Αντώνης Καφετζόπουλος

Ονειρα δεν υπάρχουν. Αυτό που βλέπω όταν κλείνω τα μάτια είναι η ζωή μου. Μια φορά, ανεβαίνοντας χωρίς σκοπό την πλαγιά του Λυκαβηττού, με απειλούσαν κάτι ξερά φυτά, αυτά που οι αδαείς ονομάζουν Αθανάτους. (Δεν υπάρχει αθανασία, πόσω μάλλον στον κόσμο της χλωρίδας.) Τα φοβόμουν πολύ. Ενιωθα παγιδευμένος και άνοιγα πάντα τα μάτια κάθιδρος. Μετά, ξανά και ξανά τα ίδια. Κράτησε χρόνια αυτό αλλά δεν το έβαζα κάτω. Σε πρώτη ευκαιρία ξαναέκλεινα τα μάτια. Ηθελα να ζήσω.

Αλλη φορά (πολλές φορές…), κυκλοφορούσα γυμνός, φορώντας μόνο ένα μακρυμάνικο πουκάμισο, που οριακά μόλις κάλυπτε τους γλουτούς και θα γεννητικά μου όργανα. Ξυστά, σύριζα. Κανείς περαστικός δεν φάνηκε ποτέ να το προσέχει αλλά η αγωνία μου ήταν μεγάλη. Αν, σκεφτόμουν, μου πετάξει κάποιος μια μπάλα και αναγκαστώ να σηκώσω τα χέρια για να την αρπάξω; Δεν θα αποκαλυφθεί τότε πανηγυρικά η θλιβερή γύμνια μου; Τι ντροπή! Κι όμως ξαναέκλεινα σφιχτά τα μάτια ξανά και ξανά. Ηθελα να ζήσω.

Οχι σπάνια, έβλεπα με κλειστά τα μάτια ότι έχω ξεχάσει τα λόγια μου ή ότι δεν μπόρεσα – δεν κατάφερα – να τα μάθω ποτέ! Τι αγωνία, άγχος και απόγνωση! Σκεφτόμουν, έγκλειστος στην κατάσταση αυτή, ότι τόσοι πολλοί περίμεναν τόσα πολλά από μένα: να δώσω συνέχεια, να προσφέρω λύση, να ολοκληρώσω την πλοκή, να εξελίξω τον χαρακτήρα, να συμβάλω στην κάθαρση. Ανοιγα τα μάτια και βρισκόμουν ξανά στον μουντό κόσμο που μοιράζομαι μαζί σου. αναγνώστη, όπου ποτέ δεν ξέχασα ούτε μια λέξη, όπου, ακόμα κι όταν αγνοώ το θέμα της συζήτησης, είμαι σε θέση να μιλώ ακατάπαυστα και γλαφυρά επί παντός επιστητού. Ετσι, ξαναέκλεινα γρήγορα τα μάτια. Ηθελα να ζήσω.

[Παραδίπλα ή παραπλεύρως υπάρχει κι ένας κόσμος γεμάτος μελίσσια, αμυγδαλιές και δροσερές πηγές που αναβλύζουν γάργαρο νερό. Εχει κι έναν σωρό άλλα ανήμερα όντα που δεν διακρίνονται, δυστυχώς ή ευτυχώς. Σπάνια, φτάνουν ως εδώ οι μυρωδιές του. Τότε κρατάω τα μάτια ερμητικά κλειστά και συγκεντρώνομαι στην όσφρηση που δεν ξεχνάει ποτέ.]

Προς το τέλος κατάφερα – με συγκέντρωση, κόπο και ψυχικό κόστος – να εκμηδενίσω τις διαφορές. «Ονειρευόμουν» με μάτια ανοιχτά και ζούσα μια χαρά στον ύπνο μου. Ισως όχι τόσο ευτυχισμένος αλλά ζούσα.

Κλείνω για να ζήσω, ανοίγω για να ονειρευτώ.

Κι όμως.

Ξεχνάω όλο και πιο πολύ τη μυστική ζωή μου.

Θυμάμαι όλο και πιο συχνά όσα αξίζουν τη λήθη.

Ο κόσμος που μοιραζόμαστε, αναγνώστη, έχει γεμίσει με όντα που συντάσσονται με τον μυθικό Νεντ Λαντ, τον θανάσιμο εχθρό της μηχανής: Ας καταστρέψω ό,τι δεν καταλαβαίνω. Ας κάψω τα καράβια που με έφεραν ως εδώ. Ολα είναι σχετικά και η πιο απλοϊκή εξήγηση, αυτή που με καθησυχάζει, είναι η αληθινή. Λένε.

Κλείνω τα μάτια και πίνω μια ρακή στην υγειά μας. Ναρκωτικά δεν παίρνω. Απεχθάνομαι αυτό που κάνουν. Και απεχθάνομαι τα ψέματα που υπόσχονται ότι κάνουν σε αυτούς που τα παίρνουν. Ηθελα να ζήσω τη ζωή μου.