Ο Βαγγέλης Παυλίδης διανύει ακόμη μία παραγωγική σεζόν με τη φανέλα της Μπενφίκα, συνεχίζοντας να βρίσκει δίχτυα με συνέπεια. Σε συνέντευξή του στο επίσημο κανάλι του συλλόγου, ο διεθνής επιθετικός άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τα χρόνια που μεγάλωνε στη Θεσσαλονίκη.
Ο ίδιος περιέγραψε τις ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στις γειτονιές, όπου το πάθος για το ποδόσφαιρο τον οδηγούσε συχνά να επιστρέφει στο σπίτι γεμάτος αίματα και γρατζουνιές. Παρά τις παρατηρήσεις της αυστηρής μητέρας του, εκείνος δεν σταματούσε να κυνηγά την μπάλα.
Οι παιδικές αυτές εικόνες, γεμάτες αυθορμητισμό και αγάπη για το παιχνίδι, αποτέλεσαν το θεμέλιο για την πορεία του, που σήμερα τον έχει φέρει να πρωταγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο και να ζει το όνειρο που τότε φάνταζε μακρινό.
«Τότε ήμουν πάλι γεμάτος αίματα…», θυμάται ο ίδιος. Πριν φτάσει μέσω της Bundesliga στην Eredivisie, ο Παυλίδης πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου στους δρόμους της πόλης έμαθε τι σημαίνει ποδόσφαιρο. «Υπήρχε ένα μικρό πάρκο δίπλα στο σπίτι μου, χωρίς γήπεδο. Δεν υπήρχε τίποτα. Χρησιμοποιούσαμε σακίδια ως τέρματα και στην άλλη πλευρά υπήρχε μόνο ένας τοίχος», τόνισε ο Παυλίδης.
«Παίζαμε με τους φίλους μου και φανταζόμασταν ότι ήμασταν στην Champions League», συνέχισε ο 27χρονος φορ, ο οποίος πλέον ξέρει καλύτερα από τον καθένα πώς ακούγεται ο ύμνος του Champions League.
Ο Βαγγέλης Παυλίδης διανύει τη δεύτερη σεζόν του στην ομάδα του και μετρά ήδη 20 εμφανίσεις στην Champions League, με τελευταίο παιχνίδι απέναντι στη Ρεάλ. «Είναι διαφορετικά τώρα. Τα συναισθήματα είναι διαφορετικά. Η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική. Τώρα μπορώ να το νιώσω πραγματικά: νιώθεις την αδρεναλίνη να ρέει στις φλέβες σου. Παλιά προκαλούσα τους φίλους μου και με προκαλούσαν κι εκείνοι. Τώρα γίνεται το ίδιο με τους καλύτερους παίκτες του κόσμου», εξήγησε.
Η Θεσσαλονίκη φέρνει μνήμες και από τη μητέρα του: «Πήγαινα σπίτι γεμάτος γρατζουνιές στα γόνατα, γιατί δεν υπήρχε γήπεδο. Αυτό ήταν το μόνο που σκεφτόμουν, η μητέρα μου να φωνάζει», είπε ο Παυλίδης, χωρίς όμως να το μετανιώνει. «Ήταν απλά χαρά ζωής, να παίζω με φίλους, δεν είχε σημασία το αποτέλεσμα. Είναι ωραίο να θυμάμαι αυτές τις μέρες».
