Το κράτος θα πληρώνει «τα σπασμένα» από τους αντισυνταγματικούς νόμους που
ψηφίζει η Βουλή και ζημιώνουν τελικά τους πολίτες κατά την εφαρμογή τους. Οι
πολίτες έχουν δικαίωμα να ζητήσουν αποζημίωση από το κράτος εάν ζημιώθηκαν από
αποφάσεις δημοσίων οργάνων που εκδόθηκαν βάσει νόμου, ο οποίος στη συνέχεια
κρίθηκε αντισυνταγματικός και συνεπώς ανίσχυρος.
Για πρώτη φορά ελληνικό δικαστήριο (Διοικητικό Εφετείο Αθηνών) θέτει τους
βουλευτές προ των ευθυνών τους κατά την ψήφιση νόμων, δεδομένου ότι αν
εφαρμοσθούν αντισυνταγματικές διατάξεις και έχουν συνέπειες για τους πολίτες,
θα πρέπει οι τελευταίοι να αποζημιωθούν από το κράτος για τη ζημία που
υπέστησαν. Η απόφαση αυτή ανοίγει τον δρόμο για την υποβολή χιλιάδων προσφυγών
στα δικαστήρια, ενώ ενδεχόμενη δικαίωση πολιτών θα επιβαρύνει υπέρογκα τον
κρατικό προϋπολογισμό. Η συγκεκριμένη δικαστική απόφαση εκδόθηκε ύστερα από
προσφυγή ιδιοκτήτη οικοπέδου ο οποίος είχε βγάλει οικοδομική άδεια από την
πολεοδομία της Αγίας Παρασκευής. Ενώ προχωρούσαν οι εργασίες ανέγερσης
οικοδομής, γείτονας όμορου οικοπέδου είχε προσφύγει στο δικαστήριο ζητώντας
την ακύρωση της άδειας. Πράγμα που πέτυχε, γιατί κρίθηκε πως ο νόμος βάσει του
οποίου εκδόθηκε (ΓΟΚ ’85) η συγκεκριμένη άδεια ήταν αντισυνταγματικός. Ο
ιδιοκτήτης του οικοπέδου προσάρμοσε τα σχέδια της οικοδομής του στις νέες
οικοδομικές διατάξεις και ζήτησε και έλαβε νέα άδεια.
Ωστόσο, παράλληλα, προσέφυγε στη διοικητική δικαιοσύνη ζητώντας από τους
υπουργούς Οικονομικών και ΠΕΧΩΔΕ αποζημίωση για τη ζημιά που υπέστη από την
έκδοση της αρχικής άδειας οικοδομής. Και συγκεκριμένα ζήτησε αποζημίωση για τα
έξοδα έκδοσης της νέας άδειας, γκρέμισμα και ανέγερση της οικοδομής, νέος
σχεδιασμός της, αμοιβή μηχανικού, αύξηση της αξίας των οικοδομικών υλικών,
αύξηση των αμοιβών και εισφορών στο ΙΚΑ καθώς και απώλεια εσόδων από τη μη
εκμετάλλευση του ακινήτου λόγω της καθυστέρησης στην αποπεράτωσή του.
Το Διοικητικό Εφετείο, κάνοντας δεκτή την προσφυγή, επιδίκασε στους
προσφεύγοντας ως αποζημίωση το ποσόν των 48.423 ευρώ (16,5 εκατ. δρχ.).
Η δικαστική κρίση στηρίχθηκε σε διάταξη του Αστικού Κώδικα σύμφωνα με την
οποία «παράνομες πράξεις ή παραλείψεις οργάνων του Δημοσίου κατά την άσκηση
της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο ενέχεται σε
αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης που
υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος».
