Τι να πεις αλήθεια για τον Κέβιν Κίγκαν που μετακόμισε σε μια άλλη ζωή. Αυτός ο καταπληκτικός άγγλος κυνηγός που μάγευε όλους όσοι τον παρακολουθούσαν να οργώνει στο χορτάρι.
Ποιοι θυμούνται τον Άγγλο που άφησε το στίγμα του στο διεθνές ποδόσφαιρο; Τρεις θρυλικές μορφές. Ποιον να αναφέρεις πρώτο, ποιον δεύτερο και ποιον τρίτο!
Παντελής Νικολάου, Στέλιος Μανωλάς και Βασίλης Χατζηπαναγής.
Ρίγη νιώθεις όταν διαβάζεις αυτά τα ονόματα. Ενα άτυπο κατευόδιο στον Κίγκαν μέσα από τις σελίδες των «ΝΕΩΝ»!
Από έναν παίκτη που τον αντιμετώπισε σε επίσημο ματς (Νικολάου), έναν που τέθηκε απέναντί του σε φιλική αναμέτρηση (Μανωλάς) και έναν που υπήρξε συμπαίκτης του για μία και μόνη φορά (Χατζηπαναγής).
Παντελής Νικολάου: «Ήταν τόσο διαφορετικός από όλους τους άλλους της γενιάς του»
Αρχοντικός και ποιοτικός ο Παντελής Νικολάου, από τα σύμβολα της ΑΕΚ μέσα και έξω από τα γήπεδα. Το 1972 επιθετικός ήταν ακόμη όταν βρέθηκε στον δρόμο της ΑΕΚ η σπουδαία Λίβερπουλ σε ευρωπαϊκό ραντεβού για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Οι Κόκκινοι νίκησαν δύο φορές, 3-0 στο Ανφιλντ και 3-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια και ο κ. Νικολάου θυμάται καλά εκείνες τις στιγμές και τον Κέβιν Κίγκαν.
«Δεν ήταν ένας ποδοσφαιριστής όπως όλοι οι άλλοι. Τον χαρακτηρίζω ως ιδιαίτερη προσωπικότητα και άλλωστε αυτό έδειξε και η μετέπειτα πορεία του, αντίθετα με όσα είδαμε στην περίπτωση του Μπεστ ή του Μίλερ.
Για μένα αυτό έχει μεγάλη σημασία. Αγωνιζόμουν ως επιθετικός στα δύο ματς με τη Λίβερπουλ και θυμάμαι πως κάναμε πλάκα, πειράζαμε τους αμυντικούς και λέγαμε στον παίκτη που τον μάρκαρε «σου πήρε την ταυτότητα».
Στη ρεβάνς, ο Στάνκοβιτς που επέλεγε σύστημα μαν του μαν, έριξε πάνω στον Κίγκαν τον Θεοδωρίδη και τα πήγε καλά ο Στέφανος. Ο Κίγκαν αγωνιζόταν ως δεξιός εξτρέμ, ήταν ταχύτητος και με κοφτή, κλειστή ντρίμπλα. Μπορούσε να κάνει δύο ή τρεις συνεχόμενες. Δεν θέλαμε να πάρει την μπάλα. Εκείνα τα χρόνια, θυμάμαι, όταν παίζαμε με ξένη ομάδα, γινόμασταν μετά οπαδοί της ομάδας αυτής.
Ετσι συνέβη όταν αντιμετωπίσαμε την Ιντερ στην Ευρώπη. Μετά πήγαμε στο ξενοδοχείο να επισκεφθούμε τους ιταλούς διεθνείς της! Η Λίβερπουλ ή η Εθνική Αγγλίας, όμως, δεν ήρθαν και δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να ξαναδούμε τον Κίγκαν.
Ωστόσο, από τότε και μετά παρακολούθησα την πορεία του τόσο ως παίκτη όσο και αυτή του προπονητή. Θα μπορούσα δε να πω ότι έμοιαζε το στυλ του με του Χατζηπαναγή».
Στέλιος Μανωλάς: «Μάρκαρε σαν σκύλος, όπως ο Μαύρος»!
Ο «Ελληνας Μπεκενμπάουερ». Ο κατά πολλούς κορυφαίος αμυντικός που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο, αυτός που αν αγωνιζόταν τώρα θα έκανε μεταγραφή δεκάδων εκατομμυρίων στο εξωτερικό. Δεν είναι προσωπική άποψη, πρόκειται για γενική παραδοχή όλων όσοι είδαν αγωνιζόμενο των Στέλιο που μπορούσε να σταματήσει τους πάντες!
«Ο Κίγκαν ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη. Ποιος ξεχνά ότι πήγε στη Γερμανία και βγήκε καλύτερος όλων; Πολύ φιλικός γιατί έτσι πρέπει να συμβαίνει με τους πραγματικά υπέροχους άσους.
Αυτοί είναι οι αληθινά μεγάλοι. Τότε, εκείνα τα χρόνια, δεν έβλεπες τατουάζ, κυριαρχούσε η σοβαρότητα».
Ο Μανωλάς πάντα με το 4 στην πλάτη, είχε βρεθεί απέναντι στον Κίγκαν σε φιλικό της ΑΕΚ με τη Νιούκαστλ στη Νέα Φιλαδέλφεια, το καλοκαίρι του ’83. «Θυμάμαι καλά εκείνα τα καλοκαίρια. Κάποτε είχαμε και πρόεδρο τον Παναγίδη και παίκτες τον Ρος και τον Λάνγκλεϊ. Δίναμε φιλικά με αγγλικές ομάδες. Είχα αντιμετωπίσει τον Aντι Γκρέι με τη Γουλβς και τον Πίτερ Γουίδ της Νότιγχαμ και μετά της Αστον Βίλα.
Λες και έφτανα στο στήθος του, τόσο δυνατός ήταν. Αλλά ο Κίγκαν ήταν άλλο στυλ παίκτη. Ξέρεις, μου θύμιζε τον Μαύρο, ίσως να ήταν και λίγο πιο κοντός από τον Θωμά.
Ο Μαύρος μάρκαρε σαν σκύλος. Το ίδιο και ο Κίγκαν. Στο φιλικό με τη Νιούκαστλ στη Νέα Φιλαδέλφεια ήμουν στο πλάγιο και μου έκανε δυνατό τάκλιν.
Εγώ στα 22 και εκείνος 32, στα τελειώματά του ίσως. Εκείνη την εποχή οι επιθετικοί δεν ήταν καλοί αμυντικοί, αλλά ο Κέβιν Κίγκαν μάρκαρε σωστά και δυνατά.
Οι δε αμυντικοί ήταν σκληροί. Ο Θωμάς άντεχε. Ο Ντούσκο το σκεφτόταν. Ο Κίγκαν όπως ο Θωμάς. Ηταν λες και έλεγαν στους μπακ ”ελάτε, ελάτε, ελάτε”, δεν έκαναν πίσω»!
Δεκαετίες έχουν περάσει αλλά ο μέγιστος Στέλιος όσο μιλάμε τόσο φέρνει στον νου και άλλες ιστορίες: «Εχουν περάσει 43 χρόνια από εκείνες τις ημέρες. Ο Κίγκαν είχε ένα περίεργο μαλλί. Πολύ γρήγορος στις κινήσεις του και έβαζε γκολ. Πιο γρήγορος από τον Μαύρο.
Και ερχόταν στις φάσεις, στο γκολ πάντα κοντά ήταν. Οι Εγγλέζοι έτρεχαν υπερβολικά. Ηταν πολύ γυμνασμένοι. Εμείς τους βλέπαμε ως κάτι μεγαλύτερο από εκείνο που ήταν. Μάλλον επειδή δεν παίζαμε συχνά απέναντί τους, ίσως γιατί δεν τους αντιμετωπίζαμε.
Δεν τους είχαμε μπροστά μας, δηλαδή, κάθε ημέρα. Ο Κίγκαν υπήρξε φοβερός τεχνίτης. Καθαρά, όπως λέμε, χτυπήματα στην μπάλα. Ωραία τελειώματα.
Τώρα, μαθαίνουμε όλοι από μικροί το σωστό ποδόσφαιρο και εμείς στην Ελλάδα έχουμε φτιάξει πολύ τα χτυπήματά μας. Αλλά τότε του Κίγκαν ήταν διαφορετικά. Ο Ρας και ο Κίγκαν ήταν οι κορυφαίοι επιθετικοί της Αγγλίας.
Μεγάλος σκόρερ. Killer. Οπως ο Θωμάς, ξαναλέω. Δεν καταλάβαιναν από τζαρτζαρίσματα, δεν σκέφτονταν τίποτα στο παιχνίδι. Εχω πάντα πολύ καλή εικόνα για τον Κέβιν Κίγκαν».
Βασίλης Χατζηπαναγής: «Ήταν σεμνός, ταπεινός και άνθρωπος σε όλα του»
Τι να προσθέσεις για τον μέγιστο Βασίλη Χατζηπαναγή. Από τη μια το 7 του Κίγκαν και από την άλλη το 10 του Βάσια. Μια αόρατη γραμμή ενώνει αυτούς τους δύο ποιητές του ποδοσφαίρου. Τρία χρόνια μικρότερος ο Βασίλης, δεν αρνήθηκε να μιλήσει στα «ΝΕΑ» για τον Κίγκαν.
Τον βρήκαμε σε κυκεώνα σκέψεων γιατί το μυαλό του Χατζηπαναγή «τρέχει» σε διάφορα όπως τότε που σκάρωνε… καλλιτεχνίες στο χορτάρι. Ο νους του πάντα στα παιδιά. Στο καμπ που έχει στη Χαλκιδική και οσονούπω θα μεταφερθεί στη Χίο ύστερα από πρόσκληση της εκεί ΕΠΣ. Με αγόρια και κορίτσια που δεν θα μπορούσε να έχουν καλύτερο δάσκαλο στα πρώτα τους βήματα, έναν άνθρωπο τόσο γήινο και τόσο κοντά τους, και βέβαια με τη σημαντική συνεργασία του επιστημονικού του συνεργάτη, του Νίκου Φράγκου.
«Δεν μπορείτε να πιστέψετε τι καλό παιδί ήταν ο Κίγκαν. Σεμνός, ταπεινός, ανθρώπινος σε όλα του. Του λέγαμε τότε ”πάμε στα μπουζούκια” και έλεγε ”όχι, είμαι με τη γυναίκα μου”. Προς όλους ήταν απλός και καταδεκτικός.
Με εξαιρετική συμπεριφορά όλες τις ημέρες που ήμασταν μαζί στη Νέα Υόρκη», αναφέρει στην αρχή της διήγησής του ο Χατζηπαναγής ανακαλώντας στη μνήμη του το μακρινό ’84 όταν είχε δώσει το «παρών» μαζί με τον Κίγκαν σε ματς της Μεικτής Κόσμου. Τι τιμή αλήθεια για έναν παικταρά που δυστυχώς δεν τον απολαύσαμε με την Εθνική Ελλάδας αλλά ως ηγέτης του Ηρακλή ήταν πάντα «οικουμενικός».
Συνεχίζει και ενώ είναι λυπημένος για τον θάνατο του Κίγκαν: «Παίζαμε στο Νιου Τζέρσι και ο Κίγκαν ήταν κύριος σε όλα του όπως και ο άλλος άγγλος διεθνής, ο Σίλτον. Ξέρεις, για τους αληθινά μεγάλους ποδοσφαιριστές μετρά πώς είναι με τους άλλους, να είναι ξεχωριστοί χαρακτήρες. Σε εκείνο το ματς θυμάμαι πως μπήκα στο 84′.
Με τον Κίγκαν πάντα να ενδιαφέρεται για τους συμπαίκτες του, τα νέα παιδιά, τα ταλέντα και το πώς θα έχουν καλή παρουσία και έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Αυτό έχει σημασία πολύ μεγάλη», καταλήγει και ενώ εγώ σκέφτομαι πόσο έμοιαζαν αυτοί οι δύο. Οχι μόνο στην κοψιά και το μαλλί, όχι μόνο στο πόσο επιδραστικοί ήταν σε κάθε παιχνίδι, αλλά και στη συμπεριφορά τους.
Στις 22 Ιουλίου 1984, η (τότε) Μεικτή Κόσμου αντιμετώπισε τη Νιου Γιορκ Κόσμος σε φιλανθρωπικό αγώνα στο στάδιο των Τζάιαντς, μπροστά σε 40.000 θεατές. Μάλιστα πολλοί εξ αυτών ήταν ελληνοαμερικανοί ομογενείς και αποθέωσαν τους ποδοσφαιριστές που εμφανίστηκαν.
«Αξέχαστη εμπειρία. Τιμή για όλους. Με τον Κίγκαν να δείχνει σε κάθε του ενέργεια γιατί ήταν κορυφαίος όπου κι αν αγωνίστηκε. Στην Αγγλία, τη Γερμανία, την Εθνική Αγγλίας. Ενας παίκτης μπροστά από την εποχή του με τόσα που έκανε και με το γκολ να το έχει παντού», συμπλήρωσε ο σπουδαίος Βασίλης Χατζηπαναγής.
