Μου είναι αδύνατον να αποφύγω τις μεγάλες οφειλές της Ελλάδας προς τον Βασίλη Τσιτσάνη. Αναγκάζομαι να θυμηθώ το Κράτος, με τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».
Την κηδεία του, που ήταν μία από κείνες τις μεγάλες παλλαϊκές διαδηλώσεις και στο φέρετρο «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα»: Μουσείο Τσιτσάνη, Έδρες Μουσικολογίας και άλλα ηχηρά παρόμοια.
Δεν έγινε τίποτα. Ούτε στα Τρίκαλα, τη γενέτειρά του, ούτε στην Αθήνα, το σκοπευτήριο της Καισαριανής, το τόσο συμβολικό μέρος που τραγουδούσε, ούτε στη Θεσσαλονίκη, τη μούσα του. Και τώρα έμαθα από την οικογένεια το χειρότερο. Ότι θέλουν να μεταφέρουν τα οστά του, και να μην υπάρχει τάφος, μαζί με τα οστά άλλων επιφανών Ελλήνων σε μία κοινή γλυπτοθήκη μέσα στο Πρώτο Νεκροταφείο, με αφορμή το γεγονός ότι οι περισσότεροι τάφοι είναι αφρόντιστοι. Έχει το δίκιο του ο δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης, γιατί πολλοί τάφοι είναι αφρόντιστοι ή επειδή δεν υπάρχουν συγγενείς ή επειδή τους αμελούν. Έχει το δίκιο της όμως και η οικογένεια. Η Βικτωρία και ο Κώστας φροντίζουν τον τάφο του πατέρα τους κάθε μέρα.
