Με τον όρο μεσσιανισμός χαρακτηρίζεται γενικότερα το σύνολο των παραδόσεων που ανέπτυξαν διάφοροι λαοί, οι οποίες και αποτέλεσαν ή συνεχίζουν να αποτελούν πίστη για την έλευση κάποιου Λυτρωτή – με την έννοια του Μεσσία.
Κατά κάποιο τρόπο η εμφάνιση/παράσταση των Florence + the Machine, με προεξέχουσα τη Φλόρενς Γουέλτς, ήταν σαν εμφάνιση Μεσσία, αφού το πιστό κοινό της, είχε συγκεντρωθεί από νωρίς στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ, το βράδυ της Τρίτης, στο πλαίσιο της πρώτης ημέρας του Ejekt Festival. Πολλά κορίτσια/γυναίκες με λουλούδια στο κεφάλι ήταν έτοιμα να ουρλιάξουν και να βρεθούν σε «έκσταση» από τις πρώτες νότες του πρώτου κιόλας τραγουδιού.
Η συναυλία των Florence and the Machine δεν είχε καμία υπερβολή. Δεν υπήρχαν περίπλοκες χορογραφίες, περίτεχνα σκηνικά ή αποκαλυπτικά ρούχα. Το αραχνοΰφαντο φόρεμα της Φλόρενς δεν μπορεί να εκληφθεί ως τέτοιο, αλλά ως συμπληρωματικό της λιτής εμφάνισής της. Η δε μπάντα της αν και εξαιρετική σε όλη τη διάρκεια, συχνά υποχωρούσε σκόπιμα στο παρασκήνιο, λειτουργώντας ως συνοδεία.
Η Γουέλτς, πέρασε το βράδυ της Τρίτης, ξυπόλητη, τρέχοντας από τη μια πλευρά της σκηνής στην άλλη, διευθύνοντας άψογα την τελετή που παρουσίασε. Σαν κέλτικη φιγούρα ερμήνευσε με πάθος τα τραγούδια του προγράμματός της, παλιά και καινούργια που οι περισσότεροι των θεατών τα ήξεραν απέξω και ανακατωτά.
Στιγμές παραφροσύνης εκτυλίχθηκαν όταν η Γουέλτς άφησε την σκηνή και περπάτησε στο διάστημα που τη χώριζε από τους θεατές. Οσοι/όσες εξ αυτών ήταν στις πρώτες σειρές, στο «κάγκελο» την ακούμπησαν, τη χάιδεψαν, θέλοντας να πάρουν λίγο από τη μαγεία της. Ενώ δεν έλειψαν και τα κλάματα χαράς από τους φίλους της.
Η Γουέλτς, με τη σιλουέτα της να διαγράφεται μέσα από το αραχνοΰφαντο φόρεμά της, έμοιαζε όχι σαν ποπ ή ροκ σταρ αλλά σαν οπτασία που κινούνταν στον αέρα. Εντυπωσιακές και οι χορεύτριες που βρίσκονταν δίπλα της, οι οποίες περιπλανιόντουσαν στην σκηνή ως ιέρειες.
Παρουσίασε το «Never Let Me Go» ως ένα τραγούδι που δεν επρόκειτο να ερμηνεύσει ξανά, ενώ το «Shake It Out», ήταν από τα μεγαλύτερα συναισθηματικά διαλείμματα της βραδιάς, με τον στίχο «είναι πάντα πιο σκοτεινά πριν την αυγή» να αντηχεί σαν κυριακάτικη λειτουργία Τρίτη βράδυ. Η Γουέλτς, μιλούσε συνεχώς με τα χέρια της, διεξάγοντας τη συζήτηση με τον ίδιο τρόπο που οδηγούσε το κοινό κατά τη διάρκεια των τραγουδιών της. Κινούνταν ελαφρά στις μύτες των ποδιών της, πολύ περισσότερο χορεύτρια παρά ποπ σταρ, και συχνά έκλεινε τα μάτια της απορροφώντας τη λατρεία του κοινού.
Αβίαστα γοητευτική, οι ιστορίες που ερμήνευσε άγγιξαν και τον τελευταίο θεατή. Ηταν σαν να τραβούσε ξαφνικά την κουρτίνα της ψυχής της για να αποκαλύψει χωρίς ντροπή αλλά με υπερηφάνεια τον εσωτερικό της κόσμο. Και το κοινό εισήλθε σε αυτόν τον μαγικό κόσμο, απολαμβάνοντας κάθε του στιγμή.
Στη βραδιά της Τρίτης, στο ΟΑΚΑ, τα τραγούδια ήταν το όχημα για να αντιληφθούν οι θεατές ότι μία σταρ μπορεί να είναι ταυτοχρόνως ευάλωτη αλλά και δυνατή.
Οι Florence + The Machine έπαιξαν τα: «Everybody Scream», «Shake It Out», «Which Witch», «Spectrum», «Rabbit Heart (Raise It Up)», «You Got the Love», «Hunger», «King», «Howl», «What Kind of Man», «Heaven Is Here», «One of the Greats», «Buckle», «Never Let Me Go», «Sympathy Magic», «Dog Days Are Over», «Free».
Οι Suede
Αν οι Florence + the Machine ήταν οι headliners της 14ης Ιουλίου στην πρώτη ημέρα του Ejekt Festival, αυτό δεν σημαίνει ότι οι Suede, οι οποίοι εμφανίσθηκαν πριν από τη Φλόρενς Γουέλτς, δεν ήταν άξιοι προσοχής. Απεναντίας.
Γνωστός και μη εξαιρετέος ο Μπρετ Αντερσον και η παρέα του – μαζί με τους Oasis, Blur και Pulp, αποτελούσαν τους Big Four της brit pop – απέδειξαν ότι τα glam – rock είδωλα της δεκαετίας του ’90 παραμένουν δυνατοί.
Ο frontman Μπρετ Αντερσον κυριάρχησε στη σκηνή με την αδιάκοπη, εφηβική ενέργειά του και τα φωνητικά του, ενώ το συγκρότημα παρουσίασε το setlist του, αναμειγνύοντας παλαιότερα και νεότερα τραγούδια. Ο Μπρετ πάτησε το πόδι με δύναμη στο γκάζι από το πρώτο κιόλας τραγούδι κι αν οι θεατές που υποδέχθηκαν κάπως μουδιασμένα – οι περισσότεροι είχαν πάει για τη Φλόρενς – εντούτοις όλοι στο τέλος της συναυλίας τον/τους αποθέωσαν.
Ο Αντερσον δεν κρύβει στα Live του – και όχι μόνο – τη λαμπερή αλλά και διακριτική αλαζονεία του έχοντας παράλληλα την ικανότητα να κρατάει το κοινό στο ένα χέρι του.
Η εμφάνιση των Suede ήταν λίγη χρονικά. Οι φίλοι τους δεν τους χάρηκαν όσο θα ήθελαν. Για αυτό και μόνο πρέπει να έρθουν λίαν συντόμως. Τα τραγούδια των Suede: «Disintegrate», «Trash», «Animal Nitrate», «Filmstar», «Personality Disorder», «June Rain», «Everything Will Flow», «She Still Leads Me On», «Can’t Get Enough», «The Wild Ones», «So Young», «Metal Mickey», «Beautiful Ones».
