Η αλήθεια είναι πως το ενδιαφέρον των πολιτικών για τα ελεύθερα μπάνια του λαού μοιάζει περισσότερο υποκριτικό απ’ ό,τι το κίνημα της πετσέτας καθυστερημένο. Γιατί αν οι αντιπολιτευόμενοι είχαν την – κατά τη συριζαϊκή αργκό – γείωση στην κοινωνία, θα είχαν αντιληφθεί πόσο έντονο είναι το αίτημα προτού αυτό χαλάσει την αυγουστιάτικη ηρεμία του πολιτικού συστήματος. Κι αν οι κυβερνώντες ήθελαν πράγματι να γίνουν η αντιπολίτευση του εαυτού τους, θα είχαν παρατηρήσει – παρακολουθώντας το βίντεο του εργαζομένου ο οποίος σέρβιρε μέσα στη θάλασσα, για παράδειγμα – πως πουφ και ξαπλώστρες που θυμίζουν κρεβάτια με ανατομικά στρώματα δεν στήνονται στα 5 μέτρα από την ακτογραμμή. Οσοι ανεμίζουν την πετσέτα τους είναι χρήσιμοι, λοιπόν. Είναι επειδή πέρα από τις παρανομίες ή την απουσία του κράτους, αναδεικνύουν και κάτι ακόμη: πως την ατζέντα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των επικοινωνιακών επιτελείων, τη θέτει η κοινωνία των πολιτών. Είναι εύκολο για τα κόμματα εξουσίας να πιστέψουν ότι μπορούν να διαμορφώσουν την επικαιρότητα ή για τα κόμματα διαμαρτυρίας να νομίσουν πως βρήκαν ένα ρεύμα δυσαρέσκειας να καβαλήσουν. Αλλά τελικά είναι πολύ δύσκολο να αγνοήσουν την πραγματικότητα που φτιάχνει η κοινή γνώμη.
