Ηταν η τελευταία- του περασμένου αιώνα- εκτέλεση, διά απαγχονισμού, γυναίκας στη Μεγάλη Βρετανία. Ηταν η μεγάλη, αξεπέραστη ερμηνεία της Μιράντας Ρίτσαρντσον που δεν τιμήθηκε ως έπρεπε με Οσκαρ. Ηταν ένα από τα πιο καταστροφικά ερωτικά πάθη στην ιστορία της ανθρωπότητας
Μάθημα σκοποβολής από τον Ιαν Χολμ στη Μιράντα Ρίτσαρντσον. Ομως στη δολοφονία του Ντέιβιντ χρησιμοποίησε 38άρι. Δεξιά ο Μάικ Νιούελ που σκηνοθέτησε το τελευταίο του περασμένου αιώνα πιο εκρηκτικό ερωτικό μελόδραμα του παγκόσμιου σινεμά
Hταν η πιο ολοκληρωμένη ταινία του Μάικ Νιούελ, του σκηνοθέτη «4 γάμοι και μια κηδεία». Και ήταν το τελευταίο και πιο εκρηκτικό ερωτικό μελόδραμα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το λένε «Χορεύοντας μ΄ έναν ξένο» και το θυμάμαι σαν και τώρα!
Το περιστατικό καταγεγραμμένο από τα αστυνομικά χρονικά στο Χάμστεντ του Λονδίνου, στις 9.30 το βράδυ, Κυριακή του Πάσχα στις 10 Απριλίου του 1955. Εξω από το τετραώροφο δημόσιο κτίριο Μagdala. Ενας ψηλόλιγνος, αριστοκρατικής καταγωγής, από καλό σχολείο και αρκετά είρων, όπως αρμόζει στον κύκλο του, ευπαρουσίαστος νέος ηλικίας 26 ετών με το όνομα Ντέιβιντ Μπλέικλι κυκλοφορεί παρέα με τον φίλο του Κλάιβ Γκάνελ. Μερικά μέτρα πιο πέρα, μια νόστιμη, χαμηλή στο ύψος και αποφασισμένη, με «πειραγμένο» βλέμμα, γυναίκα, η Ρουθ Νέλσον Ελις, τρία χρόνια μεγαλύτερή του, φωνάζει προς τη μεριά του: «Ηello David». Εκείνος κάνει πως δεν ακούει και συνεχίζει να βηματίζει προς το αυτοκίνητό του, ένα ανοικτό κατακόκκινο ΜG παρκαρισμένο στην άκρη του πεζοδρομίου. Εκείνη με ακόμα περισσότερο ταραγμένο βλέμμα και ακόμα πιο δυνατή κραυγή ουρλιάζει: «David». Εκείνος αρχίζει να ψάχνει τα κλειδιά του. Τότε η Ρουθ ανοίγει την τσάντα της, βγάζει το 38άρι Smith and Wesson Victory ρεβόλβερ και πυροβολεί μια φορά προς τη μεριά του. Αστοχεί.
Ο Ντέιβιντ σαν να ξυπνάει από λήθαργο, τρέχει και την κυνηγάει. Η Ρουθ πυροβολεί για δεύτερη φορά. Ο Ντέιβιντ καταρρέει. Η Ρουθ πλησιάζει και αδειάζει στο μισοπεθαμένο πτώμα τρεις ακόμα σφαίρες. Η τρίτη σχεδόν εξ επαφής. Αμέσως μετά, με συγκρατημένη την ταραχή της και με ψυχραιμία θεατρική, ρωτάει απειλητικά τον φίλο του νεκρού: «Δεν θα φωνάξεις την Αστυνομία Κλάιβ;».
Οι διαδικασίες συνοπτικές. Με ρυθμούς χολιγουντιανής action movie. Αμέσως ομολογεί «Ι am guilty».
Συμπληρώνοντας: «Μα είναι αυτονόητο. Πυροβόλησα για να τον σκοτώσω». Καμία επιείκεια, κανένα ελαφρυντικό για τον εαυτό της. Προφανώς βαθιά επιθυμία της ήταν να τον ακολουθήσει στον τάφο του. Γι΄ αυτό αρνείται κάθε προσφορά συ νηγόρου υπεράσπισης. Γι΄ αυτό καταδικάζεται πατ κιουτ. Γι΄ αυτό σε διάστημα μόλις τριών μηνών μετά τον φόνο, δηλαδή στις 13 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, θανατώνεται δι΄ απαγχονισμού από έναν δήμιο με το όνομα Αλμπερτ Πιέρποϊντ. Προηγουμένως σε μια σύντομη επιστολή της προς τους οικείους του Ντέιβιντ γράφει: «Πάντα θα τον αγαπώ και θα πεθάνω για την αγάπη μου γι΄ αυτόν».
Ο Μάικ Νιούελ (του 1942) εντελώς Βρετανός. Προσηλωμένος στον στόχο του. Λιτός. Κοφτός. Αφού καταραμένο- από τη γέννησή του- το πάθος των δύο ετερόκλητων εραστών, καταραμένο, δηλαδή σκοτεινό και το ύφος το σκηνοθετικό. Τα ρούχα και το σκηνικό της εποχής σαν τα σάβανα μιας διαχρονικής πομπής. Οι λεπτομέρειες εκτοπισμένες απ΄ αυτό το χρονικό μιας κόλασης επί Γης. Μόνο από τα συμφραζόμενα γνωρίζουμε το παρελθόν της Ρουθ. Από τα συμφραζόμενα και από μερικές πλάγιες σκηνές. Πως γεννήθηκε σ΄ ένα μικρό χωριό της Ουαλίας. Πως σε ηλικία μόλις 14 εγκαταλείπει το σχολείο και δουλεύει γκαρσόνα. Πως τρία χρόνια αργότερα, έπειτα από μια «τυχαία» συνάντηση με κάποιον καναδό φαντάρο, προκύπτει στη ζωή της ένα μωρό με το όνομα Αντι. Πως για να τα βγάλει πέρα, γιατί άφαντος ο πατέρας, πιάνει δουλειά στο «Court club» της Duke str. στο Λονδίνο. Πως ο μάνατζερ εκείνου του κλαμπ, με εκβιασμούς και απειλές, την έβαλε στο κρεβάτι του. Πως έκανε έκτρωση στη δεύτερη εγκυμοσύνη της. Πως παντρεύτηκε κάποιον μεθύστακα, βίαιο και ζηλιάρη οδοντογιατρό με το όνομα Τζορτζ Ελις. Πως απ΄ αυτή τη σχέση προκύπτει ένα δεύτερο παιδί, η Τζορτζίνα, και ένας επώδυνος, βίαιος χωρισμός. Πως για να βγάλει το ψωμί της πέφτει στην πορνεία και στην καλύτερη περίπτωση γίνεται κομπάρσος σε μια ασήμαντη αγγλική κωμωδιούλα με τον τίτλο «Lady Godiva rides again» (με Ντένις Πράις, Ντιάνα Ντορς). Και πως αφού πρώτα αναλαμβάνει χρέη μάνατζερ στο «Carrol club», στη συνέχεια απολύεται και καταλήγει σπιτωμένη στο διαμέρισμα του μοναδικού, πιστού φίλου της ζωής της, τον Ντέσμοντ Cussen (Ιαν Χολμ). Αν τον άκουγε, θα είχε αποφύγει και το ρεβόλβερ και τις σφαίρες και τον δήμιο. «Ασε τον παλιομαλάκα, θα σε σκοτώσει», της έλεγε!
Η συνάντηση με τον Ντέιβιντ ακραία και μοιραία. Καταδικασμένη από την πρώτη στιγμή. Από τη μια εξαρτημένη απ΄ αυτόν. Από την άλλη, η κοινωνική του ανωτερότητα την έδιωχνε την άλλη στιγμή. Τραμπάλα. Μόνιμη. Εχθρική. Εξοντωτική. Η Ρουθ τον θέλει σαν τρελή. Μένουν για λίγο μαζί. Ομως ο Ντέιβιντ είναι δεσμευμένος με μια όμοιά του, τη Μαίρη Ντόουσον. Ετσι πηγαινοέρχεται. Ετσι τρικυμία στην καρδιά της Ρουθ. Ετσι πίσσα η ζωή της. Ετσι το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια της. Ανεκπλήρωτο το πάθος. Περιφρονημένη από την ταξική του αλαζονεία. Ζήλεια, μίσος, αντιπαλότητα. Από μια γροθιά του στην κοιλιά της «χάνει» το παιδί τους. Η συνύπαρξή τους χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς καμία λογική. Η απελπισία της ο τάφος της. Μόνο με τον θάνατο θα τον έχει δικό της. Μακριά από κοινωνικές τάξεις. Μακριά απ΄ όλους αυτούς τους εχθρούς που τον αρπάζουν από την αγκαλιά της. Η κόλαση τους περιμένει για μια αιώνια ζωή!
Ολα, μα όλα αυτά, τα ακραία και τρομερά, από μια ερμηνεία που έγραψε για πάντα μέσα στη δική μου την καρδιά. Τη λένε Μιράντα Ρίτσαρντσον και τότε, το 1985, ήταν μόλις 27!
