Οταν διαβιβάστηκε στη Βουλή η πρώτη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όλοι συμφωνούσαν πως αυτό είναι υπενθύμιση του παλιού, κακού εαυτού του ελληνικού κράτους. Τώρα, που αναμένουμε να μάθουμε τα ευρήματα της δεύτερης έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, μπορούμε να πούμε ότι η πελατειακή εκδοχή του δεν είναι ούτε περασμένη, ούτε ξεχασμένη – παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις της προηγούμενης χρονιάς.
Μπορούμε, επίσης, να επισημάνουμε ότι σε αυτή τη φάση της διερεύνησης της υπόθεσης το κυβερνητικό στρατόπεδο δεν έχει την πολυτέλεια να αγορεύει για τις «διαχρονικές παθογένειες» του συστήματος. Τα ονόματα των εμπλεκομένων είναι όλα γαλάζια. Παρότι αυτή η κυβέρνηση εξελέγη με σύνθημα τον εκσυγχρονισμό του Δημοσίου, φαίνεται πως μέλη της, αλλά και βουλευτές της συμπολίτευσης, ακολουθούσαν συστηματικά την πεπατημένη του παλαιοκομματισμού.
Γι’ αυτό, το άγος του ΟΠΕΚΕΠΕ βαραίνει περισσότερο σήμερα. Γι’ αυτό είναι απόλυτα απαραίτητο να πέσει άπλετο φως σε όλες τις διαστάσεις του σκανδάλου. Να μη μείνει τίποτα κρυφό ή αμφισβητούμενο. Ο μόνος τρόπος να έρθει η κάθαρση είναι η πλήρης διαλεύκανση. Δεν φτάνει να την ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, όμως. Οφείλει να πάρει όλες τις πρωτοβουλίες που θα τη διευκολύνουν. Οι ευθύνες, ποινικές ή πολιτικές, πρέπει επιτέλους να αναληφθούν. Η κοινωνία δεν θέλει να ακούσει πάλι δικαιολογίες. Απαιτεί απαντήσεις – και μάλιστα πειστικές.
