Η Κορωνησία στην Άρτα δεν είναι απλώς ένας προορισμός· είναι μια εμπειρία που ξεκινά πριν καν φτάσεις. Ένας στενός δρόμος, μήκους περίπου οκτώ χιλιομέτρων, απλώνεται κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα και οδηγεί στο μικρό ψαροχώρι, δημιουργώντας την αίσθηση ότι ταξιδεύεις ανάμεσα σε ουρανό και νερό.
Ο Αμβρακικός κόλπος αγκαλιάζει τη διαδρομή με τη σπάνια βιοποικιλότητά του και τα γαλήνια τοπία του. Τα νερά αλλάζουν χρώματα μέσα στη μέρα, τα πουλιά πετούν χαμηλά και το τοπίο μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό, σαν να έχει παγώσει ο χρόνος. Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν φωνάζουν για να εντυπωσιάσουν — σε κερδίζουν αθόρυβα.
Στο βίντεο που ακολουθεί, εναέρια πλάνα drone σε ανάλυση 4K του Χρήστου Παπαστεφάνου και της Life After Gravity αποτυπώνουν τη μοναδική αυτή διαδρομή των «8 χιλιομέτρων πάνω στη θάλασσα» και αποκαλύπτουν την Κορωνησία από ψηλά. Η κάμερα ακολουθεί τον δρόμο που τέμνει τον κόλπο, αναδεικνύοντας το φυσικό μεγαλείο της περιοχής και τη μαγεία ενός τόπου που παραμένει αυθεντικός.
Η Κορωνησία δεν χρειάζεται φίλτρα ούτε υπερβολές. Αρκεί να τη δεις από ψηλά — και να αφήσεις το τοπίο να μιλήσει μόνο του:
Drone πάνω από τη Φαλκονέρα: Η τελευταία στάση για το ελληνικό τρόλεϊ του 1967
Η Φαλκονέρα δεν είναι απλώς σίδερο και μέταλλο. Ήταν καθημερινό μέσο για χιλιάδες επιβάτες. Συνόδευε μαθητές και εργάτες, μανάδες με παιδιά, ηλικιωμένους με τα ψώνια. Ήταν κομμάτι της πόλης – κυριολεκτικά και συμβολικά.
Μέσα από τα παράθυρά της, περνούσε μια ολόκληρη εποχή. Ηλεκτροκίνητη, αθόρυβη, προχωρούσε στα καλώδια της Αθήνας. Και χωρίς καν να το καταλαβαίνει, αποτύπωνε στιγμές, ανθρώπους, μικρές ζωές που συνέβαιναν κάθε μέρα.
Ίσως δεν σώθηκε τυχαία. Ίσως η Φαλκονέρα διατηρήθηκε για να μας θυμίσει πως η τεχνολογία έχει ψυχή, όταν κουβαλά ανθρώπινες ιστορίες. Δεν μεταφέρει πια επιβάτες. Μα κουβαλά τη μνήμη μιας Ελλάδας που μεγάλωνε με τα δικά της μέσα.
Αυτό το τρόλεϊ δεν ταξιδεύει πια. Αλλά είναι εδώ, παρόν. Ίσως επειδή αντιπροσωπεύει κάτι που μας λείπει: την απλότητα, τη σταθερότητα, την αυθεντική σύνδεση με τον χώρο και τον χρόνο.
Η Φαλκονέρα είναι στάσιμη. Μα κάθε τόσο, κάποιος την πλησιάζει. Την κινηματογραφεί. Τη θυμάται. Και τότε, κάνει άλλη μια διαδρομή — όχι στους δρόμους της πόλης, αλλά στις ράγες της μνήμης μας.
