Πλάσματα του ονείρου
Της Εύας Κοταμανίδου
Επί ένα δεκαήμερο ο αιώνιος, αμείλικτος, δρεπανηφόρος «θεριστής», ο Χάρος, εισβάλλοντας στα χωράφια της τέχνης, θέριζε ακάματος ζωές του θεάτρου, του κινηματογράφου, του χορού, της μουσικής. Τους δικούς μας εξαίρετους ηθοποιούς και συναδέλφους Σπύρο Καλογήρου και Άννα Παϊτατζή, τον αγαπημένο δευτεραγωνιστή του Η. Καζάν, Καρλ Μάλντεν, τον ευγενικό, υπερευαίσθητο Μιτς του «Λεωφορείον ο Πόθος», την εξαϋλωμένη οπτασία, την πρωτοπόρο χορογράφο- χορεύτρια Πίνα Μπάους, το σύμβολο του σεξ των 70s ηθοποιό Φάρα Φόσετ, τον μοναχικό, αμφιλεγόμενο, προβληματικό βασιλιά της Χώρας του Ποτέ, σούπερ σταρ Μάικλ Τζάκσον. Άλλοι στη δύση της ζωής, άλλοι λίγο μετά το μεσουράνημα. Υπέροχες εποχές λάμψης, θλιβερές εποχές κάμψης. Το οριστικό τέλος όμως όλων πικρό, τελεσίδικο, γεννά πόνο, αναμνήσεις λαμπρής νιότης, στιγμές θαυμαστής καλλιτεχνικής δημιουργίας ανεπανάληπτες, έντονες σε αίθουσες θεάτρων, κινηματογράφων, σε φεστιβάλ… Με τον Σπύρο Καλογήρου βρεθήκαμε τη δεκαετία του ΄60 στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, «Όρνιθες», «Πέρσες», «Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές»… Σεμνός, λιγομίλητος, χαμογελαστός, μ΄ εκείνη τη βαθιά ιδιάζουσα φωνή, που ο Χρήστου και ο Κουν «εκμεταλλεύτηκαν» δεόντως στους «Πέρσες» σαν κορυφαίο του Χορού. Ηθοποιοί, χορευτές, μουσικοί, πλάσματα του ονείρου και της φαντασίας, έρχονται, παρέρχονται, αφήνουν το στίγμα τους, τα χνάρια τους στις μνήμες μας, στα κινηματογραφικά σελιλόιντ, στις οθόνες της τηλεόρασης, σε παλιές πολυκαιρισμένες, αχνοκίτρινες απ΄ την πατίνα του χρόνου φωτογραφίες…«Όπως και να το κάνεις, όπως και να το πεις, γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα»!
