Μια σιωπηλή αλλά βαθιά μεταβολή βρίσκεται σε εξέλιξη στον Νότιο Ινδικό Ωκεανό, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας αλλά στο επίκεντρο της ανησυχίας των επιστημόνων. Τα νερά στα ανοιχτά της δυτικής Αυστραλίας γίνονται ολοένα και λιγότερο αλμυρά, με ρυθμό που χαρακτηρίζεται «εντυπωσιακός» από τους ερευνητές. Η εξέλιξη αυτή ενδέχεται να επηρεάσει όχι μόνο τα τοπικά οικοσυστήματα, αλλά και την παγκόσμια κλιματική ισορροπία.
Η αλατότητα του ωκεανού δεν αποτελεί απλώς χημική παράμετρο. Καθορίζει την πυκνότητα του θαλασσινού νερού, τον τρόπο σχηματισμού των στρωμάτων, τη μεταφορά θερμότητας και την άνοδο θρεπτικών συστατικών από τα βάθη προς την επιφάνεια, εκεί όπου ξεκινά η θαλάσσια τροφική αλυσίδα.
Ακόμη και μικρές μεταβολές στην αλατότητα μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες αλυσιδωτές επιπτώσεις, επηρεάζοντας τη θαλάσσια ζωή και τη ροή ενέργειας στα οικοσυστήματα.
Η μεγαλύτερη μείωση αλατότητας των τελευταίων δεκαετιών
Σύμφωνα με νέα επιστημονική έρευνα, η περιοχή έχει υποστεί τη σημαντικότερη μείωση αλατότητας που έχει καταγραφεί στο νότιο ημισφαίριο τα τελευταία εξήντα χρόνια. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η έκταση των ιδιαίτερα αλμυρών υδάτων έχει μειωθεί κατά περίπου 30%.
Η ποσότητα γλυκού νερού που εισέρχεται κάθε χρόνο στην περιοχή ισοδυναμεί με το 60% της χωρητικότητας της λίμνης Τάχο στις Ηνωμένες Πολιτείες — αρκετή, όπως υπολογίζουν οι επιστήμονες, για να καλύψει τις ανάγκες πόσιμου νερού ολόκληρου του αμερικανικού πληθυσμού για περισσότερους από τρεις αιώνες.
Το φαινόμενο δεν αποδίδεται κυρίως στις τοπικές βροχοπτώσεις, όπως θα μπορούσε να θεωρηθεί. Οι ερευνητές εντοπίζουν τη βασική αιτία στις μεγάλες μεταβολές των παγκόσμιων ανέμων, οι οποίες συνδέονται με την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη.
Οι αλλαγές αυτές ανακατευθύνουν τα ωκεάνια ρεύματα και επηρεάζουν τη μεταφορά μαζών νερού, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απογύμνωση της περιοχής από αλατούχα ύδατα και την είσοδο μεγαλύτερων ποσοτήτων γλυκού νερού.
