Στο μακρινό μέλλον, η Αθήνα μπορεί να βρεθεί εκεί όπου είναι σήμερα το
Λονδίνο και η Ουάσιγκτον στο Σαν Φρανσίσκο. Σύμφωνα με νέα έρευνα, η επιφάνεια
της Γης γλιστρά αργά αλλά σταθερά προς τα δυτικά, καθώς την παρασύρει η ίδια
σεληνιακή δύναμη που προκαλεί τις παλίρροιες.






Ο φλοιός της Γης χωρίζεται σε τεράστιες πλάκες που κινούνται πολύ αργά,
προκαλώντας σεισμούς. Εκεί όπου συγκρούονται ή διαχωρίζονται, δημιουργούνται
βουνά και ρήγματα. Οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτή η κίνηση
είναι το αποτέλεσμα της ανόδου και της καθόδου των ρευμάτων του μάγματος βαθιά
κάτω από την επιφάνεια της Γης.


Κίνηση προς τα δυτικά. Εκτός από την πίεση που δέχονται από τα ρεύματα,
οι πλάκες του πλανήτη γλιστρούν σιγά σιγά προς το ηλιοβασίλεμα, λέει ο Κάρλο
Ντολιόνι, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο
τελευταίο τεύχος της επιθεώρησης της Αμερικανικής Γεωλογικής Εταιρείας, ο
Ντολιόνι και ομάδα Ιταλών και Αμερικανών επιστημόνων υποστηρίζουν πως η κίνηση
προς τα δυτικά οφείλεται στην παλιρροϊκή έλξη της Σελήνης.


Καθώς η Γη περιστρέφεται προς τα ανατολικά κάτω από το φεγγάρι, οι επιστήμονες
λένε πως η βαρύτητα της Σελήνης προβάλλει μία ελάχιστη αντίσταση στο
επιφανειακό στρώμα του πλανήτη μας σταματώντας τη φορά του. Αυτή η «σεληνιακή
τριβή» κάνει τον φλοιό να γλιστρήσει ελάχιστα προς τα πίσω. Φυσικά, η απόδειξη
της θεωρίας στην πράξη είναι πολύ δύσκολη.


Για παράδειγμα, αν όλα πάνω στη Γη περιστρέφονται προς την ίδια κατεύθυνση με
την ίδια ταχύτητα, τι χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς; Σύμφωνα με το
ηλεκτρονικό «National Geographic News», ο Ντολιόνι πιστεύει ότι αυτό είναι τα
ενεργά ηφαιστειακά σημεία του πλανήτη, που βρίσκονται κάτω από τα νησιά της
Χαβάης και σε άλλες περιοχές.


Οι καυτές ζώνες. Οι περισσότεροι γεωφυσικοί, όπως ο Ντολιόνι, πιστεύουν
ότι αυτές οι ζώνες δημιουργούνται από θερμά αέρια στρώματα που αναδύονται από
το εσωτερικό της Γης. Φανταστείτε ότι ο φλοιός σύρεται πάνω από αυτά τα καυτά
σημεία σαν σε εργοστασιακό ιμάντα. H θερμική ενέργεια βρίσκει δίοδο για να
βγει στην επιφάνεια, προκαλώντας τη γέννηση ηφαιστείων. H τοποθεσία αυτών των
νησιών υποδηλώνει την κίνηση του φλοιού που βρίσκεται από κάτω.


Για παράδειγμα, η απόσταση της νήσου Κάουαϊ από την καυτή ζώνη της Χαβάης
είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι τα νεώτερα νησιά. Φυσικό, μια που το Κάουαϊ
μετακινείται μερικά εκατομμύρια χρόνια περισσότερα από το γειτονικό του Οάχου.
H Μεγάλη Νήσος, που βρίσκεται ανατολικότερα, είναι ακριβώς πάνω από την καυτή
ζώνη.


Οι καυτές ζώνες - όπου συγκεντρώνεται όλη η εκρηκτική ενέργεια της Γης - δεν
κινούνται μαζί με τον φλοιό και έτσι λειτουργούν ως σημεία αναφοράς. Με βάση
τη σταθερή θέση τους, οι επιστήμονες μπορούν να μετρήσουν τη μετακίνηση του
φλοιού, εξηγεί ο Ντολιόνι. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο, έχει υπολογίσει πως
οι πλάκες της Γης κινούνται προς τα δυτικά 50 - 90 χιλιοστά τον χρόνο.


Κατανομή των οροσειρών. Κατά τον καθηγητή, άλλο αποδεικτικό στοιχείο
είναι το φαινόμενο που ονομάζει «βαθιά ασυμμετρία» στην κατανομή των μεγάλων
οροσειρών του πλανήτη. Για παράδειγμα, «γιατί οι Άνδεις και τα Βραχώδη Όρη
βρίσκονται μόνο ανατολικά του Ειρηνικού Ωκεανού;» αναρωτιέται ο Ντολιόνι. Και
απαντά: «Οι δυνάμεις που προκαλούν τη δημιουργία των βουνών είναι πολύ πιο
ισχυρές στην ανατολική μεριά της αμερικανικής ηπείρου». Εκεί, οι υπόγειες
δυνάμεις των τεκτονικών πλακών μετακινούν τις πλάκες του Ειρηνικού προς τα
ανατολικά, προς τη στεριά, η οποία έλκεται δυτικά από τη βαρύτητα της Σελήνης.


Οι πλάκες του Ειρηνικού και της Αμερικής συγκρούονται μετωπικά. H ισχύς της
σύγκρουσης είναι τόσο μεγάλη ώστε ανυψώνεται η στεριά, δημιουργώντας τις
μεγάλες οροσειρές της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής. Από την άλλη όχθη του
Ειρηνικού Ωκεανού, οι δυνάμεις αυτές είναι πιο αδύναμες γιατί και η πλάκα του
Ειρηνικού κινείται προς τα δυτικά και «χτυπάει» από πίσω την πλάκα της
ασιατικής ηπείρου.


Αυτή η σύγκρουση είναι λιγότερο βίαιη και έτσι τα βουνά που δημιουργούνται
είναι μικρότερα.


Προσπαθούν να εξηγήσουν το φαινόμενο της σεληνιακής τριβής







Οι τεκτονικές πλάκες κινούνται προς τα δυτικά λόγω της βαρυτικής έλξης της
Σελήνης, δηλαδή της ίδιας δύναμης που ευθύνεται για τις παλίρροιες, λένε
Ευρωπαίοι και Αμερικανοί επιστήμονες


ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ προσπαθούν να βρουν υπό ποίες συνθήκες παρατηρείται το
φαινόμενο της σεληνιακής τριβής. Ο Ντολιόνι λέει ότι πρέπει να υπάρχει ένα
λεπτό στρώμα κοντά στην «κορυφή» του μανδύα της Γης (βρίσκεται ανάμεσα στον
πυρήνα της Γης και στον φλοιό της), το οποίο είναι λιγότερο στερεό από ό,τι
νόμιζαν οι επιστήμονες.


Αυτό μπορεί να συμβαίνει σε περίπτωση που ο μανδύας αποτελείται από στρώματα
ολισθηρών βράχων, όπως έχει αναφερθεί και σε δημοσίευμα του περιοδικού
«Nature». Οι σεισμολόγοι που δημοσίευσαν τα αποτελέσματα της έρευνάς τους,
βρήκαν ίχνη ολισθηρού στρώματος κάτω από την ανατολική βορειοαμερικανική
ήπειρο.


Αμφισβητούν τον Ντολιόνι.


Αρκετοί επιστήμονες αμφισβητούν τη θεωρία του Ντολιόνι. «Πρέπει να γίνει
ποσοτική ανάλυση της κίνησης προς τα δυτικά και να συγκριθεί με άλλες δυνάμεις
που δρουν στις πλάκες» λέει η Κάρεν Φίσερ από το Πανεπιστήμιο Μπράουν. Άλλοι
γεωφυσικοί είναι εξίσου σκεπτικοί. «Είναι πολύ δύσκολο να αποδειχθεί η θεωρία,
όσο δημιουργική και αν είναι» λέει η Καρολάινα Λίθγκοου από το Πανεπιστήμιο
του Μίσιγκαν.


«Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι οι καυτές ζώνες του πλανήτη είναι
ακίνητες» συμπληρώνει ο Θόρστεν Μπέκερ από το Πανεπιστήμιο της Νότιας
Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες. «H κίνησή τους είναι αργή, αλλά αρκετή για να
αντικρούσει την υπόθεσή του». Μπορεί να φαίνονται στάσιμες όσες βρίσκονται
στην ίδια πλάκα. Οι ζώνες που βρίσκονται σε άλλες πλάκες, μπορεί να κινούνται
σε διαφορετικές κατευθύνσεις και με διαφορετικές ταχύτητες.


Επιμέλεια: Εύη Ελευθεριάδου, Δέσποινα Κουκλάκη

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από