ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ της λέξης «Πόντιος», όπως καταγράφεται στο σχετικό λήμμα του
Λεξικού του Γιώργου Μπαμπινιώτη, γράφει ο κ. Χριστόφορος Μεσανίδης, δρ
Τεχνικών Επιστημών. Την επιστολή συνυπογράφουν ο κ. Γεώργιος Ελευθερίου και ο
κ. Ιωάννης Σ. Μακρίδης, πρόεδρος και υπεύθυνος Τύπου, αντιστοίχως, της
Πανελληνίου Ενώσεως των Νεοελθόντων από το 1957 Ελλήνων Ποντίων Προσφύγων εκ Ρωσσίας.
«Εν ονόματι της ελευθερίας της έκφρασης και της επιστημονικής αλήθειας,
επιθυμούν να υποτιμήσουν, να προσβάλουν, να υβρίσουν μέχρι και… να
γκρεμίσουν τα σπίτια των Ποντίων!!! Δεν φτάνουν πια τα άδικα και “περίφημα”
“ποντικά ανέκδοτα” τα οποία στην ουσία είναι μια μορφή ρατσισμού που
κυκλοφορούν σχεδόν από το 1922 (εποχή της μαζικής προσφυγιάς) στα σχολικά
βιβλία κ.λπ. Στην ποντιακή παράδοση ούτε ακούς ούτε συναντάς τέτοιες
αθλιότητες κερδοσκοπικές εφευρέσεις μερικών “ελλαδιτών” που έχουν
δημιουργήσει κόμπλεξ στον ντόπιο, ο οποίος προσβάλλοντας τους άλλους παρηγορεί
τον εαυτό του. Στην πραγματικότητα ο ποντιακός λαός είναι αγνός, εργατικός,
πεισματάρης και ποτέ δεν χάνει την ελπίδα!
Εδώ και 30 αιώνες ο Πόντιος βρισκόταν έξω από την ελληνική επικράτεια, όμως
εξακολουθεί να διατηρεί την εθνική του συνείδηση και την ιδέα της Πατρίδας.
Πράγματι οι Πόντιοι είναι “χρυσή βροχή” για αυτόν τον τόπο, όπως πολλοί τους
χαρακτηρίζουν (“ΤΑ ΝΕΑ”, 29-5-1998).
Όσοι νοιάζονται ακόμη για αυτόν τον τόπο και εξακολουθούν να είναι Έλληνες
ενδιαφέρονται για την σχέση τους με τον ποντιακό λαό και για την καλύτερη
ενσωμάτωσή του. Γιατί αυτός ο λαός εκτός από την προσφορά του στον τόπο μπορεί
και να κουβαλάει μέσα του την σωτηρία όλων!!!
Όχι πια στους κακεντρεχείς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. Όχι πια στα…
“έξυπνα πουλιά”.
Μια είναι η αλήθεια: Κανείς δεν μπορεί να προσδίδει χαρακτηρισμούς σ’ έναν
λαό, όσο μικρός ή μεγάλος και αν είναι αυτός, γιατί ό,τι και να πει οι κρίσεις
του θα είναι υποκειμενικές. Έτσι διδάσκει η φιλοσοφία των σοφών. Και δεν είναι
ανάγκη να το επισημοποιούμε κιόλας, καταγράφοντάς το στα εθνικής σημασίας
σχολικά βιβλία ή λεξικά. Είναι αίσχος, σκέτη εχθρικότητα. Το έξυπνο πουλί από
την μύτη δεν πιάνεται; Αυτό συμβαίνει στο κοινωνικό πρόβλημα που έχει προκύψει
με το “Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας” του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη».
