«ΟΣΟΙ με επισκέπτονται στο γραφείο μου πάντα μου λένε: Πρέπει να έχεις κάποιο πρόβλημα με τον χρόνο», λέει ο κ. Μάνος Σιφονιός, σύμβουλος επικοινωνίας και συγγραφέας. Η σύμπτωση απόψεων των επισκεπτών του δεν είναι… διαβολική. Ακριβώς δίπλα στο γραφείο του βλέπουν έναν μεγάλο πάγκο γεμάτο δεκάδες κλεψύδρες που μπορεί να ξεπερνούν τις 100!
Κλεψύδρα γκόθικ κάτω από μία νεκροκεφαλή. Κλεψύδρα… ασιατικής προέλευσης με έναν δράκο γύρω της. Κλεψύδρα που έχει νερό και ο χρόνος μετράει ανάποδα από κάτω προς τα πάνω… Είναι μόνο μερικές από τις
ΜΑΝΙΑ 35 ΕΤΩΝ
Τις έχει συλλέξει απ΄ όλο τον κόσμοη μεγαλύτερη έχει ύψος μισό μέτρο και η πιο ακριβή κοστίζει 350 ευρώ
427 κλεψύδρες που έχει συλλέξει ο σύμβουλος επικοινωνίας σε διάστημα 35 ετών!
Πρόβλημα με τον χρόνο, με την έννοια να είναι συνεχώς κολλημένος στο ρολόι του ή να κλείνει τα ραντεβού του με ακρίβεια λεπτού, δεν έχει ο κ. Σιφονιός. Η ιδέα του χρόνου όμως, όπως λέει, πάντα τον συνάρπαζε. Η κλεψύδρα γι΄ αυτόν είναι πλέον μία φιλοσοφία ζωής. «Δεν μου αρέσει που τελειώνει ο χρόνος, που περνάει. Αλλά η κλεψύδρα μου δίνει την ελπίδα ότι ο χρόνος ανανεώνεται. Όταν τη γυρίζουμε, η άμμος κυλάει και πάλι…», λέει. Και προσθέτει: «Η κλεψύδρα συμβολίζει λίγο πολύ τον χρόνο ο οποίος αναγεννάται, δεν τελειώνει ποτέ. Γυρίζουμε την κλεψύδρα και ο χρόνος ξανακυλάει». Ίσως αυτός είναι ο λόγος που σε οποιοδήποτε αντικείμενο ή αξεσουάρ χρησιμοποιεί και κουβαλάει μαζί του, έχει επάνω μία κλεψύδρα. «Ακόμα και η κλειδοθήκη μου» λέεικαι δείχνει τα κλειδιά του- «έχει μία μικρή κλεψύδρα». Προσθέτει μάλιστα ότι η κλεψύδρα είναι το μόνο δώρο που τον ικανοποιεί τόσο πολύ. «Οι φίλοι μου και οι δικοί μου άνθρωποι έχουν καταλάβει πλέον τη λόξα μου και μου κάνουν δώρο, αντί για… γραβάτες, κλεψύδρες».
Η μεγαλύτερη σε μέγεθος κλεψύδρα που βρίσκεται στο γραφείο του, στο Μαρούσι, έχει μήκος μισό μέτρο. Και η άμμος για να πέσει από τη μία πλευρά στην άλλη χρειάζεται περίπου μία ώρα! Όσο για τη μικρότερη, μόλις που χωράει ανάμεσα στα δύο δάχτυλα. Το μήκος της είναι μισό εκατοστό και βρίσκεται σε μία προθήκη του σπιτιού του. Η άμμος χρειάζεται μόλις 2-3 δευτερόλεπτα για να κυλήσει.
Στο σπίτι του μπορεί να δει κανείς την κλεψύδρα μανικετόκουμπο ή τιρμπουσόν. Αλλά και στο γραφείο του η ποικιλία εντυπωσιάζει. Έχει και κλεψύδρες που έχουν μέσα νερό – «άλλωστε, οι πρώτες κλεψύδρες λειτουργούσαν με νερό, από εκεί προέρχεται και η λέξη»- και ο χρόνος κυλάει ανάποδα, από κάτω προς τα πάνω.
Την πρώτη κλεψύδρα- από τις 427 που έχει αποκτήσει έως σήμερα – την αγόρασε στο Παρίσι το 1979. «Ήμουν έφηβος ακόμα και την είχα πάρει απλώς ως ένα διακοσμητικό αντικείμενο», θυμάται. Τότε δεν του είχε περάσει από το μυαλό η ιδέα της συλλογής. Συλλέκτης άρχισε να γίνεται τη δεκαετία του ΄90. Τότε ήταν που σε κάθε ταξίδι έψαχνε τα μαγαζιά, ρωτούσε για τα παλαιοπωλεία. Απ΄ όλο τον κόσμο
Τις περισσότερες τις έχει αγοράσει μέσω Ίντερνετ από την Αμερική. Διαθέτει όμως και αρκετές από τη Δυτική Ευρώπη, την Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Κίνα, τη Ρωσία, την Αργεντινή, την Αγγλία. Η ακριβότερη κοστίζει 350 ευρώ.
Όπως λέει ο κ. Σιφονιός, στο εξωτερικό χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια. «Οι μάγειρες ή οι οικοκυρές μετρούν τον χρόνο βρασμού του αυγού ή του νερού με κλεψύδρα. Γι΄ αυτό μία από τις ονομασίες τους στα αγγλικά είναι egg timer». Η χρησιμότητά τους όμως δεν εξαντλείται εκεί. Έχουν και χαλαρωτικές ιδιότητες, συμπληρώνει. «Μία πεντάλεπτη κλεψύδρα μπορείς να τη γυρίσεις, να κοιτάζεις την άμμο και να ηρεμήσεις. Πολλές φορές το κάνω αυτό».
Η ιστορία της κλεψύδρας
● Αρχαία Ελλάδα: Ήταν ένα είδος αγγείου. Στον πυθμένα έφερε οπές, όπως και στο επάνω μέρος. Το γέμιζαν με νερό ή άμμο, που άδειαζε σιγά σιγά από τον διάτρητο πυθμένα μέσα σε τακτό χρονικό διάστημα. Χρησίμευε για συλλογή υγρών. Στη συνέχεια με αυτό μετρούσαν τον χρόνο. Το όνομα κλεψύδρα προήλθε από τον μηχανισμό του οργάνου αυτού, που «έκλεπτε ύδωρ» σύμφωνα με την αρχαία ελληνική έκφραση ● Χαρούν Αλ Ρασίντ (χαλίφης της Βαγδάτης 766-809 μ.Χ.): Αραβικές πηγές αναφέρουν ότι στο πλαίσιο διπλωματικών σχέσεων που ανέπτυξε με τον Καρλομάγνο, του έστειλε ως δώρα μία κλεψύδρα και έναν ελέφαντα ● Πρωτοεμφανίστηκε με τη σημερινή της μορφή στην Ιταλία τον 14ο αιώνα ● Από τον 15ο αιώνα χρησιμοποιούνται ευρέως για να μετρούν τον χρόνο σε εργοστάσια, πλοία, εκκλησίες, στη μαγειρική