Θλίψη έχει προκαλέσει η απώλεια του 74χρονου πεζοπόρου στο Βελούχι Ευρυτανίας. Η σορός του εντοπίστηκε το πρωί της Καθαράς Δευτέρας (23/2) στη χαράδρα της Αγίας Τριάδας. Συνορειβάτες και φίλοι του 74χρονου τον αποχαιρετούν με συγκινητικά λόγια στα social media.
Σύμφωνα με το evrytanikanea, ο εκλιπών ήταν πρόεδρος του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς, με μεγάλη εμπειρία σε αναβάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με ηγετικό ρόλο και ενεργή συμμετοχή σε αποστολές και δράσεις. Μετά τη συνταξιοδότησή του από τα καράβια και τη θάλασσα, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο βουνό, παραμένοντας πάντα καθοδηγητική μορφή για τους γύρω του. Δεν ήταν τυχαίο ότι φίλοι και συνορειβάτες τον αποκαλούσαν «καπετάνιο», ένα προσωνύμιο που τον συνόδευε τόσο για το ναυτικό του παρελθόν όσο και για την ηγετική παρουσία στα βουνά.
«Δυστυχώς ο φίλος Τάσος για πολλούς από εμάς ως “ο Καπετάνιος”, πρόεδρος και αρχηγός του Φ.Ο.Π, βρέθηκε πριν από λίγο σε δύσβατο σημείο. Καλή σου ανάβαση Τάσο, εκεί στα πολύ ψηλά. Τα συλλυπητήριά μου στους οικείους του και στους φίλους του Φ.Ο.Π, καλή δύναμη» έγραψε ένας από τους φίλους του στο facebook.
Άλλος συνορειβάτης του ανέφερε: «Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που δεν ανέβαινε απλώς στα βουνά, αλλά ανήκε σε αυτά. Η κορυφή δεν ήταν προορισμός, αλλά το σπίτι του. Αν το σώμα του αναπαύεται σε μια παγωμένη ρεματιά, το πνεύμα του είναι ήδη ελεύθερο στις κορυφογραμμές. Καλό ταξίδι, σύντροφε Τάσο Αναστασιάδη».
«Στην ανάβαση για την κορυφή, η τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό»
Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία ορειβάτη που συνάντησε την 17μελή ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς και τον Τάσο Αναστασιάδη ενώ ανέβαιναν στην κορυφή στο Βελούχι.
Όπως λέει μίλησε μαζί του για λίγο και συνέχισε ο καθένας τον δρόμο του. Μετά από λίγο είδε τον καιρό να χαλάει απότομα. Η περιγραφή του ορειβάτη στην ιστοσελίδα pezoporontas.com είναι συγκλονιστική:
«Η μέρα ξεκίνησε με την ησυχία που μόνο το βουνό ξέρει να προσφέρει. Κατηφόριζα από την Ψιλή Κορυφή με κατεύθυνση το καταφύγιο, νιώθοντας ακόμα την ικανοποίηση της ανάβασης. Εκεί, στο μονοπάτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν.
Εκείνος ανέβαινε με την ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά, γεμάτος διάθεση για την ολοκλήρωση της ανάβασης στην κορυφή. Σταθήκαμε για λίγο, όπως κάνουν πάντα οι ορειβάτες. Με ρώτησε πώς είναι τα πράγματα ψηλά, τι καιρό κάνει, αν το πεδίο είναι καθαρό.
Ανταλλάξαμε ένα «γειά» και ένα χαμόγελο, από εκείνα που δίνουν κουράγιο για τα επόμενα μέτρα, και τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο του.
Φτάνοντας στο καταφύγιο, γύρισα το βλέμμα μου πίσω. Τους έβλεπα να ανηφορίζουν σταθερά, φτάνοντας μέχρι την πρώτη κορυφή — την τελευταία ορατή από το σημείο εκείνο, αφού η μεγάλη κορυφή του Βελουχίου παραμένει κρυμμένη, σαν να φυλάει τα μυστικά της.
Και τότε, όλα άλλαξαν.
Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, το βουνό έδειξε το σκληρό του πρόσωπο. Ο καιρός «έκλεισε» απότομα, μια λευκή κουρτίνα σκέπασε τα πάντα και η ορατότητα χάθηκε στο μηδέν. Η διαδρομή μέχρι τα αυτοκίνητά μας μετατράπηκε σε μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Μέχρι να φτάσουμε, το χιόνι μας είχε καλύψει ολοκληρωτικά, μετατρέποντας το τοπίο σε έναν παγωμένο άγνωστο κόσμο.
Πού να ήξερα πως εκείνο το σύντομο «γειά» στο μονοπάτι δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά ένας αποχαιρετισμός».
Ο άτυχος άνδρας συμμετείχε σε ανάβαση μαζί με ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά. Το Σάββατο, κατά την πορεία προς την Ψιλή Κορυφή, σταμάτησε σε σημείο όπου είχε συμφωνηθεί να περιμένει τα υπόλοιπα μέλη. Ωστόσο, κατά την κατάβαση δεν συναντήθηκε μαζί τους στο προκαθορισμένο σημείο, με αποτέλεσμα να σημάνει συναγερμός.
Η σορός εντοπίστηκε τελικά σε χαράδρα της Αγίας Τριάδας, περίπου ένα χιλιόμετρο από το σημείο όπου είχε χωριστεί από την υπόλοιπη ομάδα, βορειοανατολικά του Όρος Βελούχι.
