Σε μία συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αφορμή την ονομαστική της εορτή και τη συμπλήρωση ενός έτους από την απώλεια του συζύγου της, Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, προχώρησε η Βούλα Πατουλίδου.
Ο Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης, που έδινε μάχη με τον καρκίνο, έφυγε από τη ζωή το πρωί της Τρίτης 29 Ιουλίου 2025, σε ηλικία 69 ετών. Ο πρώην αθλητής υπήρξε για δεκαετίες σύντροφος της Βούλας Πατουλίδου, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη ζωή της χρυσής Ολυμπιονίκη.
Την Κυριακή 26/7/26, ανήμερα της Αγίας Παρασκευής, η Πατουλίδου μοιράστηκε δημόσια τα συναισθήματά της, περιγράφοντας πώς βιώνει την καθημερινότητά της μετά τον χαμό του συζύγου της. Όπως σημείωσε, εκείνο που της λείπει περισσότερο είναι οι μικρές, καθημερινές στιγμές μαζί του.
Σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση, η Βούλα Πατουλίδου έγραψε: «Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις… Ένας χρόνος… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα.
Μου λένε να είμαι δυνατή. Δεν ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις. Είναι να ξυπνάς κάθε πρωί, να φοράς ένα χαμόγελο που δεν νιώθεις και να συνεχίζεις, ενώ μέσα σου έχει γκρεμιστεί ολόκληρος ο κόσμος.
Δεν μου λείπουν τα μεγάλα. Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι… κι εσύ.
Ξέρεις ποιο είναι το παράλογο; Ότι ο κόσμος συνεχίζει. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Οι εποχές αλλάζουν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω πώς γίνεται να αναπνέεις όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα σου.
Σήμερα μόνο η Άλκηστις με καταλαβαίνει από το ραδιόφωνο. “Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;”.
Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή. Κι αν κάπου υπάρχει ένα παράθυρο που ενώνει τον ουρανό με τη γη, θέλω να ξέρεις μόνο αυτό: δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου. Ούτε μία διαδρομή που να μην περίμενα, έστω για ένα δευτερόλεπτο, να σε δω να στέκεσαι στην πόρτα. Γιατί η αγάπη η αληθινή δεν μπαίνει σε μνήματα. Δεν πεθαίνει. Αλλάζει μόνο διεύθυνση.
Κάθε φορά που βάζω το κλειδί στο αμάξι, σ’ ακούω να μου φωνάζεις από την εξώπορτα: “Πατουλίδου, σ’ αγαπώ”. Και τότε, για μια στιγμή, ο κόσμος ξαναγίνεται ολόκληρος… μέχρι να κλείσει η πόρτα και να θυμηθώ πως αυτή τη φορά δεν θα ανοίξει ξανά».
