Η Μπαρτελεμί μιλάει στα «ΝΕΑ» για τη διαχρονική σημασία του πίνακα «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου», ο οποίος ταξιδεύει πρώτη φορά στην Ελλάδα για τα 200 χρόνια από την Έξοδο τον Απρίλιο του 1826.
«Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» δεν είναι μόνο ένα από τα εμβληματικά έργα του Ευγένιου Ντελακρουά, αλλά και ένας βαθιά πολιτικός και ιστορικά φορτισμένος πίνακας. Τι σημαίνει για το Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπορντό το γεγονός ότι διατηρεί στις συλλογές του ένα έργο τόσο στενά συνδεδεμένο με ένα σημαντικό γεγονός της ευρωπαϊκής – και όχι μόνο της γαλλικής – Ιστορίας;
Λόγω του εμβληματικού χαρακτήρα του το αριστούργημα «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου», που αγοράστηκε το 1852 από την Εταιρεία Φίλων των Τεχνών του Μπορντό, αποτελεί κατά κάποιον τρόπο τη «Μόνα Λίζα» των συλλογών μας.
Το Μουσείο Καλών Τεχνών, ένα από τα παλαιότερα δημοτικά μουσεία της πόλης, συγκαταλέγεται στα δεκαπέντε μεγάλα μουσεία Καλών Τεχνών της περιφέρειας που ιδρύθηκαν το 1801, την περίοδο της διακυβέρνησης του Ναπολέοντα Βοναπάρτη (Consulat). Προσφέρει ένα πανόραμα της ευρωπαϊκής τέχνης από τον 15ο έως τον 20ό αιώνα και παρουσιάζει πολλά έργα που συνδέονται με γεγονότα της ευρωπαϊκής Ιστορίας.
Μπορούμε να αναφέρουμε, μεταξύ άλλων, τα δύο έργα του Αλεσάντρο Μανιάσκο που απεικονίζουν την τραγική μοίρα των σκλάβων στις γαλέρες στο λιμάνι της Γένοβας τον 17ο αιώνα ή την εξορία της έκπτωτης βασίλισσας Μαρίας των Μεδίκων στην Αμβέρσα όπως αποδόθηκε από τον Βαν Ντάικ.
Ο πίνακας δημιουργήθηκε σε ένα περιβάλλον έντονου φιλελληνισμού. Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, πιστεύετε ότι το φιλελληνικό μήνυμά του παραμένει ενεργό ή ότι σήμερα το έργο γίνεται περισσότερο αντιληπτό ως ένα οικουμενικό σύμβολο τραύματος, απώλειας και ελευθερίας;
Με αυτό το έργο ο Ντελακρουά προτείνει μια έντονα συμβολική σύνθεση που αντανακλά τις ευαισθησίες και τις δεσμεύσεις της εποχής του, ιδίως υπέρ της ελληνικής υπόθεσης. Επιλέγοντας μια αλληγορική προσέγγιση αντί για μια αυστηρά ρεαλιστική απεικόνιση, ο καλλιτέχνης προσδίδει στο έργο καθολική διάσταση, γεγονός που δικαιολογεί τη διαχρονικότητά του. Ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε το έργο εξελίσσεται επίσης μαζί με τη σχέση μας με την Ιστορία: σήμερα γίνεται λιγότερο αντιληπτό ως έκφραση της αβεβαιότητας για τη μοίρα ενός λαού και περισσότερο ως οικουμενική διακήρυξη του αγώνα για ελευθερία».
