Εζησε την ιστορία των ελληνικών κινηµατογραφικών στούντιο από τη γέννησή τους. Εζησε και το φινάλε τους. Ωσπου η καρδιά της σταµάτησε να χτυπά. Χάρη σ εκείνη ο Φιλοποίµην Φίνος εµπνεύστηκε τη δηµιουργία κινηµατογραφικών στούντιο. Κι εκείνη έµελλε να αναλάβει την αυτοκρατορία που είχε στήσει στα χρόνια του καλού, ελληνικού σινεµά. Η Τζέλλα Φίνου, χήρα του δηµιουργού τής Φίνος Φιλµς, πέθανε χθες στα 97 της χρόνια.
Προπολεµικά η Τζέλλα Βανάκου ως τραγουδίστρια µαζί µε τη Ρένα Βλαχοπούλου και την αδελφή της Νίτσα αποτελούσαν το Τρίο Σταρ. Στο πάλκο την πρωτοείδε ο Φίνος. Ηταν έρωτας µε την πρώτη µατιά. Και διατηρήθηκε ώς τον θάνατό του το 1977 από καρκίνο.
Αυτή τη σχέση, η οποία επιβεβαιώνει τη ρήση που θέλει «πίσω από κάθε µεγάλο άνδρα κρύβεται µια γυναίκα», περιγράφει και αναπτύσσει στο βιβλίο της «Φίνος Φιλµ, Φιλοποίµην και Τζέλλα» (Εκδ. Ορφέας), η Μαρικαίτη Καµβασινού, ανιψιά της. Στις σελίδες του ακούµπησε τις αναµνήσεις της η Τζέλλα για τον έρωτα της ζωής της και ο αναγνώστης µπορεί να σχηµατίσει µια εικόνα για την προσωπικότητα του Φίνου, ενός ανθρώπου µάλλον κλειστού. Παρά τον θυελλώδη έρωτά τους, παντρεύτηκαν µε… το ζόρι. Διατηρούσαν δεσµό 10 χρόνια ώσπου µια µέρα ο Αλέκος Σακελλάριος πήγε µε παπά στα στούντιο του Φίνου για να τον παντρέψει µε την Τζέλλα. Δεν απέκτησαν παιδιά και από τη δεκαετία του 60, σύµφωνα µε µαρτυρίες, ήθελαν να υιοθετήσουν τη Ζωή Λάσκαρη, όµως εκείνη δεν δέχθηκε.
Η Τζέλλα, σύζυγος του «κατσαβιδάκια», όπως αποκαλούσαν τον Φιλοποίµενα Φίνο, όσοι τον γνώριζαν και ήξεραν ότι κουβαλούσε πάντα µαζί του ένα κατσαβίδι, ανέλαβε τη Φίνος Φιλµ µετά τον θάνατό του.
Η κηδεία της θα γίνει αύριο από το Α Νεκροταφείο
ΑΙΧΜΕΣ Πλούσιοι αλλά φτωχοί
Του Δηµήτρη Δανίκα
Το παραγωγικό φινάλε της θρυλικής εταιρείας είχε επέλθει αν δεν κάνω λάθος το 1972, µεσούσης της δικτατορίας, µε την κωµωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Ο µάγκας µε το τρίκυκλο» και µε πρωταγωνιστή τον Σταύρο Παράβα (1937-2008).
Αλλά το οικονοµικό όφελος της εταιρείας συνεχίστηκε και θα συνεχίζεται εσαεί. Η τηλεόραση που «σκότωσε» τη Finos Film, στη συνέχεια τη µετέτρεψε σε κότα που γεννά χρυσά αυγά.
Ολες οι ταινίες, κωµωδίες, δράµατα, αστυνοµικά, µιούζικαλ και όλα αυτά τα άκρως φιλολαϊκά, που µπροστά τους τα σίριαλ made in Greece µοιάζουν µε οδοντόπαστες της Αφρικής, έφερναν, φέρνουν και θα φέρνουν στα ταµεία της εταιρείας λεφτά µε ουρά. Και το πιο ανατριχιαστικό ερώτηµα είναι, ποιος θα τα πάρει όλα αυτά. Η ελληνική κινηµατογραφική παραγωγή, η οποία συνεχίζεται και θα συνεχίζεται και µετά τον θάνατο όλων ηµών και υµών; Οχι! Φανταστείτε… Ολος αυτός ο κόπος, το µεράκι, ο άπειρος χρόνος, η αγωνία, τα όνειρα και τα λεφτά που επένδυσε ο µακαρίτης ο Φίνος για τον ελληνικό κινηµατογράφο, κατέληξαν σε ένα προσωπικό ταµείο. Ούτε µισή δεκάρα τσακιστή για τον έλληνα νέο κινηµατογραφιστή. Φρίκη δηλαδή.
Οπως συµβαίνει και µε την ελληνική οικονοµία, έτσι και µε του Φίνου την «επόµενη» πορεία. Λεφτά στην Ελλάδα υπάρχουν και µάλιστα εν αφθονία, αλλά τα δηµόσια ταµεία είναι άδεια. Οι Γερµανοί λένε: «Ελλάδα, χώρα φτωχή πλούσιων κατοίκων».
Μετά τον θάνατο της Τζέλλας Φίνου, εγώ λέω: «Φτωχός ελληνικός κινηµατογράφος πλούσιων κληρονόµων»!
