Το τρέξιμο ήταν ανέκαθεν κομμάτι της ζωής μου. Από πολύ μικρή, πάντα ασχολιόμουν με κάποιο άθλημα, μπαλέτο, τένις, σκι, οπότε το τρέξιμο ήταν μέρος της προσπάθειας για βελτίωση της φυσικής κατάστασης. Επίσης και με το βουνό είχα καλή σχέση, καθώς τα Σαββατοκύριακα πήγαινα με τους γονείς μου ή και μόνη μου σε καλοκαιρινές και χειμερινές κατασκηνώσεις. Αυτό με έκανε από μικρή να το αγαπήσω για την αίσθηση ελευθερίας που δίνει, ενώ έχω κάνει και μαθήματα αναρρίχησης.
Ομως από τα φοιτητικά μου χρόνια το βασικό άθλημα το οποίο υπεραγαπούσα και μου απορροφούσε όλο τον ελεύθερο χρόνο, τις σκέψεις και τις οικονομίες μου ήταν το σκι και όταν το 2010 γύρισα από τις Αλπεις όπου έκανα και πεζοπορίες, αυτές σιγά σιγά μετατράπηκαν σε τρέξιμο. Πλέον ήταν θέμα χρόνου να λάβω μέρος και σε ορεινούς αγώνες.
Ξεκίνησα από τον γύρο της Πάρνηθας το 2010, ενώ το 2011 έτρεξα στον ημιμαραθώνιο «Ελλέβορος» της Οίτης και τελικά το 2012 έτρεξα τον κλασικό Μαραθώνιο των Αθηνών. Εκείνη την εποχή ένιωθα ότι πήγαινα πολύ καλά και έβλεπα με αγωνιστική αισιοδοξία το μέλλον μου, αλλά ένα σοβαρό ατύχημα στο βουνό με σκι με πήγε πολύ πίσω. Συγκεκριμένα, τον Απρίλιο του 2013 στο Snowleopard στην Αστράκα, έπεσα στο μαλακό χιόνι και κατρακύλησα σε απότομη πλαγιά όπου χτύπησα σοβαρά και τα δύο γόνατα. Χρειάστηκε να κάνω σοβαρές εγχειρήσεις και να αναγκαστώ για τους επόμενους περίπου έξι μήνες να παλεύω στο στάδιο της αποθεραπείας. Πολλοί μου έλεγαν ότι αποκλείεται να επανέλθω, αλλά εγώ έπαιρνα κουράγιο σκεπτόμενη ότι «τα βουνά θα είναι πάντα εκεί και θα με περιμένουν». Μόνο ο γιατρός μου έλεγε ότι θα συνεχίσω τη ζωή μου, αλλά και αυτός δεν πίστευε ότι θα επιστρέψω στο επίπεδο που ήμουν. Σήμερα, ευτυχώς, τους έχω διαψεύσει όλους αφού μετά τον τραυματισμό μου επανήλθα τον Δεκέμβριο του 2013 αρχικά κάνοντας σκι, ενώ στη συνέχεια άρχισα πάλι τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, κυρίως ημιμαραθώνιους. Συνήθως όμως στα πρώτα χιλιόμετρα εμφανίζονται κάποιοι πόνοι, αλλά κάνω υπομονή και μετά περίπου το 15ο χιλιόμετρο που έχω ζεσταθεί καλά, σταματούν τα γόνατα να πονούν και συγκεντρώνομαι στον αγώνα μου! Μάλιστα μέσα στο 2015 έχω τρέξει σε τέσσερις ορεινούς Μαραθωνίους: Taygetos Challenge, Ziria Cross Country Race, Olympus Marathon  το 42άρι τού The Noth Face Zagori Mountain Running, ενώ συμμετείχα για δεύτερη φορά στον κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας τον Νοέμβριο του 2015.
Είναι ξεκάθαρο ότι μου αρέσει το ορεινό περιβάλλον, καθώς δεν συγκρίνεται με την άσφαλτο η οποία καταπονεί συγκεκριμένες μυϊκές ομάδες. Στο βουνό το τερέν εναλλάσσεται συνεχώς και η αποκατάσταση γίνεται πιο γρήγορα. Επίσης πολύ σημαντικό είναι ότι στο βουνό έχω την ευκαιρία να τρέχω μόνη και να ακούω τα βήματά μου, την ανάσα μου και κυρίως τη σκέψη μου. Καθαρίζουν το μυαλό και η ψυχή, βγαίνω «πιο καθαρή από εκεί μέσα», καθώς κάθε φορά συνειδητοποιώ ότι εφόσον έχω την υγεία μου, μπορώ να αντιμετωπίσω κάθε δυσκολία της καθημερινότητάς μου και αυτό μου δίνει πολλή δύναμη!
Η Ολγα-Αλίνα Κοτσίνα είναι πολιτικός μηχανικός - συγκοινωνιολόγος. Μένει και εργάζεται στην Αθήνα
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από