Πραγματικότητα

Πολλές φορές η πολιτική κριτική αρνείται την πραγματικότητα. Αν όχι ρητά, υπόρρητα. Είναι τότε σημαντικό να θέτουμε στους εαυτούς μας ένα ερώτημα: Μήπως εθελοτυφλούμε; Και πιο συγκεκριμένα: Πώς θα είναι τα πράγματα αν κάνουμε μία αλλαγή, και πώς αν τα αφήσουμε ως έχουν; Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η τροπολογία Καιρίδη για την τακτοποίηση της διαμονής εργαζόμενων αλλοδαπών και της οικογένειάς τους. Είναι δεδομένο ότι υπάρχουν χιλιάδες μετανάστες εντός της επικράτειας δίχως άδεια διαμονής, που υποαπασχολούνται σε μαύρη εργασία, που ζουν στην αβεβαιότητα, που δεν συνεισφέρουν στο ασφαλιστικό σύστημα, ενώ στην επαρχία υπάρχει ιδιαίτερη ζήτηση για συγκεκριμένη απασχόληση που δεν καλύπτεται από το διαθέσιμο δυναμικό. Με αυτό το δεδομένο, πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα αν υιοθετηθεί η τροπολογία; Και πώς αν παραμείνουμε συμβιβασμένοι στο αδιέξοδο; Επίσης, οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να έχουν παιδιά, που ζουν στη χώρα. Είναι ρεαλιστικό να δοθεί δικαίωμα πρόσβασης στην εργασία στους γονείς, αλλά π.χ. να κλείναμε τα μάτια στη διαμονή των παιδιών;

Φυσικά, μία πολιτική δεν κρίνεται μόνη της. Για παράδειγμα, η υιοθέτηση μέτρων για τη ρεαλιστική διαχείριση των αλλοδαπών που είναι στη χώρα χωρίς άδεια διαμονής οφείλει να συνοδεύεται με αυστηρή πολιτική φύλαξης των εξωτερικών συνόρων. Επίσης, ρεαλισμός με αρχές πρέπει να κατευθύνει κάθε πολιτική. Για παράδειγμα, είναι άρνηση της πραγματικότητας να αποκλείουμε τα ομόφυλα ζευγάρια από την ίση πρόσβαση στον θεσμό του γάμου. Το ίδιο και για τα τέκνα. Τα παιδιά δεν τα δημιουργεί ο νόμος. Χρέος του νόμου είναι να τα αντιμετωπίζει ισότιμα, καθώς έχουν ανάγκη να αναγνωρίζεται η οικογένειά τους, με ομόφυλους ή ετερόφυλους γονείς.

Ορθολογικοί οφείλουμε όμως να είμαστε και στην αντεγκληματική πολιτική. Χωρίς φοβικότητα. Χωρίς να συγχέουμε τη μικρομεσαία εγκληματικότητα, δίχως υποτροπή, με τη βαριά, βίαιη εγκληματικότητα, όπου η δίκη πρέπει να είναι άμεση και η εξουδετέρωση αποτελεσματική. Διότι είναι η αδιάκριτη αντιμετώπιση των δύο που θα μετατρέψει τον παραβάτη του σήμερα σε συστηματικό εγκληματία του αύριο.

ΥΓ: Ονοματίσαμε προηγουμένως την τροπολογία, για ευχερέστερη κατανόηση. Ακριβέστερα όμως, πρόκειται για τροπολογία της Κυβερνήσεως. Η νομοθετική πρωτοβουλία κατά το άρθρο 73 του Συντάγματος ασκείται (εν προκειμένω) από την «Κυβέρνηση».  Αυτή έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και αυτή υποβάλλει ενώπιον της Βουλής τα νομοσχέδια, στα οποία οι υπουργοί την εκπροσωπούν. Είναι δικό της καθήκον να προάγει ενιαία και ορθολογική πολιτική, την οποία οι αρμόδιοι υπουργοί υλοποιούν.

Ο Νίκος Παπασπύρου, διδάκτωρ Νομικών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, είναι αναπληρωτής καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ