Ενα υπέροχο {LF}χάος στην Ανδρο

Καμένα σπίρτα και βίδες, γάντια και μια μάσκα οξυγονοκολλητή, βούρτσες και κατσαβίδια, σωληνάρια με χρώματα και μολύβια, σπασμένα πήλινα αγγεία πάνω στα οποία είναι σχεδιασμένα πορτρέτα, αλλά και ένα μικρό αγαλματάκι από πηλό που απεικονίζει μια συνεσταλμένη νεαρή κοπέλα – το πρώτο έργο που έπλασε η εικαστικός Αλεξάνδρα Αθανασιάδη στην εφηβεία της – συνθέτουν ένα υπέροχο χάος. Κι είναι αυτό το χάος, το απλωμένο σε έναν ξύλινο πάγκο εργασίας, που ταξίδεψε από το εργαστήριο της στην Κηφισιά έως το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Ανδρο όχι μόνο για να προϋπαντήσει τους επισκέπτες της αναδρομικής έκθεσης της γλύπτριας και να τους μεταφέρει έστω και μια ιδέα του τρόπου που η πολυπράγμων δημιουργός δουλεύει τα έργα της. Ο ρόλος του πάγκου είναι εκείνος της μήτρας πάνω στον οποίο το μυαλό, η καρδιά και τα χέρια της Αλεξάνδρας Αθανασιάδη γεννούν άλογα σε ξύλο και ρητίνη, σε μπρούντζο και χαρτί, θώρακες ερμητικά κλειστούς που με τον χρόνο ανοίγουν, μονόφτερες Νίκες, κυβιστικούς σκύλους και πουλιά.

Κι είναι όλες αυτές οι γέννες – πολλές γνωστές κι άλλες παλιές, αθέατες, άγνωστες στο ευρύ κοινό – που απλώνονται στους τρεις ορόφους του μουσείου με αριστοτεχνικό τρόπο χάρη στην επιμέλεια της Μαρίας Κουτσομάλλη – Μορό και τη σκηνογραφική φροντίδα των Ανδρέα Γεωργιάδη και Βιβής Γερολυμάτου.

Κάθε αίθουσα αποτελεί και μια έκπληξη για το βλέμμα και το συναίσθημα. Από τα πρώτα έργα, τα φοιτητικά, όπου αναζητούσε την ταυτότητά της (αξίζει να επιχειρήσετε να αποκρυπτογραφήσετε πόσα λέει μέσα από τη ματιά της η αδελφή της καλλιτέχνιδος στο νεανικό εκείνο πορτρέτο) στα γλυπτά που σχεδίασε επηρεασμένη από την επίσκεψή της στο εργαστήριο του Χένρι Μουρ και τις λιθογραφίες που τύπωνε όλο το βράδυ κλειδωμένη στο εργαστήριο της σχολής. Εως τους καταρράκτες των σκέψεών της αποδομένους με τη λογική των γκράφιτι και τις ταλαιπωρημένες και βουτηγμένες στο τσάι σελίδες με τα χειρόγραφα του Κ.Π. Καβάφη με τα οποία καταπιάστηκε επί πέντε χρόνια.

ΑΛΟΓΑ. Ανάμεσά τους σταθερά παρόντα τα αρχοντικά αγαπημένα της άλογα, σε φυσικό μέγεθος, από ξύλα που βρήκε στην ακροθαλασσιά κι άλλα μικρά από σύρμα ή μέταλλο ορατά ή δυσδιάκριτα καθώς έχουν απλώς αφήσει ένα αχνό αποτύπωμα στο χαρτί, για να θυμίζουν όσα είδε στο προϊστορικό σπήλαιο Λασκό.

Κι ύστερα τα παλιά βαρέλια από τα οποία πλάστηκαν οι θώρακές της. Κλειστοί, αδιαπέραστοι, προστατευτικοί. Μέχρι που σε έναν εμφανίστηκε μια ελάχιστη θυρίδα. Ενα παραθυράκι σαν πολεμίστρα. Και σιγά σιγά οι επόμενοι άρχισαν να ανοίγουν μέχρι που κάποιοι αργότερα αποκάλυψαν και τι ήταν γραμμένο μέσα τους.

Μια προσεκτική ματιά στην έκθεση δεν αποκαλύπτει μόνο το εύρος της δουλειάς της Αλεξάνδρας Αθανασιάδη, αλλά λειτουργεί και ως ψυχογράφημα που επιτρέπει να δούμε πτυχές του εαυτού της που δύσκολα μπορεί να γνωρίζουν όσοι δεν ανήκουν στο στενό της περιβάλλον. Και μία από αυτές τις ξεχωριστές στιγμές είναι η ξύλινη Μοναξιά, ένα γλυπτό που υπονοεί και την ελευθερία που προσφέρει η μοναξιά, την οποία αγαπά ιδιαιτέρως η καλλιτέχνις. Η δεύτερη και πιο δυνατή της έκθεση βρίσκεται στην τελευταία αίθουσα: στις γεμάτες οργή και πόνο αυτοπροσωπογραφίες της, ντυμένες με δημοσιεύματα που σχετίζονται με τη δολοφονία του πατέρα της από την 17 Νοέμβρη.

INFO{CR}Η αναδρομική έκθεση της Αλεξάνδρας Αθανασιάδη «Πλάθοντας το άυλo» στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στη Χώρα Ανδρου έως τις 2 Οκτωβρίου