Οι ταινίες τρόμου για κάποιους αποτελούν μια συναρπαστική εμπειρία που ανεβάζει την αδρεναλίνη ενώ για όλους ένα δύσκολο θέαμα που δεν αντέχουν να βλέπουν. Η διαφορετική αντίδραση των θεατών δεν οφείλεται μόνο στις προτιμήσεις τους αλλά με τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλός τους, την ηλικία, την ενσυναίσθηση και τις εμπειρίες τους.
Αυτό επισημαίνει ο καθηγητής βιολογικής ψυχιατρικής Καρμίν Μ. Παριάντε, ο οποίος σε άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα «Guardian» ότι τα θρίλερ μπορούν να τραυματίσουν συναισθηματικά όσους τα παρακολουθούν χωρίς συχνά να το αντιλαμβάνονται. Ταινίες με έντονες σκηνές βίας, τρόμου κι αγωνίας είναι ικανές να προκαλέσουν κινηματογραφική νεύρωση, μια αντίδραση με παρόμοια σημάδια με τη διαταραχή μετατραυματικού στρες από την οποία υποφέρουν συνήθως επιζώντες βίας ή καταστροφών.
Στην κινηματογραφική νεύρωση, ο θεατής αφότου δει ένα φιλμ, αναπτύσσει άγχος, βρίσκεται σε επίμονη υπερδιέγερση κι αναβιώνει τη δύσκολη εμπειρία του στις κινηματογραφικές αίθουσες μέσα από δυσοίωνες εικόνες και σκέψεις.
Τα πιο επιτυχημένα θρίλερ, εφαρμόζοντας τη φροϋδική θεωρία του ανοίκειου, μετατρέπουν ξαφνικά ένα γνώριμο αντικείμενο, πρόσωπο ή ακόμα και χώρο σε απειλή με σκοπό να τρομάξουν το κοινό. Και τις περισσότερες φορές τα καταφέρνουν γιατί μολονότι γνωρίζουν ότι παρακολουθούν ένα προϊόν μυθοπλασίας, το σώμα τους μπαίνει σε κατάσταση συναγερμού σαν να κινδυνεύει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η αρτηριακή πίεση ν’ αυξάνεται και να ενεργοποιούνται τα κέντρα φόβου του εγκεφάλου μαζί με τους μηχανισμούς του ανοσοποιητικού συστήματος, μέχρι να κορυφωθεί η ένταση.
