Οι Γερμανοί και οι Oλλανδοί είναι οι πρωταγωνιστές των πρώτων δραμάτων στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Oι αποκλεισμοί τους, από την Παραγουάη και το Μαρόκο αντίστοιχα, θεωρήθηκαν οι πρώτες εκπλήξεις σε μια διοργάνωση που τέτοιες δεν είχε στη φάση των ομίλων. Ηταν όμως εκπλήξεις;
Απροσδόκητο
Ο αποκλεισμός της Γερμανίας είναι όντως ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα. Η πρόκριση του Μαρόκου όχι. Το Μαρόκο τα τέσσερα τελευταία χρόνια έχει ανέβει πάνω από τριάντα θέσεις στη βαθμολογία της FIFA γιατί αγωνίστηκε στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ και στον τελικό του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής που πρόσφατα διοργάνωσε.
Η Ολλανδία είναι μια ευρωπαϊκή ομάδα, με αξιοσέβαστη ποδοσφαιρική ιστορία. Αλλά όχι καλύτερο σύνολο από το Μαρόκο που το είχαμε δει στην πρεμιέρα του να δυσκολεύει πάρα πολύ τη Βραζιλία. Οι Ολλανδοί που όλα αυτά τα γνωρίζουν αποδέχτηκαν τον αποκλεισμό τους λέγοντας ότι ήταν άτυχοι για το γεγονός ότι βρήκαν μια τόσο καλή ομάδα τόσο νωρίς: αυτό τουλάχιστον είπε ο προπονητής τους Κούμαν που στο δεύτερο πέρασμά του από την Εθνική Ολλανδίας δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένος.
Του γίνεται κριτική γιατί χρησιμοποίησε πέντε αμυντικούς στο τέλος, όταν και η ομάδα του προηγήθηκε με 1-0 με ένα γκολ του Χάπκο κόντρα στη ροή του ματς. Κι αυτό δείχνει ότι αντιμετώπισαν τον αποκλεισμό τους με αγωνιστικά κριτήρια, ψάχνοντας εξηγήσεις και όχι δικαιολογίες.
Ο Κούμαν είπε ότι αν το ματς ξαναγινόταν θα έπαιρνε τις ίδιες αποφάσεις – δεν του δίνω άδικο. Τον κατηγορούν ότι περίμενε το Μαρόκο και ότι το αντιμετώπισε παίζοντας άμυνα: νομίζω καλά έκανε. Αλλά μιλώντας για αποφάσεις βρίσκω ότι αν η ολλανδική ομοσπονδία πήγαινε τον χρόνο πίσω ίσως να μην αποφάσιζε να τον επαναφέρει στον πάγκο της Ολλανδίας για δεύτερη φορά.
Σοκ
Οι Γερμανοί από τη μεριά τους σοκαρισμένοι απ’ το τελικό αποτέλεσμα κόντρα στην Παραγουάη έκαναν αυτό που κάνουν οι μεγάλες ομάδες που δεν αποδέχονται την ήττα, δηλαδή τα έριξαν στη διαιτησία. Υπάρχει και κριτική, προφανώς. Αλλά υπάρχει και πολύ παράπονο. Πολλοί θυμήθηκαν και τον τρόπο που είχε ολοκληρωθεί η παρουσία της Μάνσαφτ στο Euro του 2024. Και τότε, μετά τον αποκλεισμό από τους Ισπανούς, το ανάθεμα πήγε στους διαιτητές.
Πολλά
Στη Γερμανία ειπώθηκαν πολλά και διάφορα για μια φάση: το γκολ του στόπερ Τα που αυτός πέτυχε στην παράταση και που δεν μέτρησε διότι το VAR και ο διαιτητής παιχνιδιού θεώρησαν ότι προέκυψε ύστερα από φάουλ του μέσου Αντον στον τερματοφύλακα της Παραγουάης Ορλάντο Χιλ. η αυτού εξοχότης ο μεγάλος Γιούργκεν Κλοπ δήλωσε πως αν αυτό το γκολ δεν έπρεπε να μετρήσει, η Αρσεναλ δεν έπρεπε ποτέ να κατακτήσει το αγγλικό πρωτάθλημα διότι η ομάδα του Αρτέτα σκόραρε πολλές φορές με αυτό τον τρόπο, δηλαδή με κάποιον παίκτη της να μην επιτρέπει στον τερματοφύλακα των αντιπάλων να κινηθεί όπως θέλει εντός της μικρής περιοχής.
Ο Κλοπ είναι καλός προπονητής αλλά ανήκει στην κατηγορία των προπονητών που θα μπορούσαν να είναι πολιτευτές και πολιτικοί. Βρίσκει πάντοτε κάτι να πει για να κερδίσει την προσοχή του κόσμου. Στην πραγματικότητα όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση είπε μια μεγάλη χαζομάρα.
Αρσεναλ
Ακριβώς επειδή για τα γκολ που σημείωνε φέτος η Αρσεναλ ύστερα από εκτελέσεις κόρνερ υπήρχαν πολλές συζητήσεις για συστηματική παρενόχληση του τερματοφύλακα η Επιτροπή Διαιτησίας της FIFA με απόφαση που έκανε γνωστή πριν αρχίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο ζητά από τους διαιτητές πλέον αυτά να τα ακυρώνει.
Οποιοδήποτε σκριν, πόσο μάλλον κράτημα τερματοφύλακα όπως στη συγκεκριμένη φάση πρέπει με βάση την οδηγία να τιμωρείται. Δεν το ήξερε αυτό ο Κλοπ; Μωρέ μια χαρά το ήξερε. Αλλά ως λαϊκιστής αυτό που κυρίως ξέρει είναι να χαϊδεύει αφτιά. Και βρήκε την ευκαιρία.
Βραζιλία
Περισσότερο και από τους αποκλεισμούς των Γερμανών και των Ολλανδών ήταν ωστόσο εντυπωσιακό το βράδυ της Δευτέρας το πώς γλίτωσαν τον αποκλεισμό οι Βραζιλιάνοι στο ματς με τους Ιάπωνες. Η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι βρήκε ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού από τον Μαρτινέλι, που ήταν μια από τις αλλαγές του ιταλού προπονητή.
Κυρίως όμως κέρδισε το παιχνίδι γιατί εκμεταλλεύτηκε κάτι το οποίο έκανε τη διαφορά: αναφέρομαι στον τεράστιο σεβασμό που έχουν οι Ιάπωνες στο ποδόσφαιρο των Βραζιλιάνων.
Πάντα
Παραδοσιακά στην ιαπωνική λίγκα αγωνίζονται πάντα βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές. Κάποιοι μάλιστα όπως ο Χουλκ κατάφεραν να κάνουν καριέρα ακριβώς επειδή προτίμησαν από το πρωτάθλημα της Βραζιλίας το πρωτάθλημα της Ιαπωνίας όταν ακόμα ήταν μικροί.
Πήγαν εκεί, κέρδισαν τίτλους, αγαπήθηκαν από το κοινό και τράβηξαν την προσοχή ευρωπαϊκών ομάδων. Η λατρεία των Ιαπώνων για τους Βραζιλιάνους φαίνεται από κάτι άλλο: από την επιτυχία ενός παιδικού κόμικ – για την ακρίβεια μιας τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων – που τη δεκαετία του ’90 έγινε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Αναφέρομαι στον «Καπετάν Τσουμπάκα», την ιστορία δύο γιαπωνέζων πιτσιρικάδων (ενός τερματοφύλακα και σέντερ φορ) που γίνονται αστέρια του ποδοσφαίρου κι εμείς παρακολουθούμε τη διαδρομή τους. To φινάλε αυτής της σειράς – μιας πραγματικά cult επιτυχίας για όσους αγαπούν τα κινούμενα σχέδια αλλά και το ποδόσφαιρο – μάρτυρα τον θαυμασμό των Ιαπώνων για τους Βραζιλιάνους: η σειρά ολοκληρώνεται με τα δύο Γιαπωνέζακια να κερδίζουν το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο Μαρακανά κόντρα στην Σελεσάο.
Εβλεπα το ματς της Ιαπωνίας με τη Βραζιλία και ο φόβος των Ιαπώνων στο δεύτερο ημίχρονο μου θύμιζε τον καπετάν Τσουμπάκα: δεν θα ήταν περήφανος για όσα (δεν) είδε από τον Νακαμούρα, τον Ουέντα, τον Σανό και τους υπόλοιπους.
Φαβορί
Απόψε το σόου συνεχίζεται με ματς με μεγάλα φαβορί. Οι Αγγλοι αντιμετωπίζουν το Κονγκό: θυμίζω ότι υπέφεραν κόντρα στην Γκάνα, ομάδα με παίκτες που βασίζονται στη δύναμη και στο τρέξιμο. Οι Αμερικανοί θα έχουν απέναντί τους τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη: δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα τους χαλάσει το πάρτι. Και το Βέλγιο περιμένει τη Σενεγάλη. Ενα είναι βέβαιο: ότι όσοι θα ξενυχτήσουμε δεν θα πλήξουμε.
