Ο δεύτερος πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος (για την ακρίβεια η πρωταγωνίστρια) είναι η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστρίας. Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς (και ενδεχομένως να είχε δίκιο) ότι το να βάλεις μια αυτοκράτειρα να κάνει τον ντετέκτιβ δεν είναι και η πιο ιδιοφυής έμπνευση για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Από την άλλη θα πρέπει να ομολογήσω ότι ο Νίκολας Ρέμιν αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Η Ελισάβετ τού Έγκλημα στη Βενετία δεν είναι καθόλου η μελιστάλαχτη Σίσσυ. Είναι ένα πνεύμα ανήσυχο, με τόλμη και οξυδέρκεια, που την πνίγει η Βενετία και μπλέκει στην περιπέτεια για να διασκεδάσει την πλήξη της. Όταν διαβάζει κανείς το μυθιστόρημα, καταλαβαίνει γιατί ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ και η αυλή του φοβούνταν τόσο πολύ την Ελισάβετ, ώστε να την εξορίσουν στη Βενετία.
Η Βενετία του Νίκολας Ρέμιν δεν έχει τίποτα το ρομαντικό. Είναι μια πόλη σκεπασμένη διαρκώς με χιόνι, στην οποία δεν κυριαρχούν οι γόνδολες, αλλά το ψοφόκρυο. Το κάτασπρο τοπίο σκεπάζει τον ξεπεσμό, τη διαφθορά των Βενετών, αλλά και των Αυστριακών κατακτητών, που η αυτοκράτειρα Ελισάβετ και ο Τρον πασχίζουν να ξεσκεπάσουν.
