Είναι μια καλή είδηση για να ξεκινήσει καλλιτεχνικά η χρονιά. Με μια σειρά πέντε έργων γλυπτικής η Ραλλού Παναγιώτου συμμετέχει στην τριάδα των καλλιτεχνών της έκθεσης Vanilla and Concrete (Βανίλια και Τσιμέντο), στο πλαίσιο της ετήσιας καθιερωμένης σειράς Art Now μέσα από την οποία το λονδρέζικο μουσείο παρουσιάζει έως τα μέσα Ιουνίου τη νέα εικαστική παραγωγή. Μάλιστα, ένα από τα πέντε έργα της ελληνίδας καλλιτέχνιδος, ένα μαρμάρινο δάχτυλο γυναικείου ποδιού του οποίου το νύχι είναι βαμμένο με φλούο βερνίκι, παρουσιάζεται και στην αφίσα της έκθεσης. «Οι επισκέπτες της Tate θα πρέπει να δουν προσεκτικά τη δουλειά της ελληνίδας καλλιτέχνιδος. Η οποία αναζητά να δημιουργήσει συσχετισμούς μεταξύ τετριμμένων αντικειμένων μέσα από μια νέα υλικότητα. Τα καλαμάκια για κοκτέιλ, τα γυναικεία μαγιό αλλά και οι γραμμές από μαύρο αϊλάινερ, όλα φτιαγμένα από μάρμαρο και χρωματισμένα με βαφές αυτοκινήτων, λειτουργούν ως θραύσματα ουσίας πάνω σε μικροαντικείμενα πολυτελείας» αναφέρουν και οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» στο εικαστικό τους δελτίο.
«Με ενδιαφέρουν τα ασήμαντα αντικείμενα που αναφέρονται στην έννοια της ανάπαυλας, της ρέμβης, του ελεύθερου χρόνου. Αυτό είναι για μένα το πλαίσιο της πολυτέλειας την οποία διερευνώ με τη δουλειά μου. Και τα έργα που κάνω μοιάζουν σαν αντίγραφα του μοντερνισμού που πατάνε στα όρια του φυσικού και του χτισμένου τοπίου» λέει η ίδια.
Το νέο της μεγάλο γλυπτό που βρίσκεται ξαπλωμένο στο δάπεδο της Tate Britain είναι ένα εξάρτημα ντουσιέρας εξωτερικού χώρου, από αυτές που συναντάμε σε θέρετρα πολυτελείας, καλουπωμένο από αλουμίνιο και περασμένο με μπλε μεταλλική βαφή αυτοκινήτου Volkswagen. Ενώ ένα σκουλαρίκι φορεμένο πάνω σε μαρμάρινο αφτί και μια σύνθεση από σίδερο, ξύλο, μαύρο μάρμαρο που παραπέμπει στο μακιγιάζ των ματιών με μια επιδέξια γραμμή αϊλάινερ στη ρίζα των βλεφάρων αποτελούν στιγμιότυπα της σχέσης μας με το σώμα. Τα κοσμήματα ή οι λεπτομέρειες από μέικ απ δείχνουν, όπως λέει η Ραλλού Παναγιώτου, «το ελάχιστα πολιτισμικό στοιχείο που μπορεί να βάλει κανείς πάνω του. Με αυτά τα αντικείμενα ή τα ίχνη από τα τελετουργικά τής καθημερινότητας προβάλλονται η ταυτότητα και το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα μαγιό από ύφασμα lycra –της δεκαετίας του 1980. Για μένα δείχνουν το πώς ταξίδευαν η νεωτερικότητα, οι ενδείξεις του μοντέρνου πριν από την εποχή της παγκοσμιοποίησης και της διάδοσης των τάσεων όταν δεν υπήρχαν τα social media».
ΑΘΗΝΑ – ΓΛΑΣΚΩΒΗ. Η Ραλλού Παναγιώτου, όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών, έφυγε από την Αθήνα και συνέχισε στη Γλασκώβη. Από τότε διατήρησε τη διαμονή της ανάμεσα στις δύο πόλεις θεωρώντας απαραίτητη τη μοιρασμένη ζωή για να κρατά μια διεθνή ματιά στα πράγματα. Αλλά επιλέγει την Αθήνα για να προσθέσει στη σκληρή γλώσσα του μοντερνισμού τη γυναικεία της ματιά, παράγοντας εδώ τον μεγαλύτερο όγκο της δουλειάς της. Που ενώ κάνει αναφορές σε μικρά αντικείμενα ή λεπτές χειρονομίες, εκείνη τους αλλάζει μέγεθος, τα μεγαλώνει σε όγκο και παρεμβαίνει στην ύλη τους, δουλεύοντας με αδρά υλικά και με τεχνικές βιομηχανικής επεξεργασίας σε λατομεία μαρμάρου και χυτήρια μετάλλων.
«Επιλέγω τα γυναικεία αντικείμενα επειδή μου τραβάνε την προσοχή στο πόσο κοντά βρίσκονται πάνω στο σώμα. Με ενδιαφέρουν οι εργασίες του τεχνίτη, ώστε το αποτέλεσμα να βγει εξαιρετικά διαμεσολαβημένο ακόμα και αν είναι μάρμαρο, σίδερο, αλουμίνιο ή ξύλο. Το μάρμαρο παραπέμπει στην επίσημη ιστορία και το κύρος των κρατικών κτιρίων. Με ενδιαφέρει να συνδέσω ένα υλικό που χρησιμοποιείται κατεξοχήν για οικοδομήματα ισχύος με τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης που περιγράφουν την ιδέα της νεωτερικότητας».
Παράλληλα με την παρουσία της στην Τate Britain, η Ραλλού Παναγιώτου προετοιμάζεται να συμμετάσχει αυτόν τον μήνα σε μια έκθεση στη Γλασκώβη, επίσης με γυναίκες καλλιτέχνες. Και στα μέσα Φεβρουαρίου θα δείξει στην Αθήνα, στον χώρο του Radio Athènes, μέρος από γλυπτά έργα της μαζί με ένα φιλμ που η ίδια τράβηξε το περασμένο καλοκαίρι. Η σύνθεση των πλάνων της δείχνει στοιχεία από το εγκαταλειμμένο εξοχικό του παππού της και από παλιά ξενοδοχεία στα οποία πέρασε μέρος των παιδικών της καλοκαιριών. Πρόθεσή της, να αποτυπώσει την έννοια της ενηλικίωσης. Αλλά και της ωρίμασης της καλλιτεχνικής της ταυτότητας.
Σχόλια
