Αν λείψουν βουλευτές

Αν στεκόταν κανείς στην επιφάνεια, θα μπορούσε ακόμα και να πει ότι ο διάλογος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι πανάκεια. Με τον απλουστευτικό, μανιχαϊστικό τρόπο που παρουσιάζεται το θέμα, το δίπολο είναι σαφές: τι θέλουμε; Διάλογο ή σύγκρουση; Πολλοί είναι εκείνοι που, και λογικά, θα πουν: μα φυσικά διάλογο. Ετσι, ήδη διαμορφώνεται η αντίληψη ότι είναι επιτυχία ότι φύγαμε από το επίπεδο των πλοίων και περάσαμε σε εκείνο των διπλωματών. Οσοι σκέφτονται έτσι αγνοούν ότι, υπό προϋποθέσεις, που υπάρχουν, η διπλωματία μπορεί να επιφέρει πολύ μεγαλύτερη εθνική βλάβη από ό,τι τα πλοία. Αγνοούν επίσης ότι η διπλωματία, υπό κανονικές συνθήκες, θα ήταν δυνατό να συζητά όσα θέλουν οι Τούρκοι μόνο μετά από ήττα σε αναμέτρηση. Οχι πριν. Γιατί οι Τούρκοι θέλουν αλλαγή συνόρων. Γι’ αυτήν έστειλαν το ερευνητικό με τη συνοδεία πολεμικών, γι’ αυτήν το άφησαν τόσες εβδομάδες να κάνει έρευνες εκεί που έκανε, αλλά και γι’ αυτήν το απέσυραν. Για να πετύχουν ακριβώς τον ίδιο αρχικό στόχο: να οδηγηθούμε αναγκαστικά σε συζήτηση κυριαρχίας.

Η κυβέρνηση έχει (ή υποκρίνεται ότι έχει) δύο σοβαρές ψευδαισθήσεις. Η πρώτη είναι ότι μπορεί να αλλάξει την ατζέντα των Τούρκων και να τους περιορίσει σε συζήτηση για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Αν ήταν γι’ αυτό, θα γινόταν χωρίς όσα μεσολάβησαν. Δεν είναι. Και κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Η δεύτερη είναι ότι μπορεί ο διάλογος που μόλις ξεκινά να κρατήσει αιώνια, όπως έχει γίνει με τους προηγούμενους 60 γύρους. Επίσης δεν θα συμβεί: η Τουρκία δεν το δέχεται. Από την ώρα που η Ελλάδα κάθεται στο τραπέζι, και μάλιστα υπό τη διαμεσολάβηση του Βερολίνου, αργά ή γρήγορα ο διάλογος θα φτάσει στην ουσία. Και τότε η Ελλάδα είτε θα κάνει πίσω στις θέσεις της, είτε θα σταματήσει να συζητά για να φτάσει πάλι στο επίπεδο της παράταξης πλοίων. Με όλα όσα έχουν γίνει, οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα δεν θέλει να γίνει το δεύτερο. Αυτό τους δίνει ήδη μεγάλο πλεονέκτημα στον διάλογο.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση όμως είναι ότι για να αποφύγει τα πλοία των Τούρκων θα πρέπει να περάσει από την ξέρα της εσωτερικής αντίδρασης. Δεν θα είναι εύκολο. Ειδικά για κυβέρνηση της (λεγόμενης) Δεξιάς. Οπως και αν επιχειρήσει να βαφτίσει την όποια ενδεχόμενη συμφωνία με την Τουρκία, η αλήθεια δεν κρύβεται. Οση κι αν είναι η στήριξη της Γερμανίας σε αυτή την κατεύθυνση, που θα είναι πλούσια. Η κυβέρνηση πολύ δύσκολα θα μπορέσει να περάσει μια συμφωνία με την Αγκυρα με τους δικούς της βουλευτές. Τα νούμερα δεν θα της βγουν. Και, βέβαια, η απόσυρση από τη Βουλή, όπως έγινε προχθές σχετικά με τη Βόρεια Μακεδονία, εδώ δεν δίνει λύση. Αν λείψουν βουλευτές, υπάρχει πάντα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς θα πρέπει να εκπλαγεί αν δει ένα πρωί το κόμμα της Κουμουνδούρου να στηρίζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη να περάσει μία συμφωνία με την Τουρκία. Επικαλούμενα μείζονες εθνικές αναγκαιότητες, ιστορικές ευκαιρίες για αλλαγή σελίδας και διάφορα άλλα συναφή και με την ενεργή συνεχή υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης, τα δύο κόμματα μπορεί τελικά να βρεθούν να λένε στη Βουλή μαζί το ίδιο «ναι». Αυτό το μοντέλο έχει πολλάκις δοκιμαστεί με επιτυχία στα χρόνια της πτώχευσης. Και τότε ουδείς πίστευε ότι μπορεί να γίνει. Μέχρι που έγινε. Τίποτα δεν αποκλείει λοιπόν να επιστρατευθεί ξανά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρακτικά ήδη στηρίζει δια της σιωπής τον διάλογο, ενώ άπαντες γνωρίζουν πόσο τον εξημερώνουν τα γερμανικά τηλεφωνήματα. Αν και, εν προκειμένω, ίσως δεν χρειάζονται καν.