Πλήγματα στον κρατισμό{CR}

Την εποχή που απελευθερώθηκαν οι τηλεπικοινωνίες, η γκρίνια ήταν ουρανομήκης. Η κουλτούρα του κρατισμού της Μεταπολίτευσης και η δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη της παραγωγικής οικονομίας αντιδρούσε. Και το πρώτο επιχείρημα ήταν ότι δεν μπορούσε να παραδοθεί ένας στρατηγικής σημασίας τομέας στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Αλλ’ η αλλαγή, η απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών ερχόταν απ’ έξω, από τον μεγάλο κόσμο – μαζί με τις νέες τεχνολογίες που άλλαξαν τον κόσμο. Ο παλιός ΟΤΕ, που έπρεπε να έχεις άγριο βύσμα ώστε να βάλεις σε μερικά χρόνια τηλέφωνο στο σπίτι σου, μπήκε κι αυτός στο παιχνίδι του ανταγωνισμού. Και οι τηλεπικοινωνίες τράβηξαν ουσιαστικά τη χώρα μπροστά, στον δρόμο της ανάπτυξης. Η ίδια γκρίνια βλέπω ότι ξεσπά με την ανακοίνωση πώλησης της ΔΕΔΔΗΕ καθώς και της εισόδου ενός κολοσσιαίου ποσού στη ΔΕΗ. Ποιοι αντιδρούν; Οι συνήθεις. Πρωτίστως, ο βολεμένος αριστερός συνδικαλισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ – «το ΠΑΣΟΚ αν είχε νικήσει ο Ακης», κατά την εύστοχη σύνοψη του Πέτρου Ευθυμίου. Με τα γνωστά επιχειρήματα: η στρατηγικής σημασίας για τη χώρα ενέργεια παραδίδεται στους ιδιώτες «στην καρδιά της ενεργειακής κρίσης», η κυβέρνηση οργανώνει «έγκλημα κατά του λαού», η ενέργεια αφελληνίζεται.

Η βαρετά επαναληπτική ρητορική ενός χώρου που, όταν κυβέρνησε, οδήγησε τη ΔΕΗ στα πρόθυρα της κατάρρευσης δείχνει τα όρια και τη χρεοκοπία της αντιπολίτευσης. Ευτυχώς, η οικονομία δεν είναι αυτό που επιδιώκει να δείξει όχι η Αριστερά αλλά η ευρύτερη και ακόμα κυρίαρχη στις νοοτροπίες κουλτούρα του κρατισμού. Είδα τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Bloomberg. Κατ’ αρχάς, είδα έναν κανονικό πολιτικό, με αυτοπεποίθηση και όραμα – σκέπτομαι μόνο τον προκάτοχό του, τα γλωσσικά του επιτεύγματα και τα τσιτάτα αντί οποιουδήποτε περιεχομένου. Ο πολιτικός αυτός υποσχέθηκε μια χώρα με διεθνές κύρος και αναπτυξιακή προοπτική, και σε αυτή την κατεύθυνση προχωρεί. Η επένδυση του Ελληνικού που ξεπάγωσε, το Hub της Pfizer στη Θεσσαλονίκη, το κέντρο ψηφιακού μετασχηματισμού της Cisco, το Data Center της Microsoft στο Λαύριο και της ONEX στα ναυπηγεία Ελευσίνας, η Volkswagen στην Αστυπάλαια έχουν τη σφραγίδα του.

Ταυτόχρονα, όπως φαίνεται, υπήρξε σχέδιο για την αξιοποίηση δομικών αναπτυξιακών εργαλείων όπως το ΕΣΠΑ – όπου ο Δημήτρης Σκάλκος αποδεικνύεται η ήρεμη δύναμη στην απορρόφηση πόρων από τα διαρθρωτικά ταμεία. Τα μεγάλα έργα που αρχίζουν ή βρίσκονται σε εξέλιξη διαμορφώνουν μια αναπτυξιακή έκρηξη – και την επισημαίνουν οι διεθνείς οίκοι, οι οποίοι ενισχύουν τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

Με άλλα λόγια: η χώρα αλλάζει. Το «ΠΑΣΟΚ του Ακη» είναι εξουθενωμένο και μαζί υπάρχουν σοβαρές ελπίδες να συμπαρασύρει στην ήττα τη μίζερη κουλτούρα του κρατισμού. Και την γκρίνια του.