Εδώ και δεκαετίες, από τον Κρόιφ και τον Ρένζενμπρικ, τον Μπέργκαμπ και τον Ρόμπεν αλλά και τον Γκούλιτ και τον Φαν Μπάστεν, η Ολλανδία για ένα πράγμα ξεχώριζε: για το ολότελα διαφορετικό ποδόσφαιρο που πρέσβευε, αυτό που δεν έμπαινε σε αμυντικές νόρμες και κοιτούσε πάντα μπροστά. Να δημιουργήσει και όχι να καταστρέψει.
Να σημειώσει γκολ και όχι να βρει τρόπο να στήσει ανάχωμα.
Πολλές φορές αυτό το αλέγκρο στυλ των Οράνιε, έκανε ορισμένους να εκτιμήσουν πως πρόκειται για αφελή ομάδα που αρνείται αν προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής.
Και πέρασαν οι τελικοί του 1974, του 1978 και του 2010 σε Μουντιάλ και τελικά έμειναν μόνο οι αναμνήσεις από την ευρωπαϊκή κούπα του 1988 στα γήπεδα της Γερμανίας.
Και τώρα; Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα όνειρα για κάτι σημαντικό έκαναν παρέα στην ομάδα με τα πορτοκαλί.
Τα δέκα γκολ που σημείωσε στον όμιλο επιβεβαίωσαν πως διέθετε μπόλικες λύσεις και αυτοματισμούς στην επίθεση. Αλλά μια αμφιβολία φώλιαζε στην ψυχή του Ρόναλντ Κούμαν.
Στα μετόπισθεν δεν ένιωθε ασφάλεια. Ο Φαν Ντάικ δεν ήταν όπως στο παρελθόν και κατέληξε στη διαπίστωση πως ο κάπτεν της ομάδας ήθελε… ενίσχυση. Και το έκανε. Αμυνα τριών κόντρα στο Μαρόκο, η Ολλανδία για μεγάλα κομμάτια του αγώνα της φάσης των «32» έδειχνε να έχει κλειστεί στο καβούκι της ή έστω να μην έχει διάθεση να βγει μπροστά και κάπως έτσι, το σύνολο από την Αφρική κατάφερε να έχει το πάνω χέρι στην τόσο συναρπαστική αναμέτρηση.
Αν κάποιος το δει ψυχρά, η Ολλανδία των τόσων επιθετικών πρωτοβουλιών, θέλησε να αλλάξει. Πρόδωσε τις αρχές της.
Κάποιοι προτιμούν να μείνουν στα δικά τους πιστεύω και ας πέσουν κάτω. Ο Κούμαν τα απαρνήθηκε αυτά, για την ακρίβεια δεν θέλησε να πορευτεί με όσα έχουν και καμαρώνουν οι Ολλανδοί. Οι μάστορες των επιθετικών ενεργειών κοίταξαν προς τα πίσω, το γήινο και όχι το γοητευτικό που καταθέτουν και ενθουσιάζουν.
Και αυτός ο αποκλεισμός ναι, παραείναι πικρός. Γιατί τα φόντα να φτάσει μακριά αυτή η έκδοση της Εθνικής Ολλανδίας τα είχε. Οπως και ηχηρά ονόματα στη γραμμή κρούσης.
Ζήσε με τις ιδέες σου και πέθανε με αυτές. Γι’ αυτές. Η Ολλανδία γύρισε την πλάτη σε αυτό που την έκανε αγαπητή σε μήκη και πλάτη της γης. Πώς να μην πονά το πρόωρο αντίο, έστω και στα πέναλτι;
