«Ζούμε από τύχη, έχουμε κέντρο υγείας, αλλά οι ελλείψεις είναι τραγικές»

Η δυσκολία πρόσβασης σε δομές υγείας αποτελεί μόνιμο πονοκέφαλο τόσο για τους νησιώτες, όσο και για τους κατοίκους ακριτικών και δύσβατων ορεινών περιοχών. Είναι ενδεικτικό ότι, όπως προκύπτει από έρευνα με τίτλο «Διερεύνηση των παραγόντων που δημιουργούν το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα», η οποία εκπονήθηκε το 2019 από το Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά από κοινού με την ΜΚΟ «Hope Genesis», το 46,9% όσων διέμεναν σε περιοχές της ακριτικής ηπειρωτικής Ελλάδας και το 43,8% όσων διέμεναν σε ακριτικές νησιωτικές περιοχές έκριναν ως πολύ σημαντικό πρόβλημα στη διαδικασία απόκτησης παιδιού τη δυσκολία πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Το ποσοστό αυτό συρρικνωνόταν σε 6,3% για όσους διέμεναν σε ημιαστικές περιοχές και σε μόλις 3,1% για όσους ζούσαν σε αστικές περιοχές.

Οπως προκύπτει από την ίδια έρευνα, για τους κατοίκους των νησιωτικών περιοχών η πρόσβαση σε γυναικολόγο, σε νοσοκομείο, σε κέντρο υγείας, σε μαιευτήριο και σε δομή για ιατρικές εξετάσεις αποτελούσε πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από ό,τι για τους κατοίκους αγροτικών, ημιαστικών και αστικών περιοχών.

Συνολικά, σύμφωνα με την εν λόγω έρευνα, «οι κάτοικοι των νησιωτικών περιοχών φαίνεται να δίνουν την υψηλότερη μέση βαθμολογία σε κάθε ερώτηση για τις δυσκολίες πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας σε αντίθεση με τους κατοίκους των ημιαστικών περιοχών που αξιολογούν όλους τους παράγοντες ως λιγότερο σημαντικούς ή μέτρια σημαντικούς».

Διαμεσολαβητής με το ΕΚΑΒ

«Η νησιωτικότητα από μόνη της είναι πολύ δύσκολο κομμάτι στη ζωή των ανθρώπων που ζουν εδώ», λέει στα «ΝΕΑ» η Παναγιώτα Βούλγαρη, πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κυκλάδων. «Γι’ αυτό και θα έπρεπε διαχρονικά η πολιτεία να σκύβει πιο κοντά στον νησιώτη πολίτη αυτού του τόπου. Και ακόμα παραπάνω σε καταστάσεις όπως η εγκυμοσύνη, τα επείγοντα περιστατικά και οι αεροδιακομηδές», υπογραμμίζει και προσθέτει: «Μόνο η διαδικασία για να γίνει μια διακομιδή κοστίζει χρόνο, κυρίως στον ασθενή, αυτόν που προσπαθούμε να βοηθήσουμε. Αλλά και στις υπηρεσίες και τον γιατρό, που αντί να κοιτά τον ασθενή προσπαθεί να κάνει τον διαμεσολαβητή με το ΕΚΑΒ και τη δομή στην Αθήνα που θα πρέπει να δεχθεί το περιστατικό».

Στην Αμοργό η δραματική υποστελέχωση του τοπικού Κέντρου Υγείας οδήγησε στα τέλη Δεκεμβρίου στην έκδοση ομόφωνου ψηφίσματος διαμαρτυρίας από το Δημοτικό Συμβούλιο, στο οποίο τονίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η δημόσια υγεία στο νησί «καλύπτεται μόνο από την ειδικότητα μιας καρδιολόγου», της μόνης ειδικευμένης γιατρού η οποία αναγκάζεται να είναι διαθέσιμη «24 ώρες και τις 7 ημέρες της εβδομάδας».

Οι κάτοικοι του νησιού ζητούν άμεση κάλυψη των θέσεων γενικού ιατρού, παθολόγου, παιδιάτρου και λοιπού υγειονομικού προσωπικού, πλωτό ασθενοφόρο για τις διακομιδές καθώς και «να επιστρέψει στη βάση του το ελικόπτερο του ΕΚΑΒ στη Σύρο». «Σε ψυχολογικό επίπεδο υπάρχει ανασφάλεια», λέει η Στέλλα Λεγάκη, η μοναδική μαία της Αμοργού, περιγράφοντας τα αισθήματα των λειτουργών υγείας σε ένα νησί της άγονης γραμμής. «Αν συμβεί κάτι, πρέπει να κληθεί ελικόπτερο. Και έχει τύχει το ελικόπτερο να αργήσει ή να έχει χαλάσει. Πρέπει με τα δικά μας μέσα, με ό,τι έχουμε, να κρατήσουμε τη γυναίκα ώστε να μη γεννήσει πρόωρα στην Αμοργό», προσθέτει, εξηγώντας ότι στο νησί δεν υπάρχει θερμοκοιτίδα, ούτε παιδίατρος, ούτε αναισθησιολόγος ή γυναικολόγος για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά και κριθεί αναγκαίο να γίνει καισαρική τομή.

«Ζούμε από τύχη. Εχουμε κέντρο υγείας, αλλά οι ελλείψεις είναι τραγικές», αναφέρει χαρακτηριστικά η κάτοικος και δημοτική σύμβουλος Αμοργού Ελευθερία Ψυχογιού. Ξεκαθαρίζει ότι οι συντοπίτες της σκοπεύουν εντός του Μαρτίου να προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις για τα ζητήματα της ιατρικής περίθαλψης, αφού «διαπιστώνουν διαχρονικά ότι τα προβλήματα δεν επιλύονται». «Το Κέντρο Υγείας έπρεπε να έχει οκτώ ειδικότητες, αλλά καλύπτεται μόνο η μία», καταλήγει.