Ας μη σταθούμε μόνο στο ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος της Λίγκας. Καλύτερα ας δούμε τα γεγονότα και αυτά έχουν ένα χαρακτηριστικό: δεν διαψεύδονται.
Από τη μία, λοιπόν, υπάρχει ο Βαγγέλης Μαρινάκης και πρόκειται για τον άνθρωπο που έφερε στον συνεταιρισμό μια σούπερ πρόταση χορηγίας και έδωσε ανάσα στις λεγόμενες μικρές ομάδες. Κάποιοι, ωστόσο, ξεχνούν. Η μνήμη ίσως μοιάζει με το ψέμα για ορισμένους. Εχει κοντά ποδάρια και έτσι προέκυψε ισοπαλία.
Και από την άλλη, τι ακριβώς; Μια συμμαχία που αν προσθέσουμε στην ΑΕΚ, τον Παναθηναϊκό, τον ΠΑΟΚ και την ΕΠΟ, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για «συμμαχία ανομβρίας»! Και μάλιστα με παραδείγματα. Γιατί όταν βγήκαν στον αφρό, τι αλήθεια θετικό είδαμε για το ελληνικό ποδόσφαιρο; Εγινε κάτι εντυπωσιακό που να θεωρείται άξιο λόγου;
Με εξαίρεση τη διπλή επιτυχία του Ολυμπιακού στην Ευρώπη και τις κατακτήσεις κορυφών σε Youth League και Conference, κάτι που αναμφίβολα δεν μπορεί να πιστωθεί στη συνολική εικόνα του εγχώριου ποδοσφαίρου με δεδομένο πως οι Ερυθρόλευκοι εκτοξεύτηκαν ιδίοις δυνάμεις, παντού ελάχιστη βελτίωση.
Η δε εθνική ομάδα, απούσα από κάθε διοργάνωση. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι ειδικός ώστε να θυμηθεί την περίοδο του κ. Μπαλτάκου ή αυτή του κ. Γραμμένου. Είχαμε την εθνική ομάδα να ξεχωρίζει και να δικαιώνει τις προσδοκίες που υπήρχαν; Περάσαμε κάτω από τον πήχη σε προκριματικές φάσης Παγκοσμίων Κυπέλλων ή Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων, πάει να πει ότι οι επιλογές δεν βγήκαν και τα στοιχήματα που έβαλαν με προπονητές οι αρμόδιοι απέτυχαν παταγωδώς.
Τώρα, ξανά η ΕΠΟ ετοιμάζεται για το καλό του ποδοσφαίρου και του αθλήματος. Δεν είναι παράλογο με τέτοιον τρόπο να επικοινωνεί το συγκεκριμένο θέμα. Αλλά στον αντίποδα, ας έχουμε όλοι κατά νου πως πρόκειται για την ίδια ομοσπονδία που έχει στη φαρέτρα της τη χρυσή γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου και αυτό δεν το εκμεταλλεύεται ούτε στο ελάχιστο. Απούσα από ένα Παγκόσμιο με 48 ομάδες η Εθνική.
Και εδώ σταματούν τα σχόλια και η κριτική. Μπαίνει τελεία γιατί αντίλογος δεν προκύπτει.
Οσον αφορά στη συμμαχία, καλά τα όποια σχέδια αρκεί να ακουμπούν στην πραγματικότητα. Γιατί όταν δεν μπορείς να βγάλεις το φίδι από τη δική σου τρύπα, τότε εκ των πραγμάτων φαντάζει αδύνατο να συνθέσεις, να βρεις λύσεις και να δώσεις όραμα σε έναν συνεταιρισμό που ήδη έχει κάνει βήματα μπροστά τα τελευταία χρόνια. Και πασχίζει να βγει από το τούνελ της ανομβρίας. Και της συμμαχίας…
