Καλοκαιράκι στη Βουλιαγμένη. Ξεκινήσαμε από την άλλη άκρη της πόλης για να

πάρουμε μια ανάσα από το πυρωμένο τσιμέντο και την ανυπόφορη ζέστη. Ο φίλος

μου ο Δημήτρης, ο οποίος προσπαθεί μια ζωή να μας τραβήξει προς τα μέρη του,

στην παραλία δηλαδή, επιτέλους τα κατάφερε. Οι παραθεριστές έχουν πλέον

επιστρέψει στην Αθήνα και όλοι τραβούν προς τη θάλασσα στην προσπάθειά τους να

πείσουν τους εαυτούς τους ότι οι διακοπές συνεχίζονται και έτσι λοιπόν κάθε

πρόσβαση προς τα εκεί είναι «πνιγμένη».

Καταλήξαμε μακριά από τα πλήθη που συχνάζουν στα ορθάδικα, σε ένα σχετικά

καινούργιο μαγαζί ονόματι «Αρόδο». Στεγάζεται σχεδόν δίπλα στο κλασικό

ζαχαροπλαστείο «Aqua Marina» επί της Ποσειδώνος. Με το που μπήκαμε, αμέσως μου

ήρθε μια λέξη στο νου ­ καλοΐσκιωτο. Το περιβάλλον είναι απλό και διακριτικό.

Ξύλινες καρέκλες, ανοιχτό σαλόνι με τζαμαρία και αυλή που βλέπει προς τη Λεωφόρο.

Το μενού απαρτίζεται κυρίως από θαλασσινά και ψαρικά, με μια πλούσια γκάμα από

σαλάτες, μεζέδες και μια μικρή γωνιά για τους «σαρκοβόρους».

Αρκετά από τα θαλασσινά είναι κατεψυγμένα, αλλά παρ’ όλα αυτά ό,τι δοκιμάσαμε

ήταν μαγειρεμένο καλά. Οι σουπιές γιαχνί με το μελάνι τους ήταν ένα νόστιμο

πιάτο μαγειρεμένο με μεράκι. Οι καβουροκεφτέδες ­ από πραγματικό καβούρι ­

ήταν πολύ καλοί και αφράτοι. Το καλαμαράκι γεμιστό, παρ’ όλο που είναι

ορεκτικό, είναι τεράστιο σαν παντόφλα. Νόστιμο μεν, αλλά το παρακάνουν με τη

φέτα στη γέμιση. Αντιθέτως, η μερίδα της αχινοσαλάτας ήταν πολύ μικρή αλλά

πεντανόστιμη και φρεσκότατη. Η αστακομακαρονάδα ήταν καλή, με σωστή αναλογία

σάλτσας και σπαγγέτι και πολύ καλομαγειρεμένο αστακό. Το χαλούμι και η

φορμαέλλα στα κάρβουνα με ρόκα είναι απ’ αυτούς τους γνωστούς συνδυασμούς που

δεν κουράζονται ποτέ. Οι σαλάτες επίσης ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικές. Μου

άρεσε αυτή με γαρίδες, τσίκορι, ρόκα και βινεγκρέτ μουστάρδας, όπως επίσης και

η καβουροσαλάτα με αβοκάντο και λαδολέμονο. Το βράδυ που πήγαμε έβραζε ο τόπος

και ήταν πολύ δροσιστικές. Από τα υπόλοιπα πιάτα που ήρθαν στο τραπέζι και

θεωρήσαμε σουξέ ήταν οι γαρίδες σαγανάκι και το μιδοπίλαφο.

Το «Αρόδο» ουσιαστικά προσφέρει ανεπτυγμένη ταβερνιάρικη κουζίνα, απλή και

χωρίς φανφάρες. Δεν είναι το εστιατόριο που θα σπάσει την πιάτσα με χλιδή και

βαβούρα, αλλά ούτε και από αυτά που κάνουν ένα μπαμ και μετά ξεφουσκώνουν. Εδώ

η πελατεία αποτελείται από όλες τις ηλικίες. Οι τιμές είναι λογικές, το σέρβις

αξιοπρεπές. Με λίγα λόγια τρως ευχάριστα εδώ.

«Αρόδο», Λεωφ. Ποσειδώνος 15, Βουλιαγμένη, τηλ. 8962.215.