Τι κακό κι αυτό μ’ εμάς, να μην μπορούμε να εκτιμήσουμε τις κούκλες του 7ου
αιώνα π.Χ.! Να μη μας αρέσουν τα παιχνίδια των προγόνων μας! Ασεβέστατοι
είμαστε. Κατεστραμμένοι αισθητικά από είκοσι επτά αιώνες παρακμής. Αρνηθήκαμε
τον αγνό πηλό, πρώτα για την αντιοικολογική ταρταρούγα κι ύστερα για το
πλαστικό. Μας διέφθειρε η κατανά-λωση και δεν μπορούμε να διακρί-νουμε τις
κωδωνό-σχημες ρίζες μας. Η πάνδημος αποστρφή προς το κωδωνόσχημο, κρούει τον
κώδωνα του κινδύνου για την εγκατάλειψη των προπατορικών αξιών και παραδόσεων.
Αλλά πού θα πάει; Όπως είπαν και οι υπεύθυνοι μάρκετινγκ και επικοινωνίας, όλα
είναι θέμα πλύσης εγκεφάλου. Θα τις συνηθίσουμε και θα μας αρέσουν στο τέλος,
φτάνει να τις βλέπουμε απ’ το πρωί ώς το βράδυ. Οι μηχανισμοί της
καταναλωτικής κοινωνίας που μας αλλοτρίωσαν, αυτοί οι ίδιοι θα μας
θεραπεύσουν. Με τα ονόματα θα ζοριστούμε, αφού έχουμε συνδυάσει το Φοίβος και
το Αθηνά με σώματα που διαθέτουν πιο αρμονικά πόδια, αλλά θα τα χωνέψουμε κι
αυτά στο τέλος. Στο κάτω κάτω πριν γίνουν κλασικές φιγούρες η Αθηνά κι ο
Φοίβος υπήρξαν στραβοχυμένα ξόανα στην αρχή. Μέσα στην τερατολαγνία της εποχής
θα τα αφομοιώσουμε και τα πλαγγονάκια των προγιαγιάδων, σαν καλά δισεγγονάκια.
Να ξεπεράσουμε πια την ψεύτικη τελειότητα της Μπάρμπι. Κι αν το καλοσκεφτείτε,
τα μεγάλα πόδια θα είναι ένα αξέχαστο χαρακτηριστικό, που θα τονίζει ότι στην
ελληνική γη ο αυστραλοπίθηκος πρωτοπερπάτησε στα δύο πόδια. Αμ πώς. Και θα μας
διαχωρίσει επιπλέον από τους Κινέζους, που θα κάνουν την επόμενη Ολυμπιάδα και
που τους αρέσουν τα πόδια να είναι μικρά.
