ΑΝΝΑ ΜΑΣΧΑ «Όλοι έχουμε εξάρσεις μεγαλομανίας»

Ροζάουρα, με δύναμη, συγκλονιστικά ταμένη στην εμμονή της να εκδικηθεί αυτόν

που την πρόδωσε ερωτικά στο αριστούργημα του Καλντερόν «H ζωή είναι όνειρο»,

παράσταση η οποία μετακόμισε φέτος από το «Αμόρε» και επαναλαμβάνεται στο

«Πόρτα. Ισαβέλλα προσεχώς στο σαιξπηρικό «Με το ίδιο μέτρο» που θα

παρουσιαστεί εκεί και στο οποίο συνυπογράφει με τον Γιάννη Νταλιάνη τη

μετάφραση. H Άννα Μάσχα, στα τριάντα πέντε της, είναι πια μία φύσει και θέσει

πρωταγωνίστρια. Ηθοποιός με δυνατότητες μεγάλες, άγνωστη στο ευρύτερο κοινό,

μια και τηλεόραση δεν έχει κάνει σχεδόν καθόλου, τυγχάνει της γενικής

εκτίμησης του χώρου της και του θεατρόφιλου κοινού.

Ξεκίνησε από Αγγλική Φιλολογία για να βρεθεί στη Δραματική Σχολή του Εθνικού.

Αποφοιτά το 1991. Και τον Απρίλιο του ’92 ντεμπουτάρει στη Νέα Υόρκη! Στην

«Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη που ανέβασε ο Γιάννης Χουβαρδάς στο Θέατρο

«Λα Μάμα». Το 1994 θα περάσει στο «Θέατρο του Νότου». Το «Αμόρε» θα γίνει το

«σπίτι» της και ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος «ο δικός της άνθρωπος» στο

θέατρο, μια και μαζί του έχει κάνει τις περισσότερες παραστάσεις της. Έχει

κάνει και κινηματογράφο. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα προβληθεί μάλιστα η

ταινία του Ηλία Γιαννακάκη «Αλεμάγια», όπου κρατάει «έναν μικρό ρόλο».

«Το κορίτσι της διπλανής πόρτας». Κανένα «καλλιτεχνικό ύφος», καμιά έπαρση,

τίποτα το «δήθεν»… Απλό κορίτσι, άμεσο, με το γέλιο στο στόμα,

απομυθοποιείται, αυτοσαρκάζεται… Ψηλή, πολύ λεπτή, «στέκα», με κάτι το

αγορίστικο πάνω της που επιτείνουν τα σύρριζα κομμένα, μια και η Ροζάουρα στο

έργο είναι μεταμφιεσμένη σε άντρα, μαλλιά της. Μόλις γελάσει όμως, μόλις

μιλήσει και τα γαλάζια της μάτια φωτιστούν η θηλυκότητά της ξεχύνεται.

Γοητευτικό πλάσμα.

Μόνιμη συνεργασία με ένα Θέατρο σημαίνει πολλούς και σημαντικούς ρόλους,

πολλή και καλή δουλειά, οικονομική και καλλιτεχνική ασφάλεια. Δεν φοβάστε όμως

ότι αυτό μπορεί να σας εγκλωβίσει και να εμποδίσει την εξέλιξή σας;

«Και βέβαια περνάει απ’ το μυαλό μου. Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει σε όλες τις

σχέσεις που κρατάνε χρόνια. Αλλά αν σε ικανοποιούν κάποια βασικά πράγματα

μπορείς να βρεις τρόπους να τον αντιμετωπίσεις».

Κάνετε πολλές παραστάσεις που ορίζονται ως «μεταμοντέρνες»…

«Αλήθεια, τι είναι μεταμοντέρνο; Ειλικρινά δεν ξέρω…».

Ας πούμε μια ακραία, αποδομητική αντιμετώπιση του κειμένου του έργου, με

μια αισθητική «αρβύλας»…

Γελάει. «”Γκραντζ”, δηλαδή… Έτσι ντυνόμουν στα είκοσι δύο… Λουλουδάτο

φουστανάκι και αρβύλα από κάτω… Δηλαδή, μεταμοντέρνο είναι, κατά κάποιον

τρόπο, να σχολιάζουμε τα κλισέ…».

Τη συμμερίζεστε τη γραμμή αυτή;

«Ποτέ δεν ξεκινάμε με τον στόχο “θα του αλλάξουμε τα φώτα του έργου” – ότι

κυνηγάμε, ντε και καλά, το μοντέρνο και το ανατρεπτικό. Απλώς προσπαθούμε να

φωτίσουμε το κείμενο μέσα από την οπτική τής εποχής μας. Πώς το σκεφτόμαστε

εμείς, σήμερα. Βέβαια, προκειμένου ένα κείμενο να το αλλάξεις τόσο πολύ ώστε

να μη θυμίζει τίποτα από αυτό που ήταν, ίσως θα ήταν καλύτερα να μην

καταπιαστείς μαζί του».

Νιώσατε ποτέ να χάνετε τον εαυτό σας από τα καλά που ακούσατε ή διαβάσατε

για τη δουλειά σας; Ή το ελέγχετε;

«Όσο μπορώ. Εξάρσεις μεγαλομανίας, βέβαια, όλοι έχουμε. Μπορεί να πιάσω τον

εαυτό μου καμιά φορά να πετάει μια ατάκα και μετά να σκεφθώ “τι είπες τώρα,

Κατίνα Παξινού;!”. Εξάλλου…». Ξεροβήχει από αμηχανία. «Μας αρέσει να είμαστε

λίγο υπερβολικοί, στην Ελλάδα. Εθνικό μας χαρακτηριστικό είναι; Δεν ξέρω…».

Δηλαδή εννοείτε ότι έχουν γράψει για σας υπερβολές;

«Έχουν γράψει πάρα πολύ καλά πράγματα και τους ευχαριστώ όσους τα έγραψαν.

Αλλά δεν ξέρω αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα… Δεν ξέρω, δεν ξέρω…»

και κόβει τη συζήτηση.

Θεατρικοί μισθοί για… χόμπι

Μεγάλη η ανεργία στον κλάδο σας, πολλά τα προβλήματα, τυχάρπαστοι

αναδεικνύονται εν τω άμα και το θάμα, χάριν της τηλεόρασης, σε πρωταγωνιστές,

ο ηθοποιός γίνεται το εξιλαστήριο θύμα στις οικονομικές δυσκολίες ή στις

αρπακτικές διαθέσεις των παραγωγών… Τι θα λέγατε σε ένα παιδί που θέλει να

σπουδάσει ηθοποιός και θα σας συμβουλευόταν;

Γελάει αμήχανα. «Δεν ξέρω. Μπορεί να πεις στον άλλο “μην το κάνεις, άσ’ το;”.

Απλώς θα του έλεγα να προετοιμάζεται για δύσκολες καταστάσεις».

Εσείς που τις βιώνετε, έστω κι αν έχετε πια μια σχετική ασφάλεια, πώς

αντιδράτε;

«E, με παίρνει από κάτω μερικές φορές…».

Είστε ολιγαρκής;

«Έχω γίνει». Γελάει. «Δεν ήμουν βέβαια ποτέ και υπέρ της πολυτέλειας. Και με

το χρήμα δεν έχω πολύ καλή σχέση. Δεν το εκτιμώ. Σαν να ντρέπομαι να το

αποκτήσω. Σαν να μην το αξίζω… Αλλά ομολογώ ότι το μέλλον με φοβίζει. Οι

μισθοί που παίρνουμε από το θέατρο – όσο έχουμε την υγεία μας… – είναι σαν

να μην πρόκειται για δουλειά αλλά για χόμπι. Ξέρω ότι μπορεί να αναγκαστώ να

κάνω πράγματα μόνο για τα λεφτά. Ελπίζω μόνο να μπορώ να τα κάνω…».

INFO

«H ζωή είναι ένα όνειρο», στο θέατρο «Πόρτα» (Μεσογείων 59, τηλ. 210- 7711.333).