Τα πέντε στάδια {LF}του πένθους…

«Σε μια μεταπολεμική Αμερική που πίστευε στην παντοδυναμία της επιστήμης, της οικονομίας και της δύναμής της, και απέφευγε οτιδήποτε θα ξεθώριαζε αυτή την ψευδαίσθηση – και τι πιο ισοπεδωτικό από τον θάνατο; -, η ψυχίατρος Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ – Ρος πλησίασε τους βαριά πάσχοντες, τους άμεσα “μελλοθάνατους”, και μίλησε μαζί τους». Ο παιδοψυχίατρος και ψυχαναλυτής Αθανάσιος Αλεξανδρίδης θέτει το ιστορικό περίγραμμα για το βιβλίο «Πλησιάζοντας τον θάνατο» (εκδ. Ικαρος, μτφ. Βαγγέλης Προβιάς, 2019) της Κιούμπλερ – Ρος, το οποίο μεταφράζεται πρώτη φορά στα ελληνικά, 50 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση. Εχει ξεχωριστό ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πώς στέκεται ύστερα από μισό αιώνα απέναντι στις ιδέες της αμερικανοελβετίδας ψυχολόγου, που φυσικά πέρασε στην Ιστορία με τα «πέντε στάδια του πένθους», τα οποία διατρέχει ο καταληκτικός ασθενής: άρνηση, θυμό, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή. Αλλά και να ανακαλύψει την επώδυνη απαρχή μιας τάσης στην ψυχολογική έρευνα της εποχής: ότι «ο τρόπος με τον οποίο πέθαιναν οι άνθρωποι έγινε κάτι σημαντικό» και οι ασθενείς δεν εξορίζονταν στην τελευταία πτέρυγα των νοσοκομείων. Κυκλοφορεί στην ψυχαναλυτική σειρά του εκδοτικού οίκου, με αμέσως προηγούμενο τίτλο την «Ποίηση των ονείρων» της Αννας Ποταμιάνου.

…και το χρονικό
μιας θεραπείας

Αλλη μία επετειακή έκδοση, καθώς συμπληρώνονται επίσης 50 χρόνια από την πρώτη έκδοση του τίτλου «Τα χέρια του ζώντος Θεού» της Μάριον Μίλνερ (εκδ. Πεδίο, μτφ. Ηλίας Παπαζαχαρίας, 2019). Σε αυτό η βρετανίδα ψυχοθεραπεύτρια και επίτιμο μέλος του Βρετανικού Συλλόγου Εικαστικών Θεραπευτών (BAAT) παρουσιάζει το χρονικό θεραπείας της νεαρής Σούζαν, η οποία στη διάρκεια μιας 20ετίας (1943 – δεκαετία 1960) ανακαλύπτει αυθόρμητα την ικανότητά της να ζωγραφίζει σχέδια (150 και πλέον, τα οποία περιέχονται στο βιβλίο). Σύγχρονη του D.W. Winnicott (σύντομα προλεγόμενα του οποίου επίσης περιέχονται), η Μίλνερ θίγει το ερώτημα κατά πόσο η ψυχανάλυση μπορεί να καταλήξει μέρος του προβλήματος παρά της λύσης σε μια υποσυνείδητη μάχη μεταξύ λογικής και παράνοιας. Οπως σημειώνει ο Ανταμ Φίλιπς στην εισαγωγή, το βιβλίο είναι «για το τι σημαίνει να βοηθήσεις κάποιον και τι σημαίνει να είσαι κάποιος και, ειδικά, τι σημαίνει να (μην) είσαι κανένας – το τι θα σήμαινε το ενδιαφέρον για την ψυχανάλυση, καθώς και το ότι το ενδιαφέρον για την ψυχανάλυση σημαίνει το ενδιαφέρον για άλλα πράγματα πέρα από αυτήν…».