Τα άγρια χόρτα έγιναν τέχνη

Τα άγρια χόρτα του βουνού, τα αδίκως περιφρονημένα, που ωστόσο εξέθρεψαν

γενεές ολόκληρες λεπτοκαμωμένων υγιών Ελλήνων, είναι και πάλι στην

επικαιρότητα. Από τη μια μεριά, οι μελέτες που έδειξαν τις αρετές της

μεσογειακής δίαιτας, από την άλλη η νέα κουζίνα (nouvelle cuisine) που εκτιμά

τις λεπτές απλές γεύσεις, τα άγρια χόρτα του βουνού είναι ένας ολόκληρος

κόσμος γεύσεων και αρωμάτων. Να τα γνωρίζεις και να τα διακρίνεις περπατώντας

είναι πατριδογνωσία, το να τα αναμειγνύεις σωστά είναι τέχνη.

Αφορμή γι’ αυτό τον πρόλογο είναι ένα βιβλίο για τα «Άγρια χόρτα του

Χαρασσώνα» της Σύρου που συνδυάζει ακριβώς την τέχνη και τη γνώση του τόπου. Ο

ζωγράφος Μιχάλης Μακρουλάκης τα ζωγράφισε και τα φωτογράφισε με την ανατομική

τελειότητα βοτανολόγου και με την αγάπη και τη ζεστασιά της ζωγραφικής σαν να

είναι αληθινά.

Η αρχαιολόγος Μαρία Ρώτα ανέλαβε να μας ξεναγήσει στην ιστορία και τα μνημεία

του φωτεινού και αλμυρού τόπου όπου φυτρώνουν. Το βουνό Χαρασσώνας, πλάι στον

Φοίνικα, μας οδηγεί στον προϊστορικό εποικισμό της Σύρου από Φοίνικες και η

Ντελλαγκράτσια στην ενετοκρατία. Και τα δυο τοπωνύμια είναι πασίγνωστα από τη

Φραγκοσυριανή του Μάρκου Βαμβακάρη. Ο δήμαρχος Ποσειδωνίας κ. Ρούσσος

ενθουσιάστηκε με την ιδέα της πρωτότυπης έκδοσης ενός τέτοιου βιβλίου 64

σελίδων και ανέλαβε τη δαπάνη.

Ο γεωπόνος Γιώργος Σαρλής έδωσε τα επιστημονικά του φώτα – διότι δεν πρέπει να

συγχέουμε το αγριοράδικο με το γλυκοράδικο και πρέπει να ξέρουμε πώς να

ξεχωρίζουμε τις γεύσεις: γλυκές, πικρές, δροσερές, βαριές, λεπτές. Βέβαια η

εποχή δεν είναι κατάλληλη για το μάζεμα – αλλά είναι πάντα κατάλληλη για να

μυηθούμε στο θέμα. Διότι και τα χόρτα θέλουν τέχνη, αναλογίες και συνδυασμούς

στο βράσιμο για να μην είναι μονότονη η γεύση και το άρωμά τους σαν να ήταν

νερόβραστα.

Το ζωγραφικό ή φωτογραφικό πορτρέτο του κάθε χόρτου συνοδεύεται από ένα

κεφάλαιο αφιερωμένο στη γεύση και τις ιδιότητές του. Άλλωστε η ίδια η λέξη

χόρτο, σημαίνει αρχικά φαγώσιμο φαγητό – εξ ου και το ρήμα χορταίνω. Η

περιήγηση και περιγραφή ξεκινά με το αγριοκάροτο (δαύκο) και το αγριομάρουλο,

το γλυκύτερο χόρτο, προχωρεί στην αλεντρίδα (υμενόνημα), τη βασίλισσα των

χόρτων, και τη δαντελωτή βρωμούσα (τη ρεζεντά), προχωρεί στις γαλατσίδες (τους

φλόμους), τους ζοχούς, τις καρύδες (το κενταύριον), τις αρωματικές

καυκαλήθρες, τις μαργαρίτες, τις παπαρούνες, το πολύριζο, το προβάτσι και

κλείνει με τα ραδίκια και την εύζωμη ρόκα.

INFO

«Άγρια χόρτα του Χαρασσώνα» του Μιχάλη Μακρουλάκη, Έκδοση του Δήμου

Ποσειδωνίας Σύρου (τηλ. 02810 43850-3), σελίδες 64.