ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Ποτέ δεν σταματάς να έχεις όνειρα

Από μικρό παιδί φανταζόταν τον εαυτό του ως επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Όλα τα

όνειρά του είχαν να κάνουν με το ποδόσφαιρο, που ήταν το χόμπι του και

κατέληξε να γίνει το επάγγελμά του.

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ήταν πάντα με μια μπάλα στα πόδια είτε ως παιδί στη

Γερμανία, είτε ως έφηβος στις Κρηνίδες του νομού Καβάλας και ασφαλώς τα

τελευταία χρόνια στα ελληνικά και αγγλικά γήπεδα.

Ακόμη και τώρα τα όνειρά του δεν διαφέρουν πολύ από τους στόχους που είχε

νεώτερος. «Ποτέ δεν σταματάς να έχεις όνειρα», λέει ο άσος του ΠΑΟΚ, γιατί

«παίζω ποδόσφαιρο πάντα για να είμαι πρώτος. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό

μου να παίζει για την πρώτη θέση. Αυτό είναι ο στόχος μου, όπου κι αν παίζω».

Η πρώτη επαφή του με τη στρογγυλή θεά έγινε σ’ ένα μικρό χωριό στη Στουτγάρδη.

«Μετακομίσαμε οικογενειακά στο Εντσφάιγκεν, όταν εγώ ήμουν οκτώ μηνών. Ο

πατέρας μου δούλευε ως οδηγός σε φορτηγά κι η μητέρα μου μας φρόντιζε στο

σπίτι». Ο Γιώργος και τα αδέλφια του, ο Πέτρος και ο Τάσος, παρακολουθούσαν

τρεις φορές την εβδομάδα τα μαθήματα του ελληνικού σχολείου της περιοχής, αλλά

και τα μαθήματα του γερμανικού. «Τα ξέρω αρκετά καλά τα γερμανικά. Όταν μιλάω

με τον Χάαν τα χρησιμοποιώ».

Όταν τέλειωσε το δημοτικό σχολείο επέστρεψε στις Κρηνίδες για να

παρακολουθήσει τα μαθήματα του γυμνασίου στην Ελλάδα. «Τα δύο πρώτα χρόνια

συνάντησα τις δυσκολίες που συναντά ένα παιδί όταν λείπουν οι γονείς του. Μετά

δύο χρόνια ήρθαν και τα αδέλφια μου».

Ο Γ. Γεωργιάδης θυμάται ότι «… ήμουν γενικά ήσυχο παιδί. Δεν ήμουν ούτε μέσα

στις κοπάνες, ούτε στις φασαρίες». Ήταν όμως πάντα μέσα στο ποδόσφαιρο ο

Γιώργος και μόλις 14 ετών έπαιξε στην πρώτη ομάδα του Κεραυνού Κρηνίδων. Ένα

χρόνο αργότερα άρχισε να προκαλεί το ενδιαφέρον των ομοσπονδιακών προπονητών

που αναζητούσαν ταλέντα στην επαρχία. «Ήμουν στα 10-12 παιδιά της Βόρειας

Ελλάδας που διάλεξαν ανάμεσα σε άλλα εξήντα για την Εθνική Παίδων».

Στη Δόξα Δράμας

Στα δεκαοχτώ ο Γιώργος διάλεξε τη Δόξα Δράμας για να ζήσει τα ποδοσφαιρικά

όνειρά του. «Την προτίμησα από την Καβάλα και την Ξάνθη γιατί ήταν δυνατή

ομάδα με παράδοση να συνεχίζουν οιπαίκτες της σε άλλες μεγαλύτερες ομάδες,

κάτι που αποδείχθηκε και με μένα στη συνέχεια».

Τα χρόνια που πέρασε στη Δράμα ήταν ευχάριστα.

«Όλα τα παιδιά ήμασταν από κοντινές περιοχές και κάναμε καλή παρέα σε μία

μικρή επαρχιακή πόλη. Ήταν σημαντικό για μένα να κάνω τα πρώτα επαγγελματικά

βήματά μου σε μία τέτοια ομάδα».

Η μεταγραφή

Λίγο μετά προέκυψε πρωτεύουσα, αλλά όχι ο τελικός προορισμός που διαφαινόταν

αρχικά. «Μιλούσα κι εγώ και οι παράγοντες της Δόξας με τον Δημήτρη Μελισσανίδη

για ένα μήνα.

Τότε όλοι οι νέοι παίκτες ήθελαν να παίξουν στην ΑΕΚ επειδή εκεί ήταν ο

Μπάγιεβιτς». Τελικά κατέληξε στην Παιανία, «λόγω των καλών σχέσεων της Δόξας

με τον Παναθηναϊκό».

Η τύχη ήταν με το μέρος του όμως και στη δύσκολη Παιανία. «Ήμουν τυχερός από

την πρώτη ημέρα. Ο Όσιμ δεν με ήξερε, αλλά με πίστεψε από την πρώτη στιγμή.

Δεν έμεινα ούτε ένα παιχνίδι στον πάγκο». Ακολούθησε η περίοδος των επιτυχιών

με τον Χουάν Ραμόν Ρότσα. «Ήταν καταπληκτικές χρονιές. Φτάσαμε μέχρι τα

ημιτελικά του Πρωταθλητριών. Ξεχάσαμε τι θα πει ήττα».

Η συνέχεια δεν ήταν το ίδιο νικηφόρα για τον Παναθηναϊκό. «Όλες οι ομάδες

έχουν μία κρίση στην απόδοσή τους. Έγιναν, όμως, λάθη γενικά. Όλοι έφταιξαν».

Στην Πρέμιερ Λιγκ

Η πρόταση από το εξωτερικό δεν άργησε κι άνοιξε το κεφάλαιο Νιούκαστλ. Ήταν

μεγάλη ευκαιρία.

Δεν θα την άφηνα να πάει χαμένη. Ήθελα να δοκιμάσω την τύχη μου σε ένα από τα

καλύτερα πρωταθλήματα απέναντι στους καλύτερους αντιπάλους».

Ο Γιώργος Γεωργιάδης στάθηκε άτυχος στην αγγλική περιπέτειά του.

«Έφυγε ο Κένι Νταλγκλίς μόλις τη δεύτερη αγωνιστική.

Ο Ρούουντ Γκούλιτ που τον αντικατέστησε τους είπε ότι δεν πρέπει να με μάθει

και ότι δεν με είδε στην προετοιμασία».

Οι φίλοι του στο Νιούκαστλ ήταν ο Νίκος Νταμπίζας και ο Τιμούρ Κετσπάγια.

«Έκανα παρέα και με κάποιους Έλληνες φοιτητές. Ερχόντουσαν και στο γήπεδο».

Η ΔΙΑΜΑΧΗ

«Έκανα ένα λάθος»

ΕΝΑ και μοναδικό λάθος του παραδέχεται ο Γιώργος Γεωργιάδης για τις σχέσεις

του με τον Παναθηναϊκό. «Το μόνο που έκανα ήταν ότι δεν ενημέρωσα τον πρόεδρο

ότι θα φύγω από την ομάδα. Από εκεί και πέρα δεν μου έδιναν την μπλε κάρτα.

Όταν φεύγεις από μία ομάδα με επιτυχίες, αυτά που συνέβησαν ίσως είναι

επακόλουθο». Παναθηναϊκός και Νιούκαστλ είναι παρελθόν. Το παρόν είναι ο ΠΑΟΚ

και η Θεσσαλονίκη. «Αυτό που κατάλαβα μέχρι τώρα είναι ότι οι οπαδοί είναι

πολύ εκδηλωτικοί. Ασχολούνται πάρα πολύ με την ομάδα». Όσο για τη

συμπρωτεύουσα, δεν έχει διαμορφώσει ακόμη σαφή άποψη, αν και διαπίστωσε ότι

είναι όμορφη πόλη.

«Πρέπει να μείνω αρκετά για να τη συγκρίνω με την Αθήνα», λέει ο Γεωργιάδης

που βολεύεται ακόμη σε ξενοδοχείο, συντροφιά με την αρραβωνιαστικιά του, Μαρία.

ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ

Δεν είμαστε το φαβορί

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ και το επαγγελματικό «παρών» του Γεωργιάδη είναι και πάλι

ασπρόμαυρο και ιδιαίτερα φιλόδοξο τουλάχιστον, όπως δηλώνει ο Στράτος

Γιδόπουλος. «Ίσως ξέρει καλύτερα» λέει ο Γεωργιάδης για τις εξαγγελίες του

πρωταθλήματος από τον υπεύθυνο του ποδοσφαιρικού τμήματος. Ο άσος του ΠΑΟΚ

είναι πιο εγκρατής. «Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί το κλίμα. Δεν είμαστε το

φαβορί. Σίγουρα, όμως, είμαστε ομάδα για ψηλά, όλοι το βλέπουν».

Όσο για τις αιτίες που τον έφεραν στην Τούμπα δηλώνει: «Έδειξαν ότι με

ήθελαν πολύ. Γι αυτό προτίμησα τον ΠΑΟΚ, μολονότι είχα προτάσεις κι από το εξωτερικό».

Στο τιμόνι του «δικέφαλου» είναι και πάλι ο Άρι Χάαν. Είναι πραγματικά

καλός προπονητής» λέει ο μόνιμος φοιτητής του Τμήματος Επιστημών Φυσικής

Αγωγής κι Αθλητισμού. «Δεν βλέπω να παίρνω το πτυχίο» παραδέχεται μετά τη

δεκαετή προσπάθεια που καταβάλλει, χωρίς να πλησιάσει τη διαδικασία της

ορκωμοσίας ενώπιον των Πρυτανικών Αρχών.