ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ Μπους η Λευκωσία. Για πολλούς και διαφόρους λόγους, που
συμποσούνται στον εξής ένα: Βρίσκεται σε αντιπαράθεση τόσο με την πολιτική τής
υπό τον Μπους αμερικανικής διοίκησης για το Κυπριακό όσο και με πρόσωπα –
κλειδιά στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που ασχολούνται με το Κυπριακό.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στη Λευκωσία δεν δίστασε τη νύχτα των εκλογών να
δηλώσει την προτίμησή του στον Κέρι αν και ο ίδιος ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος
είπε χθες ότι η πολιτική των ΗΠΑ δεν αλλάζει με τις εναλλαγές των προέδρων. H
δήλωση του Κύπριου Προέδρου δείχνει ότι η Λευκωσία έχει πάρει το μάθημά της
από τότε που ήχησαν οι καμπάνες των εκκλησιών για την εκλογή του Τζίμι Κάρτερ.
Αν και η αλλαγή πολιτικής στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι δύσκολη, η Λευκωσία
σίγουρα επιθυμούσε αλλαγή προσώπων. Ασφαλώς και επιθυμούσε «απαλλαγή» από τα
πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στο σχέδιο Ανάν και που τώρα δέχονται κατηγορίες
από τον Πρόεδρο της Κύπρου ότι περίπου «εξαγόρασαν» συνειδήσεις για να
επιτύχουν την προώθηση του σχεδίου τους.
Τα πρόσωπα αυτά που σχεδίασαν τις πολιτικές του σχεδίου Ανάν είναι τα ίδια που
υποστήριξαν και υποστηρίζουν την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας χωρίς όρους,
είναι τα ίδια που θέλουν να ανταμείψουν τους Τουρκοκύπριους για τη στάση τους
στο δημοψήφισμα εξασφαλίζοντάς τους περίπου ένα καθεστώς Ταϊβάν.
Έτσι μοιάζει πολύ φυσικό η Λευκωσία να ήθελε Κέρι. Όχι γιατί είχε ή έχει
αυταπάτες, αλλά γιατί με τα νέα πρόσωπα θα μπορούσε να ελπίζει σε μια νέα
αρχή. Πολύ περισσότερο που οι δηλώσεις Κέρι για το Κυπριακό άφηναν ένα
παράθυρο κατανόησης των ελληνοκυπριακών ανησυχιών για το σχέδιο Ανάν. Ενώ τώρα
ο χρόνος είναι αυτός που θα δείξει κατά πόσον η Λευκωσία θα διέλθει αβλαβώς
από τις αμερικανικές συμπληγάδες.
