Πόλεμος στον κορωνοϊό;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρα, ναι. Για την προστασία πρώτα από όλα της ανθρώπινης ζωής. Ο πόλεμος αυτός διεξάγεται σε δύο «μέτωπα». Το πρώτο μέτωπο είναι το υγειονομικό, το δεύτερο είναι το κοινωνικό. Δυστυχώς και στα δύο μέτωπα είμαστε πολύ πίσω, όχι μόνο από τις ανάγκες που ορίζει η στιγμή, αλλά και από τις αντικειμενικές δυνατότητες που υπάρχουν. Στο υγειονομικό πεδίο η κυβερνητική απροθυμία για ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας σε προσωπικό, ΜΕΘ και εξοπλισμό αναδεικνύει κυρίαρχα το άγχος της επόμενης μέρας. Δηλαδή το πώς θα υλοποιηθεί ο σχεδιασμός για τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Σε αυτόν τον σχεδιασμό η ενίσχυση με μόνιμο προσωπικό και οικονομικούς πόρους του δημόσιου συστήματος αποτελεί τροχοπέδη. Ταυτόχρονα η μη άμεση και ουσιαστική ενίσχυση της φέρουσας ικανότητας του συστήματος αδυνατεί να αξιοποιήσει στο έπακρο τον πολύτιμο χρόνο που έχουμε εξασφαλίσει από την πειθαρχία στα μέτρα προστασίας που η τεράστια πλειονότητα του πληθυσμού ακολουθεί. Μέτρα όμως που έχουν πραγματικό νόημα όταν συμβαδίζουν με την αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας.

Στο κοινωνικό μέτωπο τα πράγματα είναι εμφανώς πιο δύσκολα. Αρχικά χρειάζεται να αναλογιστούμε το εξής: Μπορεί η ελληνική κοινωνία να αντέξει μια επιστροφή στις συνθήκες και στην αβεβαιότητα του 2010; Την τελευταία φορά που «επιλέξαμε» ως χώρα να διαχειριστούμε το οικονομικό αδιέξοδο με μέτρα μείωσης του εργατικού κόστους και ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας το πληρώσαμε ακριβά. Το πληρώσαμε με ανεργία που σκαρφάλωσε στο 27%, με αδήλωτη εργασία στο 30% και με μεγάλη πτώση της παραγωγικότητας. Αποτελεί ένδειξη σκληρού δογματισμού και ιδεοληψίας, τη στιγμή που σε όλη την Ευρώπη το κυρίαρχο παράδειγμα είναι η κρατική επιχορήγηση μέρους του μισθού, που μπορεί να κυμαίνεται από 75% έως και 100%, η ελληνική κυβέρνηση να επιλέγει την επιδότηση της ανεργίας. Δηλαδή την αναστολή των συμβάσεων και το επίδομα των 800 ευρώ για ενάμιση μήνα, καθώς και την παροχή της δυνατότητας εκ περιτροπής εργασίας για έξι μήνες με την ανάλογη μείωση μισθού.

Ολα αυτά μάλιστα τη στιγμή που η συνολική κάλυψη από την κυβέρνηση του εργασιακού κόστους αυτών των επιχειρήσεων, με ταυτόχρονη απαγόρευση των απολύσεων, θα επέφερε μια απόλυτα εφικτή να καλυφθεί πρόσθετη επιβάρυνση. Το παράδειγμα στο οποίο όμως οι ιδεοληψίες φωτίζουν ακόμα περισσότερο τον οικονομικό ανορθολογισμό των μέτρων είναι αυτό της ενίσχυσης των ελεύθερων επαγγελματιών. Η εξαίρεση από την έκτακτη επιδότηση των 800 ευρώ και η λύση της τηλεκατάρτισης στοιχίζουν περισσότερα. Αφού στα 600 ευρώ που θα λάβουν όσοι συμμετέχουν σε αυτήν, πρέπει να προσθέσουμε και την αμοιβή των κέντρων κατάρτισης.

Πόλεμος στον κορωνοϊό λοιπόν σημαίνει και πόλεμος στην κρίση και στην ύφεση. Σημαίνει σύγκρουση με αντιλήψεις και πολιτικές που απειλούν να επαναφέρουν την κοινωνία στις μέρες του 2010 ή του 2012. Σημαίνει σύγκρουση με τις δογματικές αντιλήψεις που δεν επιτρέπουν στην Ευρώπη να δράσει άμεσα με αλληλεγγύη και ανθρωπιά και την ίδια στιγμή κοιτάζει αμήχανα τον Ορμπαν να καταργεί την κοινοβουλευτική διαδικασία. Οπως είπαμε και εισαγωγικά, έχουμε πόλεμο για να προστατέψουμε πρώτα από όλα τη ζωή, όχι μόνο κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την πανδημία.