Ποιος αλήθεια σκότωσε τον Δημήτρη Ψαρρό

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη δολοφονία του Δημήτρη Ψαρρού, του δημοκράτη

αξιωματικού, που βρήκε τραγικό θάνατο, φέρνει στο προσκήνιο η έρευνα του Δ. Χαριτόπουλου.

ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ τόμο του βιβλίου «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων» ο συγγραφέας

αποκαλύπτει τον πραγματικό δολοφόνο τού Δ. Ψαρρού!

«Για τον Ψαρρό κατηγορήθηκε ως εκτελεστής του ένας αντάρτης με το όνομα Κώστας

Βελέντζας. Αυτός ήταν ομαδάρχης του Νικηφόρου, ο οποίος είχε διαλέξει το

ψευδώνυμο Ψυχοβγάλτης.

Σ’ αυτόν έδωσε ο Νικηφόρος τον Ψαρρό να τον μεταφέρει στο σταθμό διοίκησης

όπου τους περίμενε ο Ρήγος ή Φεραίος με τον Θύμιο Ζούλα, τον συμμαθητή του

Ψαρρού» υπογραμμίζει ο κ. Χαριτόπουλος.

«Στη διαδρομή τους συνάντησε ο Ζούλας, ο οποίος είχε φύγει γι’ αυτό το σκοπό

από το σταθμό διοίκησης.

Μόλις τους συναντάει λέγεται ότι είχε έναν διαπληκτισμό με τον Ψαρρό ο Ζούλας,

ο οποίος τότε γύρισε και είπε στους άλλους “τι τον κρατάτε, σκοτώστε τον”.

Και ο Ψυχοβγάλτης του ρίχνει μία ριπή με το αυτόματο και τον σκοτώνει».

Αυτά γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για τη δολοφονία του Δημήτρη Ψαρρού.

Η αλήθεια, ωστόσο, σύμφωνα με τον συγγραφέα, είναι διαφορετική.

«Τον Ψαρρό τον σκότωσε με το πιστόλι του ο ίδιος ο Ζούλας. Αλλά τότε δεν

συνέφερε να βγουν και να πουν ότι ένας ταγματάρχης του ΕΛΑΣ σκότωσε τον Ψαρρό.

Ήταν προτιμότερο γι’ αυτούς να πουν ότι τον σκότωσε ένα ανεύθυνος αντάρτης.

Από την έρευνα που έκανα εντόπισα ένα ιδιόχειρο σημείωμα του Ζούλα γραμμένο,

μάλιστα, με πράσινο στυλό ­ ήταν λίγο ιδιότροπος, ήθελε να τρώει σε πιάτο, να

κοιμάται σε λευκά σεντόνια στο αντάρτικο ­ όπου λέει εγώ τον σκότωσα για να

μην προλάβει να τον γλιτώσει ο Μπακιρτζής».

«ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ δεν άρχισαν στις 3 Δεκεμβρίου, την ημερομηνία δηλαδή που όλοι

γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Υπάρχουν έγγραφα που αποδεικνύουν ότι όλα είχαν

αποφασιστεί νωρίτερα. Υπάρχει απόφαση του ΚΚΕ της 27ης Νοεμβρίου 1944 με την

οποία φαίνεται ότι τινάζεται στον αέρα η κυβέρνηση Παπανδρέου. Με αυτή την

απόφαση επιλέγεται η στρατιωτική πίεση. Επιπλέον, υπάρχει διαταγή του Σιάντου,

στις 2 Δεκεμβρίου, που αναφέρει “καταλάβετε τα αστυνομικά τμήματα”»!

Τα προαναφερόμενα στοιχεία που επανακαθορίζουν τα μέχρι σήμερα ιστορικά

δεδομένα, σχετικά με τις συνθήκες και τα αίτια που προκάλεσαν τα «Δεκεμβριανά»

γεγονότα, περιλαμβάνονται στον δεύτερο τόμο που ετοιμάζει ο κ. Χαριτόπουλος

για τον Άρη Βελουχιώτη και τους αγώνες του ΕΛΑΣ. «Ακόμη και στα “Δεκεμβριανά”

το ΚΚΕ δεν πήγαινε να καταλάβει την εξουσία. Τουλάχιστον όχι στην αρχή. Όταν

ξεκίνησαν οι καταλήψεις των αστυνομικών τμημάτων, το ΚΚΕ είχε στόχο να

προκαλέσει την παραίτηση Παπανδρέου και να συμμετάσχει σε μία νέα κυβέρνηση με

τον Σοφούλη», εξηγεί ο κ. Χαριτόπουλος και προσθέτει: «Όπως και έγινε αμέσως

μετά. Ο Παπανδρέου παραιτήθηκε, ο Σοφούλης πήγαινε να ορκιστεί και τότε έχουμε

την καταλυτική επέμβαση του Τσώρτσιλ, ο οποίος λέει “φυλακίστηκε τον”. Ο

Τσώρτσιλ απαγορεύει στον Παπανδρέου να παραιτηθεί. Στέλνει μήνυμα στον Λίπερ

“πείτε του ότι για 15 ημέρες είναι άρρωστος, απαγορεύω στην κυβέρνηση να παραιτηθεί”».

Με αυτόν τον τρόπο, προσθέτει ο συγγραφέας, ενώ οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ μπορούν

από τον Οκτώβριο του 1944 να καταλάβουν την εξουσία, στο τέλος καταλήγουν

στην, επιζήμια για την Αριστερά, Συμφωνία της Βάρκιζας. «Ο ΕΛΑΣ μπορούσε να

καταλάβει την εξουσία στις 12 Οκτωβρίου. Να μπει στην Αθήνα και να τελειώσουν

τα πάντα, αφού δεν υπήρχε τίποτα· δεν το έπραξε. Και να σκεφθεί κανείς ότι οι

Άγγλοι ομολογούν ότι δεν μπορούσαν πια να πατήσουν το πόδι τους στην Ελλάδα.

Για να συνέβαινε αυτό θα έπρεπε να γίνει μία κανονική απόβαση, κάτι εξαιρετικά

δύσκολο, όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά και πολιτικά ανέφικτο, καθώς δεν μπορούσε

να μη ληφθεί υπ’ όψιν η κοινή γνώμη της Ευρώπης. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας

η κομματική γραμμή ήταν: «Θα σας συλλάβουν, θα σας δείρουν, θα σας βασανίσουν,

θα σας στείλουν εξορία, θα σας εκτελέσουν. Εσείς δεν θα κάνετε τίποτα. Και

αυτό το έκαναν με το αιτιολογικό ότι δεν πρέπει να δώσουν αφορμή στην άλλη

πλευρά ότι δεν τηρούν τη Συμφωνία της Βάρκιζας, έτσι ώστε να δώσουν την

ευκαιρία στη δεξιά πλευρά που είχε τα όπλα να τους κυνηγήσει».

Αναφερόμενος στα πρόσωπα της Αριστεράς που είχαν ταχθεί συγκεκαλυμμένα στο

πλευρό των Άγγλων, ο συγγραφέας δεν διστάζει να τους καταλογίσει την ευθύνη

την προδοσίας! «Προδότης είσαι όταν ενώ βρίσκεσαι σε μία ομάδα και έχεις την

εμπιστοσύνη της, εσύ την προδίδεις. Αυτός για μένα είναι προδότης. Αφού

έβλεπαν ότι έπρεπε να είναι με το μέρος των Εγγλέζων, θα έπρεπε επίσης να

είχαν ταχθεί ανοιχτά με τους Εγγλέζους. Είναι προδότες της ομάδας στην οποία συμμετείχαν».

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΓΕΥΜΑ της 16ης Ιουνίου 1945. Ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ βρίσκεται στα

σύνορα της Ηπείρου και της Θεσσαλίας. Κατευθύνεται προς τη Ρούμελη, όταν

εγκλωβίζεται από τους άντρες του υπολοχαγού Μουρελάτου. Το μεγαλύτερο τμήμα

των ανταρτών, με επικεφαλής τους Πελοπίδα και Χρυσιώτη, καταφέρνει να

διαφύγει. Ο δικηγόρος Δημοσθένης Ζαγκλάρας, ξάδελφος του Άρη, πνίγεται στην

προσπάθειά του να περάσει για δεύτερη φορά το ποτάμι. Γύρω του βρίσκεται η

ομάδα διοίκησης: ο Λέων, ο Βασίλης Γκονέζος, ο Καραϊσκάκης και πιο κει ο Θάνος

και η Δέσπω, η οποία έκανε χρέη στρατοπεδάρχη εκείνη την ημέρα. Μόνο ο Άρης με

τον Τζαβέλλα δεν προσπαθούν να ξεφύγουν.

Ώρα με την ώρα ο κλοιός σφίγγει περισσότερο. Ο Άρης Βελουχιώτης βρίσκεται πίσω

από ένα βράχο. Στέκει εκεί, προσπαθεί να καλυφθεί, καθώς τον βαράνε ψηλά από

το φαράγγι και από τα πλάγια. Ο Τζαβέλλας, το δεξί χέρι του Άρη, με ένα

αυτόματο στο χέρι «βαράει» και βρίζει. Έχει πρόσωπο προς τον Άρη. Και οι δύο

γνωρίζουν ότι το ταξίδι τους στα βουνά της Ελλάδας, που διήρκεσε τρία χρόνια,

τελειώνει εκεί. Τότε ο Άρης γυρίζει και λέει στους έμπιστους μαχητές του:

«Έζησα 40 χρόνια και καλά και άσχημα. Εδώ τελειώνω. Άντε γεια σας». Με μια

κίνηση δίνει τέλος στη ζωή του. Αν και ο Άρης Βελουχιώτης μπορεί να διαφύγει,

δεν το κάνει. Δείχνει να έχει παραιτηθεί, δεν θυμίζει σε τίποτα τον παλιό Άρη.

Στη συνέχεια ο Τζαβέλλας απασφαλίζει μία χειροβομβίδα, αγκαλιάζει τον άνθρωπο,

που πίστεψε όσο κανέναν άλλο στη ζωή, και τον ακολουθεί στο θάνατο.

Οι άγνωστες στιγμές από το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη περιλαμβάνονται στο

δεύτερο τόμο που ετοιμάζει ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος. Μετά την

επιτυχή πορεία της ιστορικής βιογραφίας με τίτλο «Άρης ο αρχηγός των Ατάκτων»

(Α’ τόμος, εκδόσεις Εξάντας), η οποία τους τελευταίους τρεις μήνες έχει

«στρατοπεδεύσει» στην πρώτη θέση των πωλήσεων σε όλη τη χώρα, ο κ.

Χαριτόπουλος ολοκληρώνει το έργο του για τον Άρη Βελουχιώτη και τον ΕΛΑΣ με

την έκδοση του Β’ τόμου, ο οποίος θα κυκλοφορήσει στα μέσα του 1998.

Όπως αποκαλύπτει ο συγγραφέας, ο Άρης Βελουχιώτης είχε τη δυνατότητα να φύγει,

να γλιτώσει, να ζήσει. Δεν είχε όμως τη θέληση. «Ναι, θα μπορούσε, αλλά δεν το

έκανε. Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του μάλλον δεν ήταν ο παλιός Άρης. Αυτός

σαν μεγάλος στρατιωτικός ξέρει ότι όταν αναλαμβάνει μία αποστολή, ό,τι

ενδιάμεσο και να συμβεί δεν τον αφορά, γιατί πρέπει να φέρει εις πέρας την

αποστολή του.

Κι αυτός ο άνθρωπος, που είχε βάλει στόχο να κατέβει όσο γίνεται πλησιέστερα

στην Αθήνα, ενώ στην αρχή κατεβαίνει στη Ρούμελη για να κλείσει από κει

συνάντηση με τον Ζαχαριάδη, ο οποίος είχε επιστρέψει από το Νταχάου της

Γερμανίας, στη συνέχεια αντί να κατευθυνθεί προς το στόχο του, γυρνάει

γύρω-γύρω». Περιφέρεται άσκοπα στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία. «Εκεί πιάνει

ομήρους, κάνει ανακρίσεις, κατατρίβεται με άσχετα πράγματα, μαρτυρά τη θέση

του, την ύπαρξή του με πράγματα αλλότρια. Ο Άρης μάλλον δεν είναι ο Άρης. Έχει

απώλεια στόχων», προσθέτει ο κ. Χαριτόπουλος.

Και όμως, παρ’ ότι τα κεφάλια του Άρη Βελουχιώτη και του Τζαβέλλα θα

κρεμαστούν στους φανοστάτες της πόλης των Τρικάλων, ο μύθος του αρχικαπετάνιου

του ΕΛΑΣ δεν θα πάψει ποτέ να συντροφεύει τους συναγωνιστές του.

Γι’ αυτούς ο Άρης Βελουχιώτης δεν πέθανε, ζει. Σε αντίθεση με την επιμονή της

ηγεσίας του ΚΚΕ να ρίξει το βάρος των αντιστασιακών κινητοποιήσεων στα αστικά

κέντρα, ο Άρης Βελουχιώτης, όπως υποστηρίζει ο κ. Χαριτόπουλος, σε πείσμα όλων

είδε ως μοναδική λύση την αναγκαιότητα του ένοπλου αντάρτικου αγώνα. «Αυτή μου

τη θέση για το μέγα λάθος της ηγεσίας του ΚΚΕ, υποστηρίζουν και τα μυστικά

αρχεία της Σοβιετικής Ένωσης.

Όπως σημειώνεται στα έγγραφα αυτά, η ηγεσία του ΚΚΕ ήταν αδύνατον να συλλάβει

αυτό που πραγματικά πρέπει να κάνει και ότι βρίσκεται σε λάθος δρόμο».

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ Διονύσης Χαριτόπουλος γεννήθηκε το 1947 στον Πειραιά. Μεγάλωσε

στα Μανιάτικα και στα Ταμπούρια, «στις πιο φτωχές γειτονιές», όπως λέει ο

ίδιος. Γιος αρτεργάτη, ο νεαρός Διονύσης Χαριτόπουλος βλέπει γρήγορα την

οικογένειά του να βυθίζεται οικονομικά.

Στο περιβάλλον που ανδρώνεται κυριαρχούν αριστερά… ιόντα· η ατμόσφαιρα,

ωστόσο, δεν είναι πολιτικά φορτισμένη. Ο Διονύσης Χαριτόπουλος δεν είναι μέλος

κανενός κόμματος. «Δεν το αντέχω, ασφυκτιώ». Ακόμη και σήμερα την ίδια στάση

τηρεί. Παιδί ήθελε να γίνει ναυτικός, να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Δεν έγινε

όμως. Εντούτοις, κατάφερε με την ιδιότητα του προέδρου διαφημιστικής

εταιρείας, που διατήρησε για πέντε χρόνια, να ταξιδέψει σε όλο τον πλανήτη·

όχι φυσικά με καράβι, αλλά με αεροπλάνο.

Το 1965, στο τελείωμα της εφηβείας του, κάπου εκεί στα 18 του χρόνια,

περιδιαβαίνοντας τα παλαιοβιβλιοπωλεία του Πειραιά, το βλέμμα του πέφτει πάνω

σε μία βιτρίνα που η εικόνα της θα του μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη. Αιτία

ένα ογκώδες βιβλίο των εκδόσεων «Κυψέλη», το εξώφυλλο του οποίου τον

συναρπάζει αμέσως, νιώθει να ξεπηδάει από τη βιτρίνα και να τρυπώνει μέσα του.

Ήταν η μορφή του Άρη Βελιουχιώτη, η οποία παρ’ ότι του είναι εντελώς άγνωστη,

τον αφοπλίζει. «Το διαβάζω και μαγεύομαι. Ανακαλύπτω έναν άλλο κόσμο», λέει ο

κ. Χαριτόπουλος. Από εκεί ξεκινούν όλα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70

αρχίζει να συγκεντρώνει σε ένα μικρό κουτί κάθε απόκομμα σχετικό με τον Άρη

Βελουχιώτη, αλλά η οργανωμένη αναζήτηση στοιχείων θα έρθει δέκα χρόνια μετά.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ο κ. Χαριτόπουλος παίρνει το αυτοκίνητό του και

κάθε Σαββατοκύριακο οργώνει όλη την Ελλάδα.

Μάλιστα, για την πληρέστερη εργασία, στον τόπο όπου έδρασε ο Άρης Βελουχιώτης,

ο κ. Χαριτόπουλος θα γίνει μόνιμος κάτοικος της Κοινότητας Μικρό Χωριό, το

οποίο είχε αποτελέσει στρατηγείο του αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ. Αυτό το πέτυχε

αγοράζοντας μία μικρή εξοχική κατοικία, όπου έκτοτε «στρατοπεδεύει» εκεί έξι

μήνες τον χρόνο. Κατά την παραμονή του εκεί ο συγγραφέας είχε την ευκαιρία να

γνωρίσει δεκάδες αντάρτες του ΕΛΑΣ, μοναδικές φιγούρες των ατάκτων αγωνιστών

του Άρη Βελουχιώτη. «Συνάντησα τόσα πρωτοκαλίκαρα, τόσους γραμματικούς και

τόσους “ανθρώπους” του Άρη που ο αριθμός τους καταντάει εξωφρενικός. Όσοι μια

φορά τον είδαν ή μία φορά του μίλησαν, διεκδικούν θέση πλάι του. Δεν το

καταλογίζω, το κατανοώ. Τους άγγιξε ο μύθος».