ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ


Και ξαφνικά, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας δίνει το πρώτο
βραβείο σε μια ταινία - «Bach and bouzouki» της Αγγέλας Μυλωνάκη - που
«κοιτάζει» τη ζωή της κόρης ενός Έλληνα μετανάστη στη Γερμανία, η οποία θέλει
να σπουδάσει τσέλο, αλλά την εμποδίζουν οι ανάγκες της ταβέρνας «Μελίνα» του
πατέρα της - η ταβέρνα αυτή ήταν το στέκι των Ελλήνων στο Μόναχο! Η 32χρονη
σκηνοθέτις λέει «παρών» στο σήμερα, μιλώντας για τη ζωή, την τέχνη, τη
μετανάστευση, τον ευρωπαϊκό και χολιγουντιανό κινηματογράφο...


Πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Δράμας;


Το Φεστιβάλ, λόγω του μεγάλου κύρους που έχει αποκτήσει, βοηθά τους
καλλιτέχνες προσφέροντας μια πλατφόρμα επικοινωνίας και ανοίγοντας δρόμους.


Πώς θα το «εξαργυρώσετε»;


Καλύπτοντας τους λογαριασμούς της ταινίας που είναι ακόμα ανοιχτοί και
δημιουργώντας ένα DVD με soundtrack και πολλές πληροφορίες για τα θέματα γύρω
από την ταινία.


Εσείς με ποιον είστε, με τον... Μπαχ ή με το μπουζούκι;


Μου αρέσουν και το μπουζούκι και ο Μπαχ... Με το μπουζούκι όμως η καρδιά μου
χτυπάει πιο δυνατά.


Τι είναι η ελληνική μουσική για τους Έλληνες μετανάστες της Γερμανίας;


Είναι ο συνδετικός κρίκος με την πατρίδα. Βοηθά στην αποσυμπίεση των
συναισθημάτων και παράλληλα επιβεβαιώνει την ελληνική ταυτότητα.


Η μουσική, λένε, ενώνει τους λαούς...


Το πιστεύω αυτό και είχα την τύχη να το βιώσω επανειλημμένως. Στα διαλείμματα
των γυρισμάτων μας, π.χ., βγήκαν πολλές αυθόρμητες μουσικές συνθέσεις κι ας
ήταν το συνεργείο από διαφορετικές εθνικότητες.


Το μπουζούκι όμως «εξαφανίζεται» από τη σημερινή ελληνική μουσική...


Το μπουζούκι θα κρατήσει για πάντα τη θέση του στις καρδιές του κόσμου.
Τουλάχιστον όταν νιώσουμε πόνο ή καημό, θα ζητήσουμε τους ήχους του σαμπάχ.


Τι σημαίνει να είσαι οικονομικός μετανάστης;


Σημαίνει να φεύγεις πικραμένος από την πατρίδα σου, να ξεκινάς κάπου αλλού από
το μηδέν, μη γνωρίζοντας τη γλώσσα, προσπαθώντας να προστατέψεις τις αξίες
σου, ανεχόμενος όλες τις κακουχίες και ζώντας με την ελπίδα «του χρόνου» να
γυρίσεις πίσω.


Το μεταναστευτικό κύμα δεκαπλασιάστηκε την τελευταία δεκαετία στην
Ευρώπη...


Όλοι κυνηγούν μια καλύτερη τύχη. Κρίμα που πρέπει γι' αυτό να αφήσουν πίσω τη
ζωή τους.


Υπάρχει ρατσισμός στην Ελλάδα. Στη Γερμανία;


Δυστυχώς, υπάρχει παντού. Μερικούς ανθρώπους τους «βασιλεύει» ο φόβος.


Μήπως «φταίνε» και οι μετανάστες;


Για να υπάρξει επικοινωνία και κατανόηση, πρέπει να είναι ανοιχτές και οι δύο
πλευρές. Οι μετανάστες πρέπει να ενδιαφέρονται να γνωρίσουν την ιστορία, τη
γλώσσα και τον πολιτισμό της χώρας όπου επέλεξαν να ζήσουν ή η οποία τους
φιλοξενεί.


Τι ήταν το κέντρο «Μελίνα» για τους Έλληνες του Μονάχου;


Αγαπημένο κέντρο διασκέδασης και συναναστροφής, στη γειτονιά των Ελλήνων του
Μονάχου. Δυστυχώς έκλεισε τον Αύγουστο μετά 10 χρόνια.


Γιατί κάνετε σινεμά;


Μου αρέσει να δημιουργώ κόσμους και να ταξιδεύω. Το σινεμά είναι ένας τρόπος
να επισημάνεις καταστάσεις, να θέσεις ερωτήσεις και πιθανές λύσεις, ακόμα και
να ξεφύγεις λίγο.


Γιατί πάνε όλο και λιγότεροι Γερμανοί και Έλληνες σε γερμανικές - ελληνικές
ταινίες;


Οι Αμερικανοί έχουν επικρατήσει στον τρόπο διασκέδασης, όπως και σε όλους τους
τομείς της ζωής μας. Ταυτιζόμαστε με τις ξένες ιστορίες και δεν μας συγκινούν
οι δικές μας.


Μόνο το Χόλιγουντ φταίει γι' αυτό ή και οι εθνικές κινηματογραφίες κάθε
χώρας;


Υπάρχει τεράστια διαφορά στον αριθμό ταινιών που παράγει το Χόλιγουντ σε
σύγκριση με τις χώρες της Ευρώπης. Στη Γαλλία π.χ., υπάρχει κρατική προστασία
για τους Γάλλους καλλιτέχνες, που ελέγχει τον αριθμό ξένων ταινιών στις
αίθουσες και παρέχει το αβαντάζ του primetime σε γαλλικές παραγωγές.


Ποιο σινεμά σας αρέσει;


Το σινεμά που σε κάνει να συλλογίζεσαι.


Σινεμά που «κοιτάζει» τη ζωή ή που φαντασιώνεται;


Δεν έχει σημασία, αρκεί να προκαλεί έντονα συναισθήματα.


Την εποχή του Ίντερνετ, ποια είναι η θέση του κινηματογράφου;


Το Ίντερνετ είναι μάλλον μέσο επικοινωνίας και λιγότερο διασκέδασης. Το σινεμά
είναι πολύ μεγαλύτερο και προσφέρει, κατά τη γνώμη μου, πολύ πλουσιότερα
βιώματα.


Σας ενδιαφέρει οι ταινίες που κάνετε να «κόβουν» εισιτήρια;


Και βέβαια με ενδιαφέρει, στο βαθμό που δεν χρειάζεται γι' αυτό να απαρνηθώ τη
«ματιά» μου.


Ποιο κοινωνικό πρόβλημα θα θέλατε να κάνετε ταινία;


Εκτός του μεταναστευτικού, θα ήθελα να μιλήσω για την έλλειψη επικοινωνίας,
αγάπης και οράματος.


Γιατί η συντριπτική πλειονότητα των θεατών στους κινηματογράφους είναι
νέοι, 15-35 χρόνων;


Ίσως γιατί τα περισσότερα θέματα που βγαίνουν στις αίθουσες είναι πιο
ελκυστικά σε αυτές τις ηλικίες; Πάντως, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από