Πολυμορφία σε τελικούς Μουντιάλ.
Από δίπλα βάζουμε τη λέξη και τη χώρα Αργεντινή. Η περίφημη «Αλμπισελέστε».
Μία ομάδα που χρησιμοποιήθηκε από τη Δικτατορία για χειραγώγηση και εκτόνωση της έντασης, άλλοτε ως μια κατάσταση για έναν ανθρώπο που αγαπήθηκε σαν Θεός κι άλλοτε ως την απόλυτη δικαίωση ενός ανθρώπου που έφτανε επανειλημμένα στην πηγή αλλά δεν έπινε νερό.
Έξι παρουσίες στην… πηγή για την Αργεντινή, τρεις φορές ήπιε νερό. Την Κυριακή (19/7, 22:00) θα διεκδικήσει για 4η φορά την είσοδό της στην αιωνιότητα.
1930: Παρθενική συμμετοχή και… ήττα
Όλα ξεκίνησαν στο πρώτο Μουντιάλ που διοργανώθηκε. Στο Μοντεβιδέο, μπροστά σε σχεδόν 100 χιλιάδες φιλάθλους, η Αργεντινή έχασε 4-2 από τη γειτόνισσα και μεγάλη αντίπαλό της, την Ουρουγουάη.
Ήταν μια ήττα που πλήγωσε βαθιά τους Αργεντίνους καθώς προηγούνταν στο ημίχρονο, πριν έρθει η ολική κατάρρευση στο δεύτερο μέρος και η Ουρουγουάη γίνει η πρώτη χώρα που κατακτά Παγκόσμιο Κύπελλο.
1978: Ο Κέμπες και η δικτατορία
Άργησε, αλλά τα κατάφερε. Πέρασαν βέβαια 48 χρόνια για να τη δούμε ξανά σε τελικό. Η ιστορία απέκτησε πολιτικό βάρος που ξεπερνούσε το αγωνιστικό κομμάτι. Η χώρα βρισκόταν υπό τη στρατιωτική χούντα του Χόρχε Βιντέλα, ο οποίος είδε το Μουντιάλ ως μια ευκαιρία προπαγάνδας, κάνοντας ότι περνάει από το χέρι του – σύμφωνα με φήμες – για να κατακτήσει το τρόπαιο η Αργεντινή.
Μέσα σ’ αυτό το τοξικό κλίμα, ο άνθρωπος που αναδείχθηκε ως απόλυτος πρωταγωνιστής της διοργάνωσης δεν ήταν άλλος από τον Μάριο Κέμπες. Πρώτος σκόρερ στο Μουντιάλ με 6 γκολ σε 7 παιχνίδια. Μετέτρεψε σε σόου τον τελικό. Πέτυχε δύο γκολ κόντρα στην Ολλανδία στην παράταση, γκολ που διαμόρφωσαν το τελικό 3-1 και χάρισαν στη χώρα την πρώτη της κατάκτηση.
1986: Μαραντόνα «all the way»
Στο Μεξικό το 1986 η ιστορία απέκτησε το πιο εμβληματικό της πρόσωπο. Τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Η στιγμή που συμπυκνώνει ολόκληρη την ιδιοφυΐα και τη νοοτροπία αυτού του ηγέτη ήρθε στα προημιτελικά, κόντρα στην Αγγλία, μέσα σε μόλις τρία λεπτά. Πρώτα ύψωσε το χέρι πάνω από τον τερματοφύλακα, Πίτερ Σίλτον και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με κάτι που ο ίδιος αργότερα βάφτισε «Χέρι του Θεού». Ένα γκολ που ο διαιτητής μέτρησε παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Άγγλων.
Λίγο αργότερα απάντησε με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Πήρε την μπάλα από το κέντρο του γηπέδου, πέρασε πέντε αντιπάλους με διαδοχικές ντρίπλες, αντέχοντας τα μαρκαρίσματα των Άγγλων και σκόραρε το «Γκολ του Αιώνα». Δύο γκολ, δύο εντελώς διαφορετικοί φάσεις, ένας τεράστιος παίκτης.
Στον τελικό, η Αργεντινή επικράτησε 3-2 της Δυτικής Γερμανίας, σε έναν αγώνα όπου δέχτηκε δις την ισοφάριση, πριν από το τελικό χτύπημα του Χόρχε Μπουρουσάγα. Ο Μαραντόνα δεν σήκωσε απλώς ένα τρόπαιο, κατάφερε να μεταμορφώσει μια μέτρια ομάδα, σε πρωταθλήτρια με το ταλέντο και την ηγετικότητα του.
1990: Το ρήγμα με τη Νάπολη και ολόκληρη την Ιταλία
Έπειτα από τέσσερα χρόνια, ο ίδιος πρωταγωνιστής, ο Μαραντόνα, επέστρεψε σε τελικό. Πριν, όμως, η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να έρθει αντιμέτωπος με ανθρώπους που αγάπησε και αγαπήθηκε, αλλά στο τέλος κάποιος έπρεπε να κερδίσει.
Οδήγησε τη Νάπολι στο πρωτάθλημα μετά από κάτι… αιώνες. Αγαπήθηκε από τον ιταλικό Νότι, τον μίσησαν οι Βόρειοι. Διχάστηκε η χώρα στον ημιτελικό Αργεντινή – Ιταλία. Και που έγινε το ματς; Σπίτι του, στο «Σαν Πάολο». Εκεί όπου ο Μαραντόνα λατρευόταν σαν θεός φορώντας τα χρώματα της τοπικής ομάδας.
Λίγο πριν τον αγώνα, μίλησε ανοιχτά για τη διαχρονική περιθωριοποίηση του ιταλικού Νότου από τον Βορρά και ζήτησε από τους Ναπολιτάνους να μη στηρίξουν την Εθνική τους ομάδα εκείνο το βράδυ. Η απάντηση της πόλης ήταν μοιρασμένη. Ωστόσο κατά την ανάκρουση του αργεντίνικου ύμνου, οι αποδοκιμασίες ήταν έντονες, με τον Μαραντόνα να παρακολουθεί σιωπηλός τις κερκίδες, ρίχνοντας κάτι… γαλλικά μόλις η κάμερα πέρασε από μπροστά του. Η απάντηση δόθηκε στο γήπεδο.
Η Αργεντινή προκρίθηκε στα πέναλτι, όμως η σχέση του με τη Νάπολι δεν ξαναβρήκε ποτέ την παλιά της αίγλη. Στον τελικό, στη Ρώμη, ο Μαραντόνα δάκρυσε στον Εθνικό ύμνο. Στα αγωνιστικά δεν μπόρεσε να αποτρέψει την ήττα με 1-0 από τη Δυτική Γερμανία. Χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους χειρότερους τελικούς στην ιστορία των Μουντιάλ.
2014: Άργησε, αλλά επέστρεψε σε τελικό – Οδηγός ο Μέσι, αλλά 2η θέση
Η επόμενη γενιά έφερε έναν νέο ηγέτη. Τον Λιονέλ Μέσι. Στο Μαρακανά το 2014, η Αργεντινή έφτασε στον τελικό μετά από 24 χρόνια αναμονής, όμως η ιστορία στάθηκε ξανά σκληρή.
Ο Γκονσάλο Ιγκουαΐν βρέθηκε μόνος του μπροστά στον Νόιερ και αστόχησε σε μια κλασική ευκαιρία. Αργότερα ο Ροντρίγκο Παλάσιος έχασε και εκείνος τεράστια φάση, ώστε να χαρίσει στην «αλμπισελέστε» το πολυπόθητο τρόπαιο.
Στην παράταση, ο Μάριο Γκέτσε πέτυχε το γκολ που έδωσε τον τίτλο στη Γερμανία.
Ο Μέσι, αν και βραβεύτηκε ως καλύτερος παίκτης του τουρνουά, αποχώρησε από το γήπεδο με το βλέμμα ενός ανθρώπου που έδειχνε να τα έχει χαμένα καθώς γνώριζε ότι του είχε ξεφύγει κάτι μοναδικό.
2022: Από την ταπείνωση στη δικαίωση
Πριν φτάσει, όμως, η ώρα της δικαίωσης, η Αργεντινή πέρασε από μια νύχτα ταπείνωσης που κανείς δεν περίμενε. Στην πρεμιέρα του Μουντιάλ στο Κατάρ το 2022, η παρέα του Μέσι προηγήθηκε με πέναλτι κόντρα στη Σαουδική Αραβία. Στη συνέχεια, όμως, έπεσε θύμα γνωρίζοντας την ήττα με 2-1, σε μια από τις εκκωφαντικές εκπλήξεις στην ιστορία των Μουντιάλ.
Η δικαίωση ήρθε σε αυτό που πολλοί θεωρούν τον καλύτερο τελικό όλων των εποχών. Η Αργεντινή προηγήθηκε 2-0, αλλά είδε τη Γαλλία του Κιλιάν Εμπαπέ να ισοφαρίζει μέσα σε δύο λεπτά. Στο 94ο λεπτό, ο Εμιλιάνο Μαρτίνες σώζει την Αργεντινή με μια απίστευτη απόκρουση στο τετ α τετ του Κολό Μουανί. Ο τελικός οδηγήθηκε στα πέναλτι, όπου ο ίδιος απέκρουσε το χτύπημα του Κομάν, ανοίγοντας τον δρόμο για τον θρίαμβο με 4-2 στην ψυχοφθόρα διαδικασία.
Ο Μέσι, σήκωσε το τρόπαιο που του έλειπε από την καριέρα του και ισχυροποίησε την θέση του στις συζητήσεις για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών. Ήταν η στιγμή που έκλεισε κάθε ανοιχτό λογαριασμό με το πεπρωμένο, μετά από μια πορεία που ξεκίνησε με πολλά «χαστούκια», αναποδιές ακόμα και παραιτήσεις κάποια στιγμή αλλά στο τέλος ο «επιμένων νικά» και απολαμβάνει με μεγαλύτερη ευχαρίστηση τα όσα πέτυχε.
FILE PHOTO: Soccer Football – FIFA World Cup Qatar 2022 – Final – Argentina v France – Lusail Stadium, Lusail, Qatar – December 18, 2022 Argentina’s Lionel Messi kisses the trophy as he celebrates winning the World Cup REUTERS/Hannah Mckay/File Photo
Τώρα, η Αργεντινή στέκεται ξανά στο κατώφλι της ιστορίας. Την Κυριακή 19 Ιουλίου, στις 22:00, στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ, ως κάτοχος του τίτλου, θα διεκδικήσει το τέταρτο αστέρι της κόντρα στην Ισπανία. Ένας τελικός, ο 7ος για τους Αργεντίνους, που θα γράψει ένα ακόμα κεφάλαιο μιας ιστορίας γεμάτη πάθος, πολιτική ένταση, θρύλους και δάκρυα.
Παναγιώτης Παγανέλης
