Ευτυχώς είδαμε και κακές παραστάσεις…

Με το τελευταίο διήμερο στο αρχαίο θέατρο του Πολυκλείτου να έπεται και την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη να κλείνει στις 20 Αυγούστου το φετινό Φεστιβάλ, η συζήτηση για το «τι Επίδαυρο θέλουμε» καλά κρατεί. Λίγο οι «πρωτότυπες» απόπειρες νεόκοπων ή περισσότερων έμπειρων σκηνοθετών, λίγο ή πολύ οι «τηλεοπτικοί» θίασοι και οι sold out παραστάσεις, οι απόψεις αυτό το καλοκαίρι δίνουν και παίρνουν. Και αν οι δύο ξένες μετακλήσεις – με τον «Αγαμέμονα» του Ούλριχ Ράσε να ξεχωρίζει – έμειναν απ’ έξω από όλον αυτόν τον (επικοικοδομητικό;) προβληματισμό, όλες οι υπόλοιπες αποτέλεσαν σημείο αναφοράς.

Τα πράγματα είναι απλά και γνωστά: Το πρόγραμμα καθορίζεται από την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ και υπακούει στη γραμμή και στις επιλογές που θέτει ο/η επικεφαλής του. Εκτός από τις τρεις κρατικές παραστάσεις, δύο του Εθνικού και μία του ΚΘΒΕ, όπου το Φεστιβάλ δεν έχε καμιά συμμετοχή ή άποψη, όλες οι υπόλοιπες έρχονται ως αποτέλεσμα σκέψεων και ζυμώσεων. Κάποιες είναι αμιγώς του Φεστιβάλ. Κάποιες άλλες επιλέγονται από τη δεξαμενή των αιτήσεων που κατατίθενται (με ιδιώτες παραγωγούς) με την προκήρυξη – υπακούοντας σε κάποιες «ανάγκες» του προγράμματος.

Οντως, η Επίδαυρος φέτος με τις παραγωγές που παρακολουθήσαμε ως τώρα – και τις εξαιρέσεις τους φυσικά – δεν αφήνει το στίγμα μια καλής φεστιβαλικής θεατρικής χρονιάς. Είδαμε και κακές παραστάσεις, ευτυχώς!!! Γιατί ευτυχώς; Γιατί ήρθαν ως αποτέλεσμα ελεύθερων επιλογών των σκηνοθετών στους οποίους και ανατέθηκαν. Αλίμονο αν υπήρχαν οι «κανόνες» εκείνοι και οι αντίστοιχες προδιαγραφές που θα έδιναν το πράσινο φως για να κατέβει μια ομάδα στο αρχαίο θέατρο. Αλίμονο αν η καλλιτεχνική διεύθυνση επενέβαινε στο (όποιο) όραμα του δημιουργού και περιόριζε τη φαντασία και τη δημιουργικότητά του. Εστω κι αν είδαμε παραστάσεις που είχαν άλλη αφετηρία και άλλους στόχους. Ακόμα κι έτσι…

Γιατί μπορούμε να αντλήσουμε γνώση και εμπειρία, μπορούμε να μάθουμε απ’ αυτά που πάθαμε, μπορούμε να γίνουμε πιο αυστηροί στην κρίση μας. Αλλά ποτέ, μα ποτέ δεν πρέπει να παρασυρθούμε από την ιδέα ενός θεάτρου παρεμβατικού στην ελευθερία του δημιουργού. Στο κάτω κάτω ένα sold out θέαμα δεν αλλάζει την πορεία του θεάτρου – μια καλή παράσταση όμως μπορεί να μετακινήσει και το θέατρο και εμάς. Ας ποντάρουμε σε αυτό, λοιπόν…