Δρόμοι παλιοί (πολύ παλιοί)

Είναι ένας δρόμος που τον έχουμε περπατήσει οι περισσότεροι αφού υποθέτω ότι ελάχιστοι είναι οι κάτοικοι ή οι επισκέπτες της Αθήνας που δεν έχουν περιδιαβάσει στην Πλάκα. Μιλάω για την οδό Τριπόδων, συνέχεια της Λυσικράτους. Αναφέρεται διεθνώς ως ο αρχαιότερος δρόμος της Αθήνας, ένας δρόμος που υπάρχει εκεί, με το ίδιο όνομα, εδώ και 25 αιώνες. Και αν είναι ο αρχαιότερος της Αθήνας, μάλλον είναι και ο αρχαιότερος τουλάχιστον της Ευρώπης. «Εστί δε οδός από του πρυτανείου καλουμένη Τρίποδες» γράφει ο Παυσανίας αναφερόμενος στην πιο διακοσμημένη «λεωφόρο» της αρχαίας Ελλάδας. Και ο αρχιτέκτονας Κ.Ν. Καζαμιάκης την αναφέρει ως τον σημαντικότερο προχριστιανικό δρόμο όλων των εποχών. «Είναι ο δρόμος του θεάτρου, της φιλοσοφίας, της αρχιτεκτονικής, της σκέψης» λέει. Διότι η Τριπόδων δεν είχε γίνει για να εξυπηρετεί την κυκλοφορία της πόλης, αλλά κυρίως για να περνούν από εκεί οι πομπές των μεγάλων αθηναϊκών γιορτών αφού ένωνε την Αγορά με το θέατρο του Διονύσου. Πήρε το όνομά της από τους τρίποδες που έστηναν κατά μήκος της οι νικητές χορηγοί των αγώνων, οι οποίοι αργότερα ανέγειραν και μνημεία. Το πιο γνωστό διασωζόμενο έως σήμερα, το μνημείο του χορηγού Λυσικράτη. Το μόνο που «επιβίωσε» όταν το 1824 ο Ομέρ πασάς κατέστρεψε τα υπόλοιπα. Ισως διότι, από τον 17ο αιώνα, το μνημείο του Λυσικράτη είχε υπαχθεί στον αύλειο χώρο της Μονής των Καπουτσίνων, στους ξενώνες της οποίας φιλοξενήθηκαν ο Μπάιρον και ο Σατομπριάν.

Οταν η Αθήνα έγινε η πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους, η οδός Τριπόδων ήταν από τις πρώτες που ανασυντάχθηκαν. Πιο μαζεμένη σε σχέση με τα τουλάχιστον έξι μέτρα πλάτος και σχεδόν εννιακόσια μήκος που είχε στην κλασική εποχή. Στην καρδιά τού τότε αστικού ιστού, χωρίς όμως αρχιτεκτονικές εξάρσεις, χαρακτηρίστηκε πολύ γρήγορα ως ένας εμβληματικός πλακιώτικος δρόμος. Και έτσι περίπου παραμένει έως σήμερα. Ενα ταξίδι στο παρελθόν είναι το να τον περπατήσει κανείς. Χάνεται στην ατμόσφαιρά του, αφού ακόμη και οι ταμπέλες των νέων καταστημάτων σέβονται το παρελθόν. Οπως, για παράδειγμα, το μεζεδοπωλείο Σχολαρχείο, όπου νομίζεις ότι θα έρθουν να καθίσουν δίπλα σου η Ελενίτσα και ο Αντωνάκης από την ταινία «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» (στην Τριπόδων ήταν το σπίτι τους και εκεί υπάρχει ακόμη). Αυτή η βόλτα στο «τότε» γίνεται πιο ουσιαστική αν περάσεις την πόρτα του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης που στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίριο του 1850 στην Τριπόδων 23. Ενα πανόραμα της ιστορίας της ελληνικής εκπαίδευσης αλλά και του δρόμου στον οποίο φιλοξενείται.

Οι νεραντζιές θ’ ανθίσουν και φέτος

Πού θα πάει, στο χέρι του είναι; Ηδη μπήκε ο Μάρτιος και σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες η εαρινή ισημερία θα εγκαινιάσει επίσημα και πανηγυρικά την άνοιξη. Οι ημέρες έχουν πια μεγαλώσει και μέχρι το τέλος του μήνα, με την αλλαγή της ώρας, θα βραδιάζει στις οκτώ. Αυτό ήταν, πάει ο χειμώνας. Αλλά ακόμη κι αν κάποιος δεν τα πάει καλά με τις ημερομηνίες και τις ισημερίες, αν προσπαθεί να βιώσει τη φράση του Τσέχοφ από τις «Τρεις αδελφές» – ότι, δηλαδή, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν προσέχουν τι εποχή είναι -, ένα βράδυ, καθώς περπατάει στην Αθήνα, θα έρθει ξαφνικά η άνοιξη και θα τον πιάσει από τη μύτη. Ναι, σε αυτή την Αθήνα που βρωμάει ανθρώπινη δυστυχία και χαμένες ζωές, οι νεραντζιές της θα δώσουν τη μάχη της άνοιξης και θα την κερδίσουν και πάλι. Οπως κάθε χρόνο από τον 19ο αιώνα που, για αδιευκρίνιστους λόγους, φυτεύτηκαν σε πολλούς δρόμους της. Και έγιναν τα δέντρα – σύμβολά της. Ούτε οι μουριές της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας ούτε οι ακακίες που υπήρχαν στην Ακαδημίας ούτε οι ελιές που φυτεύτηκαν τη δεκαετία του 1950, κατ’ εντολή του Δημήτρη Πικιώνη, στον αρχαιολογικό χώρο γύρω από την Ακρόπολη. Αλλά οι νεραντζιές. Διότι έρχονται εκείνες και σε βρίσκουν, ακόμη και αν δεν τις βλέπεις, για να σου θυμίσουν ότι μπήκε η άνοιξη. Και με αυτήν τη χαρακτηριστική, μεθυστική μυρωδιά τους να σε κάνουν καμιά φορά να αναρωτιέσαι: «Μυρίζουν πιο έντονα οι νεραντζιές φέτος ή μήπως είμαι ερωτευμένη/ος;».

Το ξενοδοχείο των foodies

Στην αρχή νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μια μεταμοντέρνα αγορά τροφίμων. Με ελληνικά κυρίως προϊόντα, κρέατα, ψάρια και λαχανικά. Μετά παρατηρείς τριγύρω τα τραπεζάκια. Αγορά και εστιατόριο μαζί. Ωραία ιδέα. Και στη συνέχεια συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για ξενοδοχείο. Ακόμη ωραιότερη ιδέα. Αφού μάλιστα πρόκειται για μια ελληνική πατέντα των έμπειρων στην εστίαση αδελφών Γιώργου και Θωμά Δούζη που άνοιξαν, στη Μητροπόλεως 23 στο Σύνταγμα, το πρώτο ξενοδοχείο για foodies στον κόσμο. Δωμάτια 38, όροφοι τέσσερις και σε κάθε όροφο μία κουζίνα ώστε να μπορούν οι ένοικοι του ξενοδοχείου αλλά και όποιος άλλος θέλει να μαγειρεύουν για τους φίλους τους, μόνοι τους ή με τη βοήθεια σεφ, με προϊόντα που θα προμηθεύονται από την αγορά του ισογείου. Στις γαστρονομικές ιδέες πάμε πολύ καλά, μου φαίνεται.

Μιχάλης Μυτακίδης, μουσικός, ποιητής
Τι μου αρέσει στην Αθήνα
Αν σκάρωνα μια βόλτα στην Αθήνα με τον χρόνο και τις μνήμες στο πλάι μου, θα ξεκινούσα με μια βόλτα στην Ηφαίστου του ’80. Μπαχαρικά από το Μπαχάρ στην Ευριπίδου και για λουκουμάδες στον Κρίνο. Θα έκανα ένα πέρασμα από τα βιβλιοπωλεία της Σόλωνος κι απ’ τα δισκάδικα γύρω απ’ τα Εξάρχεια. Το μεσημεράκι είναι ό,τι πρέπει για τυρόπιτα από το Αριστον στο Σύνταγμα. Μετά στο Παγκράτι, για καφέ από τον Λέντζο, στη συνέχεια στην Αρύββου στο studio Horizon για ηχογράφηση. Το βραδάκι πρώτα από την Κοσμογωνιά στα Ανω Πετράλωνα για φαγητό και μετά δυτικά, στα απόμερα κι αγαπημένα μου. Στο Πέραμα.