσένα.

Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ!

Ο Ματθαίος Φραντζεσκάκης είναι διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων